Το αρχαίο τείχος της Βέροιας, κατά τον τον καθαρισμό του (αριστερά) και λίγο καιρό αργότερα (δεξιά).
Από το ιστολόγιο Klassikoperiptosi.
Την χάρηκα τη νίκη της Εθνικής μας ομάδας ενάντια στη Νιγηρία. Αλλά δεν είναι δείγμα εθνικής ανάτασης, ούτε εθνικού φρονήματος, ούτε εθνικής αξιοπρέπειας μία νίκη σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Δεν είμαι μεμψίμοιρος, είμαι πραγματιστής.
Αντίθετα, ένα κομμάτι αρχαίου τείχους, όπως αυτό της Βέροιας, όταν βεβηλώνεται, καθαρίζεται και ξαναβεβηλώνεται από γκράφιτι, είναι δείγμα μίας κάποιας κατάστασης, δηλώνει κάτι που, προσωπικά, με ανησυχεί βαθιά.
Ας μη βιαστούμε να πούμε "μα παιδιά είναι", σαν τον παιδοκόλακα Λαζόπουλο. Γιατί "παιδιά" υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, αλλά τέτοιες συμπεριφορές δεν συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο. Και ούτε σε εμάς συνέβαιναν λίγες δεκαετίες πιο πίσω. Το πιο ανησυχητικό, μάλιστα, είναι η αφασία της τοπικής κοινωνίας μπροστά σε τέτοιες συμπεριφορές.
Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στη χώρα αυτή και τα γκράφιτι στα αρχαία μάρμαρα είναι μέρος μόνο από τη μυρωδιά της σαπίλας.
8 σχόλια:
Καλημέρα. Όταν στα σχολεία έχουν "πιάσει πόστα" αριστερομηδενιστές, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο να μάθουν πέντε ελληνικά οι διάφοροι Χασάν και Σαλί, όταν νοθεύουν δραματικά το πρόγραμμα σπουδών με ρεπούσειες παπαριές, όταν θεωρούν κάθετι που μας προσδιορίζει ως πολιτιστική παρουσία ως αναχρονιστικό, τότε τι άλλο να περιμένουμε από τα "παιδιά" του Λάκη;
Το έχω ξαναγράψει. Μπορεί να μη συμφωνείς αλλά θα το ξαναπώ:αν είχαμε πραγματικούς πολιτικούς λαο όχι τις μπιλντεμπεργκοτραφείς αδελφάρες που μας κυβερνούν, η ποινή για βεβήλωση μνημείου θα ήταν 20 χρόνια και πολλά από αυτά τα τσογλάνια θα έσπαγαν πέτρες για να φτιάξουν νέους δρόμους στο οδικό δίκτυο.
Emeritus
Παροράματα:όπου "λαο" βάλε 'και". Ο πρωινός καφές δεν κατέβηκε ακόμη:)
Emeritus
Θα μπορούσαμε να το πούμε και "η εκδίκηση της Νιγηρίας".
Τα γκραφίτυ, όπως και η ραπ, ένα είδος "μουσικής" όπου ο γεμάτος βωμολοχίες στίχος μιλιέται σε σταθερό ρυθμό 2/4, κι ένα μοτίβο 2-3 μέτρων επαναλαμβάνεται ασταμάτητα, είναι η κουλτούρα των γκέτο των αφροαμερικανών στις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ. Από τη δεκαετία του '90 και λόγω του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού της υπερδύναμης, που έχει σαν αποτέλεσμα να εξάγονται και τα σκουπίδια της, εξαπλώθηκαν και στον υπόλοιπο κόσμο. Στις ίδιες τις ΗΠΑ βέβαια τα γκραφίτυ εξακολουθούν να είναι ένδειξη υποβαθμισμένης συνοικίας και παρουσίας εγκληματικών συμμοριών στην περιοχή.
Σε μια χώρα όμως σαν την μεταπολιτευτική Ελλάδα που οι αντιστάσεις έχουν καμφθεί, που η παράδοση και η συντήρησή της θεωρούνται χουντικά κατάλοιπα και δεν ξερω'γω τι αλλο, είναι επόμενο να βρίσκουν έδαφος και υποστήριξη και οι πιο ακραίες και οι πιο ηλίθιες συμπεριφορές, αρκεί να έχουν το στοιχείο της πρόκλησης και της καταστροφής συμβολικών μνημείων του έθνους-κράτους. Έτσι, τα γκραφίτυ πάνω σε αρχαία γίνονται "τέχνη", όπως "τέχνη" γίνεται το βίντεο της μουρλής που αυνανίζεται υπό τους ήχους του εθνικού ύμνου ή η εικόνα του ανισόρροπου που κάνει έρωτα σε ένα καρπούζι κλπ.
Στο γυμνάσιο που πήγαινα, πριν από καμιά 20αριά χρόνια, ο πολύ "προοδευτικός" γυμνασιάρχης (πασόκος γαρ) είχε επισήμως παραδώσει έναν από τους τοίχους της αυλής του σχολείου στους "καλλιτέχνες" των γκραφίτυ (κάτι μπαχαλόμαγκες συμμαθητές μας) για να τον γεμίσουν με ό,τι ήθελαν, τους πλήρωνε μάλιστα και τα σπρέυ για να κάνουν τη δουλειά τους.
@Emeritus: Πιστεύω στην παιδευτική αξία της ελευθερίας. Εδώ έχουμε μπερδέψει εσκεμμένα την ελευθερία με την ανομία. Η ανομία είναι σκλαβιά, είναι η επικράτηση του ισχυρότερου. Εδώ το παιχνίδι έχει χαθεί στην οικογένεια και το σχολείο, τα παιδιά είναι οι τελικοί αποδέκτες αυτής της νοοτροπίας.
@Ανώνυμος: Αλλο το γκράφιτι που είναι ζωγραφική, εικονιστική ή ανεικονική, και μπορεί να ομορφύνει την άμορφη τυφλή πρόσοψη ενός αδιάφορου αρχιτεκτονικά κτιρίου, και άλλο το γκράφιτι-μουτζούρα, χωρίς έμπνευση και χωρίς πρωτοτυπία, όπως δυστυχώς η συντριπτική πλειονότητα. Αλλά τα παιδιά αυτά δεν έμαθαν - δεν τα δίδαξαν - να ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο, όπως και δεν έμαθαν ποια επιφάνεια είναι κατάλληλη για γκράφιτι και ποια όχι. Επιπλεόν, η τοπική κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων των δασκάλων, φαίνεται να μην πολυενοχλειται.
Εδώ ακριβώς έγκειται το πρόβλημα, στον εθισμό μας στην ανομία, στην ασχήμια, στην αυθαιρεσία. Έχουμε καταπιεί μικρές δόσεις δηλητηρίου, εδώ και πολλά χρόνια, όλο και περισσότερες κάθε φορά και το αποτέλεσμα είναι μπροστά μας. Περιττό να αναφερθούν οι ευθύνες του ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ στην καλλιέργεια της νοοτροπίας αυτής.
Να θυμισω εδω οτι ο Μαρτιν Λουθερ Κινγκ απαγορευε στους μαυρους νεολαιους το γκραφιτι λεγοντας "Δεν ειναι αναγκη να συμπεριφερεστε ως υπανθρωποι και να μαρκαρετε την περιοχη σας οπως τα σκυλια ουρουν για να μαρκαρουν την δικη τους περιοχη"
@Εastrader: Δεν το γνώριζα αυτό για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Εγώ θα την πω την αμαρτία μου. Μερικά γκράφιτι μου αρέσουν. Όχι όλα μερικά. Βάζουν λίγο χρώμα στη ζωή μας.
Πιστεύω ότι τα γκράφιτι τα δικά μας δε συνδέονται με την υποκουλτούρα της Αμερικής. Εμείς δεν έχουμε τέτοια βιώματα. Απλά κάποιοι πιτσιρικάδες κάνουν την πλάκα τους όπως κάνουν την πλάκα τους και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.
ΥΓ. Δεν είμαι αριστερός.
Tα γκράφιτι σίγουρα συνδέονται με την υποκουλτούρα της Αμερικής, άλλο που εδώ ή αλλού έχουν προσλάβει και διαφορετικό χαρακτήρα, ανάλογα με τις εδώ κοινωνικές συνθήκες. Πρέπει να ξέρει κανείς που επιτρέπεται να κάνει γκράφιτι (όχι στην προτομή της βασίλισσας Όλγας στο παρκάκι του Ευαγγελισμού, για παράδειγμα) και γκράφιτι από γκράφιτι διαφέρει. Τα περισσότερα είναι άθλιες μουτζούρες χωρίς καμία καλλλιτεχνική αξίωση. Υπάρχουν, φυσικά, και γκράφιτι που είναι έργα τέχνης.
Δημοσίευση σχολίου