Εmil Nolde (1867-1956), Ο χορός γύρω από το Χρυσό Μοσχάρι.
Την Κυριακή που μας πέρασε, ο προβεβλημένος αριστεροφιλελεύθερος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ. Νίκος Αλιβιζάτος δημοσίευσε άρθρο στην αλαφούζεια "Καθημερινή" (και η εφημερίδα φρόντισε να το προβάλει με σχολιασμό στην 1η σελίδα) με τίτλο "Μετανάστες:Συνταγματικό τόξο για την Ελλάδα".
Το άρθρο του Νίκου Αλιβιζάτου, κατ' εμέ, σημαίνει προσπάθεια επιβολής φίμωσης της αντίθετης γνώμης σε ένα κρίσιμο θέμα όπως το μεταναστευτικό. Έχει ένα "διακριτικό" άρωμα ολοκληρωτισμού. Δείχνει ότι και η αυτοαποκαλούμενη "ανανεωτική αριστερά" δεν έχει αποκοπεί από τη σαγήνη του ολοκληρωτισμού που κληρονόμησε από τον ιδεολογικό παππού της, τον μαρξιστικό κομμουνισμό.
Οι καυγάδες, επομένως, μεταξύ αριστεροφιλελεύθερων και σταλινικών κομμουνιστών ή και αριστεριστών μάλλον ως ενδοοικογενειακοί καυγάδες θα πρέπει να εκληφθούν σε πολλές περιπτώσεις. Δηλαδή, για το πώς θα πρέπει να μαγειρέψουμε το κοτόπουλο, ψητό, τηγανητό ή βραστό. Στη βάση όμως, δηλαδή στη σφαγή και το φάγωμα του κοτόπουλου, συμφωνούν όλοι...
Η υπόθεση, όμως, έχει και άλλη διάσταση:
Ο Νίκος Αλιβιζάτος είναι μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), γνωστής ΜΚΟ του αριστεροφιλελεύθερου-ελευθεριακού χώρου. Στέλεχός της είναι, ειρήσθω εν παρόδω, και ο άκρως "ευαίσθητος" για "μειονότητες" δημοσιογράφος της "Καθημερινής" (πρώην του ΔΟΛ, πρώην του "Ελεύθερου Τύπου" της Γιάννας) κ. Τάκης Καμπύλης.
Όπως αποκάλυψε το Antinews (δείτε εδώ και εδώ), ουσιαστικά το υπό κατάθεση άκρως "φιλελεύθερο" νομοσχέδιο του Υπoυργoύ Εσωτερικών κ. Γιάννη Ραγκούση για την Ιθαγένεια σε κάθε "πικραμένο" (και μουσουλμάνο) λαθρομετανάστη δεν είναι τίποτα άλλο παρά το σχέδιο που απεστάλη από την εν λόγω ΜΚΟ στον Υπ. Εσ. και στον πρωθυπουργό μας, τον στρατευμένο ιδεολόγο της με το ζόρι πολυπολιτισμικότητας Mr GAP.
Το ότι ο κ. Ανδρέας Τάκης, τέως Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη στον Κύκλο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και νυν Γ.Γ. του Υπουργείου Εσωτερικών, ανήκει στον ίδιο ιδεολογικό κύκλο με τον κ. Κωνσταντίνο Τσιτσελίκη (ΕΕΔΑ), που σχετίζεται επίσης με το γνωστό ΚΕΜΟ (Κέντρο Έρευνας Μειονοτικών Ομάδων), αυτό το γνώριζα από παλιά. Και από πολύ σίγουρη πηγή. Φυσικά, δεν το γράφω γιατί τάχα ήταν υποχρεωμένος να έχει άλλη ιδεολογία, αλίμονο, αλλά για να δείξω πώς "δένει" η υπόθεση και "κλείνει" τελικά ο κύκλος.
Πρόκειται, δηλαδή, για παρεϊστικη δουλίτσα. Εν αγνοία, φυσικά, των ιθαγενών (των Ελλήνων, εννοώ).
Και το κουβάρι ξεδιαλύνεται:
1. Μία σοσιαλφιλελεύθερη ΜΚΟ, η ΕΕΔΑ, φτιάχνει ένα προσχέδιο νόμου για την αλλαγή της ιθαγένειας. Το αποστέλλει σε Υπουργό Εσωτερικών και Πρωθυπουργό.
2. Διορίζεται ΓΓ του αρμόδιου Υπουργείου Εσωτερικών ένας επιστήμονας του σοσιαλφιλελεύθερου-ελευθεριακού χώρου, τον οποίο συνδέουν δεσμοί φιλίας και ιδεολογικής συγγένειας με άτομα της ΕΕΔΑ, που δραστηριοποιούνται, εννοείται, και σε άλλες ανάλογες ΜΚΟ και κινήσεις. Πάντα στον σοσιαλφιλελεύθερο-ελευθεριακό χώρο.
3. Ο νέος ΓΓ φροντίζει να πλασάρει την πρόταση της ΕΕΔΑ ως νομοσχέδιο.
4. Ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος , στέλεχος της ΕΕΔΑ, αναλαμβάνει να το προπαγανδίσει στα ΜΜΕ, ειδικά στα "αστικά", όπως η άλλοτε συντηρητική "Καθημερινή". Αποκρύπτει φυσικά, η εφημερίδα στο σχόλιό της ότι ο Αλιβιζάτος ήταν ουσιαστικά εκ των συντακτών του προσχεδίου νομοσχεδίου που κατέθεσε η ΕΕΔΑ.
Θορυβημένος από την αντίδραση των πολιτών στην δημόσια διαβούλευση στο opengov, ο συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος αφήνει να του πέσει το ψευδο-φιλελεύθερο προσωπείο, ζητώντας συνταγματικές εγγυήσεις κατά των διαφωνούντων (και στο εν λόγω νομοσχέδιο και στον διορισμό της ομοϊδεάτισσάς του κυρίας Θάλειας Δραγώνα).
Στον ξέφρενο χορό των σοσιαλφιλελεύθερων διαμορφωτών της Κοινής Γνώμης και των δήθεν ΜΚΟ γύρω από το ξόανο του Χρυσού Μοσχαριού της Πολυπολιτισμικότητας, ο GAP παίζει προφανώς τον ρόλο του Ααρών.
Ο Μωϋσής που θα στείλει τελικά το χρυσό ξόανο στο πύρινο χωνευτήρι, δείχνοντας πόσο ψεύτικος και ανίσχυρος ήταν ο "θεός" που λάτρευαν οι Ισραηλίτες, άραγε υπάρχει;
Ή μήπως είναι ανώφελο να τον περιμένουμε και μπορούμε και χωρίς αυτόν όσοι πολίτες δεν διακατεχόμαστε από τις ιδεοληψίες της ομαδούλας "Mr GAP and Friends";
Αντί επιλόγου: Απόσπασμα από το ορατόριο-όπερα του Arnold Schoenberg, "Μωυσής και Ααρών" (1932).
23 σχόλια:
In you I identify before history the man who had the ability to bring Adolf Hitler down and his political accomplishments; the man who will, however, be unable to raise the shield protectively against the invasion of Europe by the Asiatics.
(LAST LETTER FROM HERMANN GOERING TO WINSTON CHURCHILL)
Απόλυτα σωστά!
Το παρήγορο είναι ότι δια του μεταναστευτικού και έννεκεν του μεταναστευτικού αποκαλύπτονται στην μονίμως υπνώτουσα κοινή γνώμη! Και το καταλαβαίνουν έντρομοι στην κυριολεξία.
Να φωνάζουμε όλοι μαζί παντού. Ίσως προλάβουμε!
Έχουμε πλέον ξεπεράσει το σημείο όπου μπορεί να γίνεται διάλογος με τον κ.Αλιβιζάτο και τους ομοϊδεάτες του.
Όχι με δική μας ευθύνη με δική τους. Οι ίδιοι έχουν προαποφασίσει κι έχουν επιβάλλει στα ΜΜΕ τι θεωρείται θεμιτό και συζητήσιμο και τι όχι, οπότε αρχίζει η δολοφονία χαρακτήρος για τους διαφωνούντες, "ρατσιστής", "εθνικιστής", "ξενόφοβος" κλπ.
Περί "ανανεωτικής" αριστεράς, υπάρχει ένα βιβλίο ενός αμερικανού καθηγητή, του Paul Gottfried, "The strange death of Marxism". Εκεί αναλύει τι έγινε μετά το 1989 με αυτούς: έγιναν -κάποιοι ήταν κι από πριν- οι θιασώτες ενός "πολιτισμικού μαρξισμού" όπως αυτός αναπτύχθηκε από τη λεγόμενη σχολή της Φρανκφούρτης, κι ο οποίος δίνει βάρος όχι τόσο στα οικονομικά ζητήματα όπως ο κλασσικός μαρξισμός, αλλά στα πολιτισμικά/αξιακά. Με το σκεπτικό ότι αν χτυπηθεί η παραδοσιακή δυτική κοινωνία στα θεμέλια της (θρησκεία, οικογένεια, εθνική συνοχή) θα είναι πιο εύκολη η ...επαναστατική αλλαγή της προς το σοσιαλισμό.
Π.χ. ένας από τους μέντορες της σχολής, ο Τ.Αντόρνο έχει γράψει το βιβλίο "Η εξουσιαστική προσωπικότητα", όπου εκεί ούτε λίγο ούτε πολύ το να πιστεύει κανείς σε παραδοσιακές συντηρητικές αξίες παρουσιάζεται ως ...προδιάθεση για φασισμό -κι επομένως πρέπει να καταπολεμηθούν.
Άλλη πτυχή είναι οι ψυχαναλυτικές θεωρίες (αυτές για το αγοράκι που κατά βάθος θέλει ...να πηδήξει τη μάνα του και να σκοτώσει τον πατέρα του) τις οποίες θέλησαν να συνδυάσουν με το μαρξισμό, βλ."Eros and civilisation" του Χ.Μαρκούζε.
Όλη η σημερινή καταστρεπτική κουλτούρα είναι επηρεασμένη από αυτήν ομάδα μια που φεύγοντας στις ΗΠΑ το '30 μετέφεραν τις θεωρίες τους κι εκεί.
Ίσως διαφωνήσεις, αλλά είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και η ατονική μουσική του Σένμπεργκ εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο. Συνιστά μια "επανάσταση" απέναντι στην κλασσική δυτική μουσική που βασίζεται στην αρμονία και την αντίστιξη. Ο Αντόρνο την εκθείαζε ακριβώς γι'αυτό το λόγο, επιζητώντας "το τέλος της τάξης που έφτιαξε τη σονάτα(δλδ την κλασσική μουσική φόρμα)".
@Vater Panajotis: Δεν το ήξερα ότι υπήρχε τέτοια επιστολή. Είναι έγκυρο;
@gazaki: Από την πλευρά μου, το έχω θέσει το θέμα όσο πιο νηφάλια και πραγματιστικά γίνεται. Αν προταθεί και άλλος συλλογικότερος τρόπος δράσης από τα ιστολόγια, όπως συγκέντρωση, είμαι μέσα.
Το βιβλίο του Gottfried έχει μεταφραστεί στα ελληνικά; Αν όχι, με βάζεις στον πειρασμό να το αγοράσω στα αγγλικά.
@Ανώνυμος: Θέτεις πολλά ζητήματα.
Με τον Αλιβιζάτο και τους ομοϊδεάτες του (Τάκης Καμπύλης και λοιποί) όντως δεν μπορεί να γίνει διάλογος, γιατί θεωρούν ότι μιλούν από θέσεως ισχύος, ex cathedra. Μιλούν ή μάλλον διδάσκουν καθυστερημένους, φοβικούς, υπανάπτυκτους. Επιπλέον, έχουν τα ΜΜΕ δικά τους, όπως και την εκτελεστική εξουσία. Με τέτοιες συνθήκες, δεν μπορεί να γίνει διάλογος. Ασκώ πολεμική, δεν συνδιαλέγομαι μαζί τους, επειδή αυτοί πρώτοι δεν το επιθυμούν. Το δηλώνω χωρίς να ντρέπομαι.
Η Σχολή της Φραγκφούρτης αυτή καθεαυτή είχε ασκήσει έντονη κριτική στον Διαφωτισμό και απέρριπτε τον μεσσιανισμό του. Διακατεχόταν από απαισιόδοξη, κατά βάθος, θεώρηση των πραγμάτων. Οι επίγονοι της Σχολής μάλλον προετοίμασαν τον δρόμο για την φιλελεύθερη Αριστερά.
O Adorno ήταν όντως μαθητής του Schoenberg, συνθέτης ο ίδιος. Βρίσκω την παρατήρησή σου ενδιαφέρουσα. Ο ίδιος ο Schoenberg είχε ξεκινήσει από την τονικότητα, πέρασε στην ατονικότητα, κατόπιν στη σειριακή μουσική, στο τέλος επέστρεψε εν μέρει στην τονικότητα.
Το κακό με τον Schoenberg ήταν ότι το "επαναστατικό" σύστημά του έγινε ένας δικτατορικός κανόνας για πολλά χρόνια στη δυτική μουσική, το απόλυτο κριτήριο "πρωτοπορίας" και "προοδευτικότητας". Πολλοί σοβαροί μουσικοί περιθωριοποιήθηκαν, θεωρήθηκαν καλοί για ηλικιωμένες κυρίες μόνο, γιατί αγαπούσαν την τονικότητα, την αρμονία, τη μελωδία θα λέγαμε πιο απλά. Στη Γαλλία και στην Αμερική αυτό συνέβη πιο έντονα, ίσως (ο Samuel Barber χλευάστηκε αρκετά ως "ρομαντικός", στη Γαλλία ο Boulez είχε γίνει σχεδόν δικτάτορας της μουσικής). Ευθύνεται και ο ίδιος ο Schoenberg, γιατί απέκτησε μία μεσσιανική αντίληψη έναντι του μουσικού του συστήματος, μία αντίληψη "κατηχητή", όπως τον αποκαλεί ο Vuillermoz, μαθητής του μελωδικού Gabriel Fauré. Αργότερα, ο Schoenberg έγινε μετριοπαθέστερος.
Η ατονικότητα και οι δυσαρμονίες, όμως, ήταν της μόδας μέχρι τη δεκαετία του '70 περίπου. Η τονικότητα και η αρμονία έχουν επιστρέψει πανηγυρικά. Πιο πανηγυρικά δεν γινόταν. Θα έλεγα ότι νίκησε η φυσική τάξη. Η μουσική του Schoenberg έχει αξία ως ένα ακόμα σημάδι στον μακρό δρόμο της μουσικής, όχι ως ο απόλυτος μουσικός δρόμος ή μάλλον μονόδρομος, όπως νόμιζε ο ίδιος αρχικά και όπως νόμιζαν οι πιστοί του. Προσωπικά, την ακούω ως μαρτυρία μίας εποχής, μίας τάσης. Άργησε πολύ να μου "αρέσει" στο αυτί. Τώρα την ακούω με ενδιαφέρον, αλλά δεν θα μπορούσα να την ακούσω και για ώρες!
Ο πρώτος πάντως που εξερεύνησε την ατονικότητα ήταν μάλλον ο Λιστ. Αν ακούσεις την "Bagatelle sans tonalité", θα καταλάβεις (υπάρχει σε CD της Sony, με τον Arkadi Volodos στο πιάνο). Ήταν ένας πειραματισμός βέβαια.
" ... Πρόκειται, δηλαδή, για παρεϊστικη δουλίτσα. Εν αγνοία, φυσικά, των ιθαγενών (των Ελλήνων, εννοώ). ... "
1) Μια φορά ακόμη ένα έξοχο άρθρο σου.
2) Η παραπάνω παράθεση είναι η Κεντρική Ιδέα του κειμένου, αλλά και η αλήθεια πίσω απο όλα αυτά.
3) Ανησυχώ εδώ και μήνες που απο μόνος μου ανακάλυψα όλα αυτά (χωρίς την βοήθεια κανενός, τόσο οφθαλμοφανές).
Ανησυχώ για τον φασισμό και τον ρατσισμό του "προοδευτικού" κατεστημένου.
Βασικά διάβασα για την επιστολή στο βιβλίο "Große Prüfung - Letzte Briefe und letzte Worte Todgeweihter" του Dr. Hans S. Ziegler. Κάποιοι εικάζουν πως είναι του Joachim von Ribbentrop. Απλά την ανέφερα διότι θυμήθηκα πως το ζήτημα της εισβολής των Ασιατών στην Ευρώπη ήταν πολύ παλαιότερο θέμα και ερώτημα.
Στα μουσικά: Η jazz αρμονία( γεμάτη χρωματικές κλίμακες, περάσματα, μετατροπίες, ατονικότητες), δεν είναι ενάντια στην παραδοσιακή αρμονία; Η Κινέζικη μουσική;(κλίμακες μόνο με τόνους)Η ινδική;(όπου αμφιβάλλω αν μπορεί να μεταφραστεί σε κλασικές παρτιτούρες τόσο η αρμονική δομή όσο και η ρυθμική-ρυθμοί σχεδόν 45/8 αμετάφραστοι). Δεν είναι ο Ξενάκης κάτι ανάλογο, με μουσικά έργα με μαθηματική δομή (πρώτα εμφανίζονται νότες με αξία ολόκληρου, μετά μισού, μετά τετάρτου κλπ μέχρι να κόψεις τελείως τις φλέβες σου). Όλες αυτές τις επιδιώξεις ανθρώπων που συνέδεσαν τη μουσική εξερεύνηση με την κατάλυση της κοινωνικής δομής τις θεωρώ ψυχοπαθολογικές καταστάσεις.
Tι ρωτάς βρε Μάρκο. Θες να καεί ο εκδοτικός οίκος που θα το βγάλει;
Ευτυχώς υπάρχει το amazon, στ'αγγλικά βέβαια.
Για τη μουσική, η πρώτη φορά που υποψιάστηκα ότι κάτι δεν πάει καλά με τη δωδεκαφθογγική κλίμακα ήταν όταν ...την άκουσα.
Παρότι έχω κάποιες λίγες μουσικές γνώσεις η πρώτη μου αντίδραση ήταν αποστροφή. Αλλά μετά συμβαίνει κάτι χαρακτηριστικό με πολλές από τις πολιτικά ορθές (άλλο προϊόν της σχολής της Φραγκφούρτης) επιλογές. "Πείθεσαι" ή σε "πείθουν" ότι δεν μπορεί, καλή θα είναι κι ας μη μου αρέσει εμένα ούτε και σε κανέναν που γνωρίζω, γιατί έτσι λένε κάποιοι "ειδικοί", όπως και με τη λεγόμενη "μοντέρνα τέχνη", αρχιτεκτονική κλπ.
Κι αυτά χωρίς να γνωρίζω τα περί Αντόρνο και των ιδεολογικών καταβολών, είναι κάτι που ενστικτωδώς σε απωθεί. Κι έτσι οφείλει να είναι, σύμφωνα με αυτούς δλδ, δεν πρέπει η τέχνη να είναι ευχάριστη γιατί αυτό παραπέμπει στην παραδοσιακή μπουρζουάδικη/καπιταλιστική κοινωνία.
Vater Panajiotis, η jazz "παίζει" με την αρμονία, βασικά στον αυτοσχεδιασμό, αλλά δεν την καταργεί. Οι μουσικές των ανατολικών έχουν τα δικά τους μοτίβα, ακούγονται όμως ευχάριστα δεν καταργούν τη μελωδία.
Ο Ξενάκης και η "μουσική" του όμως είναι όντως κάτι αντίστοιχο, τέτοιες μουσικές είναι καταλληλες για μουσικό υπόβαθρο σε ταινίες δράματος, τρόμου κλπ.
Αν μάλιστα προσέξετε κάποιες παλιές ξένες ταινίες του '50-'60-'70 θα δείτε ότι τέτοια μουσική χρησιμοποιούν.
Μάρκο, διάβασες το άρθρο του Καμπύλη την Κυριακή; Αφορά την απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_10/01/2010_386225
Μεταξύ άλλων γράφει ότι «H λογική της θέλησης της πλειοψηφίας στο συγκεκριμένο θέμα είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική πρώτον διότι εξαιρεί από τη διαδικασία τα υποκείμενα της συζήτησης, δηλαδή τους μετανάστες και δεύτερον διότι επιζητά έτσι τη νομιμοποίηση μιας πολιτικής που είναι ασύμβατη με την έννοια της Δημοκρατίας.»
Ανώνυμε,
1ο:Δεν έγραψα πως η jazz καταργεί την αρμονία. Έγραψα και εννόησα πως η jazz διαφέρει από την παραδοσιακή αρμονία του 18ου αιώνα, αυτή που μαθαίνεις για να πάρεις το Πτυχίο Αρμονίας, αυτή που ακούμε στον Βιβάλντι και στους ΑΒΒΑ ας πούμε. Επίσης το ίδιο εννόησα για τις κλίμακες της Ανατολής-δεν είπα πως δεν ακούγονται ευχάριστα, άλλωστε είμαι οπαδός όλων των jazz-ανατολίτικων αποχρώσεων.
Δεν αρνούμαι τη σχέση πολιτισμικού μετασχηματισμού και μουσικής (είναι ηλίου φανερότερο αυτό) αλλά με το να γράφεις ολοένα και περισσότερα ψυχωτικά κομμάτια, δεν προσφέρεις τίποτε μουσικά-πόσο μάλλον σε κοινωνικό επίπεδο.
@Vater Panjotis και Ανώνυμος: Η συζήτηση γύρισε γύρω από τη μουσική και το απολαμβάνω. Νομίζω ότι εθίγησαν πολύ ενδιαφέροντα θέματα και θα ήθελα κάποια στιγμή να αναρτήσω κάτι πάνω σε αυτό το ζήτημα, δηλ. σχέση μουσικής και πολιτισμικών και πολιτικο-κοινωνικών εξελίξεων, για να υπάρξει αφορμή για συζήτηση.
Η μουσική του Σαίνμπεργκ και των μαθητών του δεν μπορεί να κατανοηθεί χώρια από το κίνημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού (π.χ. τη "Γέφυρα", "Die Brücke") και αυτό το κίνημα δεν μπορεί να κατανοηθεί χώρια από τις κοινωνικοπολιτικές ζυμώσεις του πρώιμου 20ού αιώνα.
Πάντα όμως η μουσική καταφέρνει να ξεγλιστρά, να έχει μία αυτονομία από το πλαίσιο στο οποίο δημιουργείται (ευτυχώς!) και μία πολυμορφία (ευτυχώς!). Ακόμα και στα πιο καταπιεστικά καθεστώτα, η μουσική καταφέρνει να παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Οπότε, χρειάζεται προσοχή στους συσχετισμούς για να μην καταλήγουμε σε ακραίες θέσεις (π.χ. η μουσική του Βάγκνερ ανοίγει τον δρόμο για τον ναζισμό). Βρίσκω ότι έχουν ενδιαφέρον οι μουσικοί πειραματισμοί, χωρίς να σημαίνει ότι επικροτώ τον καθένα. Το πόσο καρποφόροι είναι και πόσο επιβιώνουν, αυτό είναι άλλο ζήτημα.
@Άναυδος: Εντούτοις, μου κάνει εντύπωση ότι ο Σαμαράς κρατά μία στάση κάπως υποτονική στο θέμα. Φυσικά και δεν πρέπει να ταυτιστεί με τον Καρατζαφέρη, αλλά το ζήτημα είναι μείζον και τα ΜΜΕ χειραγωγούνται. Μήπως θα έπρεπε να βγει ευθέως και να πει ότι κάποιες ΜΚΟ θέλουν τις ιδεοληψίες τους να τις κάνουν νόμο του κράτους με βαρύτατες συνέπειες για την κοινωνία; Τί φοβάται; Τα ίδια 50 άτομα που ανακυκλώνονται και συμμετέχουν, οι ίδιοι και οι ίδιοι, σε 10 ΜΚΟ, με άλλο όνομα η καθεμιά αλλά με τον ίδιο προσανατολισμό;
Θα πρέπει κάποιος επίσημα και τεκμηριωμένα να τις ξεφτιλίσει λίγο τις δήθεν ΜΚΟ με τις αρπαχτές τους και τα άκρα που έχουν στην κυβέρνηση...
@Fremendog: Ο μέγας κατηχητής της Φιλελεύθερης Αριστεράς και ακτιβιστής δημοσιογράφος Τάκης Καμπύλης, τί άλλο θα έγραφε;
Νομίζω ότι το ολοκληρωτικό προσωπείο της παρεούλας αρχίζει να φαίνεται. Είμαι περίεργος τί αντιδράσεις υπάρχουν από το αναγνωστικό κοινό της "Κ" για άρθρα σαν αυτά του κυρίου (σε πόσες ΜΚΟ είναι μέλος άραγε αυτός;). Είναι (ακόμα) πολλοί οι δεξιοί που τη διαβάζουν.
Πάτερ Παναγιώτη, μια και λέτε για την εισβολή των Ασιατών στην Ευρώπη και πόσο παλαιό θέμα είναι, να θυμίσω ότι φέτος έχουμε την επέτειο των 2500 ετών από τη Μάχη του Μαραθώνα, το 490 π.Χ.
Πόσο διαφορετική θα ήταν η ιστορία της Ελλάδας και της Ευρώπης αν οι Πέρσες είχαν τότε καταλάβει την Αθήνα;
Μάρκο, η Γαλλία αντιμετωπίζει το θέμα της μετανάστευσης πολύ πιο σοβαρά απ' ότι οι Έλληνες:
«Γαλλία: "Όχι" στο δικαίωμα ψήφου και στην υπηκοότητα στους μετανάστες»
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=10351&Itemid=86
@Fremendog: Περιμένεις ο άνθρωπος που είχε ΕΜΜΙΣΘΟ σύμβουλο και κολλητό του τον Βαλλιανάτο, να αντιμετωπίζει με βάση τον κοινό νου το μεταναστευτικό;
Ο GAP είναι ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ για τη χώρα. Προσωπικά, εύχομαι να φύγει από την πρωθυπουργία το συντομότερο δυνατό. Και αυτό θα γίνει μόνο αν αποτύχει ως πρωθυπουργός στην ανόρθωση των οικονομικών. Είναι αρκετά κυνικό αυτό που λέω, αλλά μεταξύ δύο κακών, το μη χείρον βέλτιστον.
Μάρκο,
Αυτό που είπες το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Το θέμα όμως ξέρεις ποιο είναι; Ότι αν τα πλάνα του ΠΑΣΟΚ για την ελληνική οικονομία αποτύχουν, εμείς θα είμαστε οι πρώτοι που θα πληρώσουν τη νύφη. Κάτι άσχετο, μιας και ανέφερες τον Βαλλιανάτο: πάμε στοίχημα ότι στο φετινό gay pride parade θα δούμε και στελέχη του ΠΑΣΟΚ;
http://www.eamb.gr/new_text/laos01.htm
Είναι ΛΑΘΟΣ το αίτημα για δημοψήφισμα.
Κάποιοι προσπαθούν να παρασύρουν τον ελληνικό λαό στο λάθος σ' ό,τι αφορά τον νέο νόμο περί των λαθρομεταναστών και ιθαγένειας. Είναι λάθος το αίτημα για δημοψήφισμα. Τραγικό λάθος, εφόσον μετατρέπει ένα ζήτημα σε πολιτικό, ενώ δεν είναι τέτοιο. Είναι προαφανές ότι το ζήτημα δεν είναι πολιτικό. Δεν είναι πολιτικό …όσο δεν είναι πολιτικό ζήτημα και το να πάρει μια κυβέρνηση την απόφαση να χαρίσει τη Θράκη στους Τούρκους ή τη Μακεδονία στη FYROM. Για τέτοια ζητήματα έχει "αποφασίσει" το Σύνταγμα και αυτά τα ζητήματα δεν είναι πολιτικά. Δεν απαιτούν σχετικές ή απόλυτες πλειοψηφίες, προκειμένου να εφαρμοστούν υπό καθεστώς νομιμότητας. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ρητά από το Σύνταγμα. Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και το Σύνταγμα προστατεύει το σύνολο των ιδιοκτησιών των Ελλήνων με "όλα τα μέσα".
@Fremendog: Οταν ο GAP έκανε ιδιαίτερα μαθήματα πολιτικής οικονομίας στο Λονδίνο, στο σπίτι του καθηγητή Ζ. (που δεν έχει σχέση με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ), συνοδευόταν από τον Βαλλιανάτο. Που τον περίμενε απ΄ έξω να τελειώσει το μάθημα. Είμαστε μικρή χώρα και ο διάολος έχει πολλά ποδάρια...
@Ανώνυμος: Είμαι υπέρ του δημοψηφίσματος, αλλά με σωστή επιλογή των ερωτημάτων.
Ενα σωστό, κατά τη γνώμη μου, ερώτημα θα ήταν:
Θέλετε τα παιδιά των νόμιμων μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα να παίρνουν ιθαγένεια
1. Αυτομάτως, με τη γέννησή τους όταν ο ένας γονιός έχει 5ετή νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα,
2. Οταν ενηλικιωθούν, αφού έχουν τελειώσει τη βασική εκπαίδευση και κατόπιν δικής τους αίτησης που θα εξετάζεται από επιτροπή.
Εννοείται πως σε ένα τέτοιο ερώτημα, το 80% των πολιτών θα ψήφιζε το 2.
Το "αν θέλω τη βρίσκω και στο διαδίκτυο" ισχύει για όλες τις εφημερίδες. Προσωπικά έχω κόψει την ανάγνωση ελληνικών εφημερίδων. Ενημέρωση θεωρώ ότι λαμβάνεται αμεσότερα αλλιώς. Κι όσο για ανάλυση και προβληματισμό... Αλλά το ποτήρι ξεχείλισε από τα πάσης φύσεως κατευθυνόμενα ρεπορτάζ και άρθρα.
@Yank_o: Και εγώ γι' αυτά τα κατευθυνόμενα ρεπορτάζ και άρθρα έγραψα. Δηλαδή, αν μία εφημερίδα που παραδοσιακά εξέφραζε (παρατατικός) τον κεντροδεξιό χώρο (όχι τον ακροδεξιό) έχει σε μία σελίδα 2 άρθρα για το μεταναστευτικό γραμμένα από 2 κολλητούς και μέλη του ΚΕΜΟ, Καμπύλης και Χριστόπουλος, τότε κάτι δεν πάει καλά. Και όταν ο Χριστόπουλος είναι και μέλος της άλλης ΜΚΟ, της ΕΕΔΑ, με μέλος τον Αλιβιζάτο, που επίσης είχε προβεβλημένο άρθρο στην ίδια εφημερίδα, με το ίδιο περιεχόμενο, τότε βρωμάει το πράγμα. Και πίστεψέ με, ξέρω προσωπικά μέλη του ΚΕΜΟ, δεν γράφω κάτι στην τύχη.
Οπότε, κομμένη η "Καθημερινή" από μένα κύριε Αλαφούζο. Το "Βήμα" (παράδειγμα δίνω) δεν παραπλανά, είναι του κεντροαριστερού χώρου.
Αγαπητέ Μάρκο Τ
Αφού προσθέσω την ανησυχία μου στις δικές σας σχετικά με το θέμα της ιθαγένειας, επέτρεψέ μου κάποιες παρατηρήσεις:
1) Ζητάμε δημοψήφισμα σε ΗΔΗ διαμορφωμένο, ολοκληρωμένο, ξεκάθαρο, γραπτό νομοσχέδιο (επιτρέπεται από το Σύνταγμά μας), το οποίο έχει καταθέσει στη Βουλή η κυβέρνηση και όχι δημοψήφισμα με φτιαχτές, επικίνδυνες, διφορούμενες, παραπλανητικές ερωτήσεις. Και τα δύο δημοψηφίσματα επιτρέπονται.
2)Προσέξτε τη συλλογιστική του Καμπύλη. Γράφει: "...εξαιρεί από τη διαδικασία τα υποκείμενα της συζήτησης". Μα κάθε δημοψήφισμα αυτό κάνει !!!!! Π.χ. Η Ιρλανδία δεν έπρεπε να κάνει δημοψήφισμα για τη Συνθήκη της Λισαβώνας γιατί δεν μπορούσαν να ψηφίσουν οι υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και οι Επίτροποι ως άμεσα θιγόμενοι !!! Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο !!!! Επίσης γράφει "επιζητά έτσι τη νομιμοποίηση μιας πολιτικής που είναι ασύμβατη με την έννοια της Δημοκρατίας". Ποια πολιτική επιζητούμε να νομιμοποιήσουμε με το δημοψήφισμα; Εάν βγαίνει κάποιο νόημα από αυτή την φράση, είναι ότι επιζητούμε να νομιμοποιήσουμε το δικαίωμά μας να ορίσουμε εμείς ποιος θα συμμετέχει στο ανώτατο όργανο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το εκλογικό σώμα. Και αυτό είναι αντιδημοκρατικό; Πλέον δεν ξέρουν τι γράφουν. Σε μία σοβαρή εφημερίδα επιχειρήματα αυτού του είδους δεν θα γίνονταν δεκτά από τον αρχισυντάκτη παρά μόνο με γέλια. Θα έδινε δε πίσω το άρθρο για εκ νέου επεξεργασία. Εχουν χάσει την ψυχραιμία τους. Εάν το εκπαιδευτικό μας σύστημα έβγαζε πολίτες με στοιχειώδεις γνώσεις ρητορικής, θα τους πέρνανε με τα αβγά!
@A.K.: 1. Το δημοψήφισμα με ένα γενικό ερώτημα "Θέλετε να δοθεί ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών ή όχι" θα ήταν παγίδα. Θα προκαλούσε φοβερή προπαγάνδα που θα στόχευε στον συναισθηματισμό του κόσμου και, επιπλέον, θα αδικούσε πολλά παιδιά μεταναστών που πληρούν τις προϋποθέσεις για ιθαγένεια (ενήλικα παιδιά, γεννημένα εδώ, απόφοιτοι γυμνασίου ή λυκείου, ή έστω ενήλικα πλέον παιδιά που έχουν ζήσει εδώ από την παιδική τους ηλικία).
2. Ο Καμπύλης έχει εξελιχθεί σε φτηνό προπαγανδιστή (αν ήταν ποτέ κάτι άλλο...). Και το λέω με επίγνωση της σημασίας των λέξεων. Σωστή η επισήμανσή σου ότι είναι ασύστατα τα επιχειρήματά του, δεν αντέχουν στη στοιχειώδη βάσανο της λογικής.
Αγαπητέ Μάρκο Τ
Ούτε εγώ θέλω δημοψήφισμα με μία ερώτηση σαν αυτή που αναφέρεις. Πιστεύω ότι το σχόλιό μου ήταν ξεκάθαρο. Θέλω δημοψήφισμα που θα κρίνει με ένα "ναι" ή ένα "όχι", ήδη ψηφισμένο νομοσχέδιο, γνωστό, γραπτό, ξεκάθαρο. Σύμφωνα πάντα με το άρθρο 44 του Συντάγματος.
Δημοσίευση σχολίου