Μία μαρτυρία μεταστροφής από τον Ρωμαιοκαθολικισμό στην Ορθόδοξη Εκκλησία

O άγιος Πατρίκιος, επίσκοπος και φωτιστής των Ιρλανδών, ο θαυματουργός.
Ένας από τους πολλούς αγίους της αρχαίας Καθολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Δύσης, πριν αυτή αποκοπεί από το σώμα της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Αναδημοσιεύω αυτούσιο το παρακάτω κείμενο από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου (θα το βρείτε στο: http://www.parembasis.gr/2008/frames_08_03.htm). Προσθέτω στο τέλος και ένα δικό μου σχόλιο δίκην υστερογράφου.


«Πως έγινα Ορθόδοξος» Αφήγηση του Καθηγητού Tristram Engelhardt

Στο Συνέδριο που διοργάνωσε στο Βουκουρέστι το Κέντρο Περίθαλψης και Φροντίδας συμμετείχε, όπως αναφέρθηκε και στο κύριο θέμα του τεύχους αυτού, και ο Καθηγητής Φιλοσοφίας και Ιατρικής Tristram Engelhardt. Ο κ. Engelhardt γεννήθηκε στο Τέξας των ΗΠΑ από Ρωμαιοκαθολικούς γονείς, αλλά ο ίδιος έγινε Ορθόδοξος σε ώριμη ηλικία, λαμβάνοντας το όνομα Herman (Γερμανός), από τον άγιο Γερμανό της Αλάσκας. Σπούδασε φιλοσοφία και ιατρική και σήμερα είναι Καθηγητής των δύο αυτών επιστημών σε Πανεπιστημιακές Σχολές στο Χιούστον του Τέξας. Οι έρευνές του έχουν γίνει κυρίως στον τομέα της Βιοηθικής και η σημαντικότερη συμβολή του στην Ορθόδοξη ηθική είναι το βιβλίο του «Τα θεμέλια της Χριστιανικής Βιοηθικής».

Κατά την διάρκεια της συζητήσεως στο Συνέδριο στο Βουκουρέστι, του τέθηκε και η ερώτηση, πως έγινε ορθόδοξος. Η απάντησή του δημοσιεύεται κατωτέρω απομαγνητοφωνημένη από την απευθείας μετάφραση που έκανε ο κ. Αναστάσιος Φιλιππίδης.


Herman Τristram Engelhardt: Πως έγινα Ορθόδοξος

Πως έγινα Ορθόδοξος; Η απάντηση είναι: Μόνο μέσω της αγάπης του Θεού.

Μια φορά ήμουνα στο Άγιον Όρος κι ένας Μοναχός μου λέει: «Κοίτα τριγύρω σου όλους αυτούς τους ανθρώπους. Η μετάνοια όλων αυτών των ανθρώπων είναι ένα θαύμα από το Θεό».

Είχα πολύ ευλαβείς Ρωμαιοκαθολικούς γονείς που με έστειλαν σε ένα πολύ καλό Ρωμαιοκαθολικό σχολείο, και στην Ε τάξη διάβαζα την ιστορία της Εκκλησίας και αντιλήφθηκα ότι την Εκκλησία των πρώτων 5 αιώνων δεν την είχα δη ποτέ. Και ρώτησα μια μοναχή: «Γιατί η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν είναι σαν την πρώϊμη Εκκλησία;», Η αδελφή με κοίταξε σαν να ήμουνα τρελλός. Και μια και ήμουνα Ε τάξη έμεινα ήσυχος.

Το Δημοτικό μου φαινόταν πολύ βαρετό, αλλά μου άρεζε η λειτουργία. Και ήμουνα παπαδάκι και μου άρεσε πολύ, και μια και ήμουνα τεμπέλης, όταν πήγαινα στο Ιερό δεν πήγαινα σχολείο. Μου άρεζε περισσότερο αυτό, παπαδάκι στην εκκλησία.

Στην 8η τάξη, το 1954, ο Ρωμαιοκαθολικός ιερέας μου είπε ότι ένας Ουνίτης επίσκοπος θα ερχόταν από την Παλαιστίνη και αυτός θα τελούσε τη λειτουργία του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Δεν την ήξερα και θα έπρεπε να την διαβάσω για να γίνω το παπαδάκι στην λειτουργία. Και αυτό έκανα. Αλλά δεν ήξερα ότι θα υπάρχη κι ένας Όρθρος πριν από αυτό, οπότε επί μιάμιση ώρα δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει. Και μετά αυτός ο ηλικιωμένος Επίσκοπος ήρθε στο μέρος μου και μου είπε: «Έλα εδώ, αυτό είναι για σένα. Όλος ο αληθινός Χριστιανισμός θα εξαφανισθή στη διάρκεια της ζωής σου από τη Δύση. Ο αληθινός Χριστιανισμός θα έρθη από την Ανατολή και αυτό θα είναι πολύ σημαντικό για σένα». Νόμιζα ότι είναι τρελλός. Του λέω: «Τι;» Και μου είπε: «Όλος ο Χριστιανισμός θα εξαλειφθή από την Δύση στην διάρκεια της ζωής σου. Ο αληθινός Χριστιανισμός θα έρθη ως φως από την Ανατολή». Ρώτησα το πατέρα μου: «Τι λέει αυτός; Είναι ένας τρελλός άνθρωπος από την Παλαιστίνη;». Και συνέχισα να ζω την ζωή μου.

Το 1984 κάποιος μου τηλεφώνησε από τον άνθρωπο που είχε έρθει δεύτερος στις τελευταίες εκλογές για Πάπας της Ρώμης. Εφόσον ήταν υποψήφιος για Πάπας έπρεπε να ξεκινήση νωρίς, όπως και ο υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ. Και μάζευε μια ομάδα διανοουμένων για να τον βοηθήσουν στην προεκλογική του εκστρατεία και μου ζήτησε να είμαι κι εγώ ένας από αυτούς. Και μου είπανε να πάω για έξι εβδομάδες στο Μιλάνο. Λέω δεν μπορώ να πάω για 6 εβδομάδες είμαι πολύ απασχολημένος. Τότε όμως η δεύτερη κόρη μου, η οποία αν μπορώ να το πω, είναι τρελλή μαζί μου, (η πρώτη είναι 38 χρονών και έχει 4 παιδιά), τα Χριστούγεννα μου λέει: «Μπορώ να έλθω εγώ μαζί σου στο Μιλάνο;». Και πως να πη ένας πατέρας όχι στην 14χρονη κόρη του, οπότε είπα: «Εντάξει». Αυτός στο τηλέφωνο μου είπε ότι θα πληρώση αυτός τα έξοδα. Και έτσι ασχολήθηκα πολύ με τον Μαρτίνι, αυτόν τον υποψήφιο. Και κατάλαβα για πρώτη φορά στην ζωή μου ότι όλος αυτός ο Χριστιανισμός στην Δύση ήταν μία δημιουργία των Γερμανών και λίγων Ελβετών, που είχαν κάνει την Μεταρρύθμιση.

Το 1988 προσκλήθηκα στο Ινστιτούτο Ανώτερων Σπουδών στο Βερολίνο και όταν προσκλήθηκα να μιλήσω εκεί αισθανόμουνα σαν πόρνη και καταλάβαινα ότι αυτό που κάνω είναι λάθος. Και προσευχόμουνα: «Θεέ μου, αν υπάρχη κάπου η αληθινή θρησκεία, δείξε την μου κι εγώ θα μεταστραφώ». Και για πρώτη φορά στην ζωή μου έχω αυτή την εμπειρία, υπήρχε στο μυαλό μου ένας φόβος που δεν τον είχα αισθανθή ποτέ πριν.

Μέσα σε μια βδομάδα, βλέπαμε διάφορες διαφημήσεις για ρεσιτάλ χριστιανικής μουσικής, πηγαίναμε σ’ αυτά. Εμείς είμαστε από τον Νότο που ήταν πολύ ζεστά και φοβόμασταν να μείνουμε Χριστούγεννα στο Βερολίνο, θα παγώσουμε. Και λέγαμε που να πάμε για να μην παγώσουμε τώρα στις διακοπές των Χριστουγέννων και κανόνισα να δώσω διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, στο Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά. Και πήγαμε εκεί για Χριστούγεννα. Οπότε την ημέρα των Χριστουγέννων η γυναίκα μου είπε: Που να πάμε για λειτουργία. Και είπα ας πάμε στην ελληνική. Και πήγαμε στο Φανάρι. Ήταν η πρώτη ορθόδοξη λειτουργία που παρακολούθησα. Ήταν ο Πατριάρχης Δημήτριος. Η δεύτερη κόρη μου με άγγιξε και μου λέει: «Πατέρα αυτή είναι η αληθινή θρησκεία. Δεν είναι;». Και της είπα: «Φοβάμαι ότι έχεις δίκηο, διότι είναι πάρα πολύ φτωχή».

Και πήγαμε πίσω στο Τέξας και άρχισα να ρωτάω αν μπορή ένας Τεξανός να γίνη ορθόδοξος. Κάποιος εκεί που ήταν Βαπτιστής από το Τέξας μου είπε: «Αν μπορώ εγώ να γίνω, μπορείς κι εσύ να γίνης». Και έτσι με την υπομονή του Θεού έγινα πρώτα εγώ και μετά οι δύο κόρες μου. Και στην συνέχεια η σύζυγός μου, η οποία είναι Ιρλανδή, οι οποίοι είναι πολύ παθιασμένοι Βαπτιστές, και έχει δύο ιστορίες για την μεταστροφή της. Την μία ήταν που είπε: «Ευλόγησέ με, άγιε Πατρίκιε, επιστρέφω στο σπίτι» και το άλλο που έγραψε ήταν: «Από την Ρώμη στο σπίτι».

Ευχαριστώ το Θεό!–


Post Scriptum: Ένα μικρό σχόλιο εκ μέρους μου.

Οι άνθρωποι αυτοί (και είναι πάρα πολλοί, σας διαβεβαιώ!) που εγκατέλειψαν συνειδητά τον Ρωμαιοκαθολικισμό για να προσέλθουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, μερικοί μάλιστα διά του βαπτίσματος επειδή το θέλησαν οι ίδιοι, και όχι διά του χρίσματος, γνωρίζουν ότι δεν έφυγαν από το ένα κλαράκι ενός δέντρου για να πάνε στο άλλο. Αντίθετα, έχουν επίγνωση ότι άφησαν το άρρωστο κλαδί που σιγά-σιγά ξεραίνεται, επειδή είναι αποκομμένο από τον κορμό, για να πάνε στο υγιές κλαδί του ενός και μοναδικού δέντρου, αυτού που φύτρωσε από τον "κόκκο σινάπεως" της ευαγγελικής παραβολής (Κατά Λουκάν, ΙΓ΄, 18-19) και που είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Έχει τύχει να γνωρίζω πρώην Ρ/καθολικούς που μεταστράφηκαν στην Ορθοδοξία, με μερικούς από αυτούς είμαστε και καλοί φίλοι, και όλοι τους συναισθάνονται βαθιά, με τη Χάρη του θεού, ότι τώρα είναι μέλη της αληθινής Εκκλησίας, ενώ πριν δεν ήταν. Θυμάμαι μία κουβέντα που μου είπε στο Άγιον Όρος ένας εξαιρετικά μορφωμένος Άγγλος μοναχός, πρώην Ρ/καθολικός: "Πώς να στο πω; Ήταν σαν ήταν πριν βουλωμένα τα "σωληνάκια" της Χάρης του Θεού, και μετά που βαφτίστηκα Ορθόδοξος άνοιξαν!".
Και ένα καλό μου φιλαράκι, Γάλλος, που είχε χριστεί Ορθόδοξος στο μοναστήρι του πατρός Πλακίδα κοντά στη Grenoble (μετόχι της Σιμωνόπετρας), μου είχε πει κατά λέξη: "Στην καθολική λειτουργία δεν ένιωθα τίποτα".

Ελπίζω προσεχώς να καταφέρω τον φίλο μου τον Justin, νέο δικηγόρο από την Καλιφόρνια και πρώην συνεπέστατο Ρ/καθολικό (σκεφτόταν μάλιστα να γίνει και παπάς Ρ/καθολικός!), να καταθέσει τη μαρτυρία της δικής του μεταστροφής. Ο Justin εκκλησιάζεται τώρα μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδάκια τους σε ναούς της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής και συνδέεται πνευματικά και με τη γερόντισσα του μοναστηριού της Ζωοδόχου Πηγής στο Σαν Φραντσίσκο, που υπάγεται στην ελληνορθόδοξη Μητρόπολη Αγίου Φραγκίσκου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.