"Αντιρατσισμός": Το μαγαζάκι είναι γωνιακό

O διορισμός της ελληνίδας ηθοποιού-συγγραφέως-"αντιρατσίστριας" κυρίας Αφροδίτης Αλ-Σάλεχ ως "ειδικής συμβούλου" του γνωστού Υφυπουργού-Γλάστρα-Ζητώ συγγνώμη-ΠΡΟ.ΠΟ. κ. Βούγια αποδεικνύει αυτό που πολλοί "φασίστες" σαν εμένα λέγαμε πολύ καιρό τώρα:
Οτι, δηλαδή, ο "αντιρατσισμός" είναι ένα πολύ προσοδοφόρο επάγγελμα. Κυριολεκτικά. Η κυρία Σάλεχ "πουλούσε" "αντιρατσισμό" σε διαδίκτυο και εφημερίδες και...έπιασε την καλή. Γωνιακό το μαγαζάκι της κυρίας Αφροδίτης!

Αλήθεια, η κυρία Σάλεχ, έστειλε και αυτή βιογραφικό, σαν την άλλη "αντιρατσίστρια", την κυρία Δραγώνα, ή προσλήφθηκε από τον αποτυχημένο πολιτικάντη προϊστάμενό της βάσει συνέντευξης; Πάντως, πολύ γρήγορα θα έγινε η "συνέντευξη", τρεις μέρες μόλις μετά τον διορισμό του κ. Βούγια ως Υφυπουργού-Γλάστρα!

Πόσα μας κοστίζει συνολικά ο άνευ καθηκόντων κύριος Βούγιας και το τσίρκο του; Τα λέω αυτά, αφού υποτίθεται ότι διανύουμε φάση αυστηρού νοικόκυρέματος του Κράτους...

Βέβαια, ο διορισμός προσώπων σαν την κυρία Σάλεχ σε τέτοιες θέσεις, προφανώς υποδηλώνει σταδιακή αποδοχή των θέσεων των προαγωγών της αφρο-ασιατικής μουσουλμανικής (κυρίως) λαθρομετανάστευσης στη χώρα μας. Που τείνει να πάρει τη μορφή εποικισμού, ελέω και της υπογεγραμμένης από τον GAP, ως Υπουργό Εξωτερικών, Συνθήκης του Δουβλίνου ΙΙ...

Eν τέλει, λυπούμαι βαθιά που οι εκπρόσωποι της κυρίαρχης σήμερα αριστεροφιλελεύθερης ιδεολογίας αδυνατούν να κατανοήσουν πόσο δίκιο είχε ο κορυφαίος έλληνας πολιτικός φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης, εκπρόσωπος μιας άλλης Αριστεράς, όταν έθετε το θέμα της σύγχρονης συζήτησης περί "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" σε μία άλλη διάσταση (εδώ).

Υ.Γ. (ως συνέχεια απάντησής μου σε σχόλιο αναγνώστη):
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μία προσπάθεια εποικισμού, σχεδόν, της Ελλάδας από το τουρκικό κράτος (τα "βαθύ" και "ρηχό" είναι κουραφέξαλα) με πακιστανούς, αφγανούς, ιρακινούς, μπαγκλαντεσιανούς μουσουλμάνους. Ας προστεθούν και οι Σομαλοί, επίσης μουσουλμάνοι στην ολότητά τους, και το γλυκό δένει. Οι άνθρωποι αυτοί ΔΕΝ είναι αφομοιώσιμοι και δεν είναι τυχαίο που οι ενταγμένοι μετανάστες (Αλβανοί, Πολωνοί, κ.ά.) δεν τους θέλουν με τίποτα. Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι οι "αντιρατσιστές" δεν ασχολούνται με τους ενταγμένους. Ασχολούνται μόνο με τους μουσουλμάνους Αφρο-ασιάτες, επειδή ακριβώς αυτοί υπηρετούν την ιδεοληψία τους περί πολυπολιτισμικότητας, επειδή αυτοί φτιάχνουν γκέτο. Ας προστεθούν εδώ ως αίτια ο φυσικός κοινωνικοπολιτικός συντηρητισμός των Αλβανών και η θέλησή τους να ενταχθούν απόλυτα στην ελληνική κοινωνία, δύο πράγματα που διώχνουν μακριά τους "αντιρατσιστές".

Το αν τα γκέτο υποβαθμίζουν τη ζωή φτωχών ελλήνων πολιτών σε ήδη υποβαθμισμένες συνοικίες, αλλά και ενταγμένων μεταναστών, το αν κερδίζουν από την ενοικίαση "με το κεφάλι" ιδιοκτήτες ακινήτων που διαμένουν σε ευπορότερες περιοχές, αυτά ουδόλως συγκρινούν τους επαγγελματίες "αντιρατσιστές". Το λένε καθαρά, είναι μία οδυνηρή διαδικασία που πρέπει να την περάσουμε ως κοινωνία προκειμένου να φτάσουμε στο "υπέρτατο αγαθό" της "πολυπολιτισμικότητας", για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι! Κάτι σαν καθαρτική δοκιμασία, δηλαδή! Είδα πρόσφατα μία εκπομπή στη ΝΕΤ με την γνωστή "αντιρατσίστρια" δημοσιογράφο-κριτικό κινηματογράφου Μαρία Κατσουνάκη (αρθρογραφεί στην αλαφούζειο "Καθημερινή", και αυτή...) και υποστηριζόταν ανοιχτά αυτή η μεσσιανική αντίληψη.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με τον υπεραισιόδοξο δογματικό ντετερμινισμό των Ερυθρών Χμερ της Καμπότζης είναι απλά συμπτωματική: Και εκεί ο υφιστάμενος ιστός στην κοινωνία της Καμπότζης έπρεπε να καταστραφεί πλήρως, ειδικά οι αστοί, αλλά και οι πόλεις, προκειμένου να προχωρήσει ο λαός προς το αναπόφευκτο λαμπρό μέλλον. Οι σωροί των κρανίων από την τραγωδία του 1975-79 (21% του πληθυσμού της Καμπότζης νεκροί στην υπηρεσία της βεβαιότητας του λαμπρού μέλλοντος) φανερώνουν τα όρια της ιδεοληψίας.

Y.Γ. 2: Αφότου είχα αναρτήσει το παραπάνω κείμενο, το Antinews αναδημοσίευσε κάποιες "καλλιτεχνικές" φωτογραφίες της κυρίας Ειδικής Συμβούλου Βούγια και παντός Ταλιμπανιστάν Αφροδίτης Αλ Σάλεχ, δημοσιευμένες στο έγκριτο περιοδικό Penthouse (δείτε επίσης εδώ). Ηταν τότε που το κορίτσι προσπαθούσε να φτιάξει καριέρα με πιο "διαχρονικούς" τρόπους σε σχέση με τον "αντιρατσισμό". Μπορείτε να τις δείτε, για να έχετε και μία οπτική εμπειρία της κυρίας Ειδικής Συμβούλου. Και για να καταλάβουμε τη σοβαρότητα της κυρίας και του κυρίου Βούγια (μήπως και του μεταμοδέρνου κυρίου GAP που τον διόρισε;). Διαβάστε επίσης τα σχόλια στο δημοσίευμα του Antinews, είναι απολαυστικά.

Λέτε να ζηλέψουν και να μας βγουν σε ανάλογες φωτογραφήσεις η κυρία Θάλεια Δραγώνα, η κυρία Ιωάννα Κούρτοβικ και η κυρία Μαρίνα Βήχου; Και ο κύριος Θανάσης Κούρκουλας να εκθέσει την κορμάρα του στον φακό για το γυναικείο και το gay κοινό; Γιορτές έρχονται, ένα "αντιρατσιστικό λεύκωμα" θα πουλήσει. Προτείνω τα έσοδα από την πώλησή του να διατεθούν για τους σκοπούς της Ταλιμπανικής Κοινότητας Αθηνών και Περιχώρων.

Τουλάχιστον, όμως, είμαι ευτυχής που ο κύριος Βούγιας έβγαλε την κυρία Αλ Σάλεχ από τον βόρβορο της αμαρτίας, βρίσκοντάς της μία τίμια δουλειά. Νά' ναι καλά ο άνθρωπος που το σκέφτηκε το κορίτσι. Μόνο που και αυτή η καημένη, γιατί το έκρυβε ενάμισυ μήνα από τους αναγνώστες του ιστολογίου της; Δεν είναι η δουλειά ντροπή κοπέλλα μου, ακόμα και αν είναι αργομισθία...

Mνήμη αγίου πατριάρχη Σερβίας Παύλου

Ένας νέος Σιατίστης Αντώνιος, ένας νέος άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως συνεχίζει πλέον να ζει σε μία άλλη διάσταση, ενωμένος με την Όντως Ζωή. Με το βλέμμα στην κοινή Ανάσταση.
Στη συνείδηση των Ορθοδόξων όπου γης ο μακαριστός πατριάρχης Παύλος ήταν απλά ένας άγιος. Τίποτα λιγότερο.

Διαβάστε το μικρό αφιέρωμα στο ιστολόγιο του Misha.

Εκτός σχεδίου δόμηση στις παράκτιες περιοχές: Η Άνδρος και οι ευθύνες του πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ

Μία είδηση που δεν πρέπει να περάσει στα "ψιλά": Στη σημερινή "Καθημερινή της Κυριακής", διαβάζουμε ότι το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας (αρμόδιο για περιβαλλοντικά θέματα) "με σειρά αποφάσεων του (3253/2009, κ.λπ.) έκανε δεκτές αιτήσεις κατοίκων της Άνδρου που ζητούσαν να ακυρωθεί η υπ αριθμ. 26877/2003 απόφαση του υφυπουργού ΠΕΧΩΔΕ με την οποία ανεστάλη για ένα χρόνο (από 16.7.2003) η χορήγηση οικοδομικών αδειών σε εκτός σχεδίου περιοχές της Άνδρου, καθώς και σε όλο το μήκος της εκτός σχεδίου παράκτιας περιοχής της και σε απόσταση 100 μέτρων από την γραμμή του αιγιαλού. Στην συνέχεια με ανάλογες τρεις αποφάσεις του ο υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ παρέτεινε την απαγόρευση για τρία ακόμη χρόνια". Το ΣτΕ "έκρινε ότι είναι παράνομη η απόφασή του υφυπουργού ΠΕΧΩΔΕ για αναστολή χορήγησης οικοδομικών αδειών καθώς έχει εξαντληθεί το ανώτατο χρονικό διάστημα (τριετία) αναστολής χορήγησης των οικοδομικών αδειών στην Άνδρο".

Ποιά είναι η αιτία αυτής της απόφασης του ΣτΕ, που είναι εντούτοις γνωστό για την ευαισθησία και την αυστηρότητά του σε θέματα προστασίας του Περιβάλλοντος και χάρη στο οποίο διαθέτουμε αυτή τη στιγμή μία πλουσιότατη νομολογία στον κρίσιμο αυτό τομέα;
Μα προφανώς η ηθελημένη - θεωρώ - αναβλητικότητα του ΥΠΕΧΩΔΕ του απελθόντος Γιώργου Σουφλιά να εκδώσει το Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ) για τον καθορισμό της Ζώνης Οικιστικού Ελέγχου (ΖΟΕ) που αφορούσε στο νησί. Και πάλι από την εφημερίδα: "Στην περίπτωση της Άνδρου, αναφέρεται στις δικαστικές αποφάσεις, από το 2002 είχε καταρτιστεί και διαβιβαστεί στο ΣτΕ σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για τον καθορισμό ΖΟΕ και καθορισμό των όρων δόμησης στις εκτός σχεδίου περιοχές της Άνδρου, το οποίο επεξεργάστηκε μεν το ΣτΕ, αλλά ποτέ δεν εκδόθηκε. Στις υπουργικές αποφάσεις που παρατείνουν την αναστολή έκδοσης των οικοδομικών αδειών, αναφέρεται στις αποφάσεις του ΣτΕ, γίνεται λόγος για παράταση των αναστολών προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία έγκρισης ΠΔ καθορισμού ΖΟΕ".

Η εν λόγω παραπομπή της έκδοσης ΠΔ από μήνα σε μήνα και από χρόνο σε χρόνο, έκανε τελικά το ΣτΕ να λάβει μία απόφαση που εκθέτει μεν τους τότε Υπουργό και Υφυπουργό (σκασίλα μου γι' αυτό και σκασίλα τους και αυτοί), αλλά εκθέτει και το νησί στην άγρια οικοδομική δραστηριότητα. Θύμα θα είναι κυρίως οι ακτές (για απόσταση από τη θάλασσα λιγότερη από 100 μέτρα!!!) και θύτες κτηματομεσίτες, εργολάβοι και εύποροι Αθηναίοι (κυρίως), που βλέπουν το νησί ως προέκταση του απωλεσθέντος Παραδείσου της υπαίθρου της Αττικής, προκειμένου να έχουν εκεί "πολυτελή" εξοχική κατοικία.

Ο κυρίως όμως θύτης των ακτών και των κορυφογραμμών των νησιών μας είναι το ελληνικό Κράτος που, με πολιτικάντηδες διαχρονικής και διακομματικής αξίας τύπου Σουφλιά, επιτρέπει την καταστροφή των Κυκλάδων από την ανεξέλεγκτη εκτός σχεδίου δόμηση κατά την τελευταία εικοσιπενταετία.

Το φαινόμενο έλαβε ξαφνικά μεγάλες διαστάσεις την ένδοξη σημήτειο εποχή του Χρηματιστηρίου, όταν πλήθος γιατρών, οδοντιάτρων, δικηγόρων, τραγουδιστών, τηλεπερσόνων και λοιπών ελεύθερων επαγγελματιών (αλλά και πολιτικών) έσπευδαν στα νησιά για απόκτηση εξοχικής κατοικίας και μάλιστα με αριθμό τετραγωνικών που ισοφάριζε ή ξεπερνούσε αυτόν της κύριας κατοικίας τους στα Βόρεια ή τα Νότια Προάστεια. Η κατάσταση σε πολλές περιοχές των Κυκλάδων, ιδιαίτερα παράκτιες, είναι πλέον μη αναστρέψιμη: Η αισθητική μιας πιο "γκλαμουράτης" Λούτσας έχει επιβληθεί.

Οι εκπρόσωποι αυτής της νεόπλουτης upper middle class, "διασημότητες" ή μη, προτιμούν κατά κανόνα περιοχές με "ανεμπόδιστη θέα στη θάλασσα", με τη λογική της ισοδυναμίας θάλασσας-πισίνας, γι' αυτό και η υποβάθμιση των ακτών λόγω της εκτός σχεδίου δόμησης είναι άμεσο αποτέλεσμα της νοοτροπίας τους. Συχνά, πολλοί από αυτούς συνδέονταν και με ισχυρούς πολιτικούς (για παράδειγμα, επαγγελματική δραστηριότητα οικοδόμησης και πώλησης εξοχικών κατοικιών στη Σέριφο είχε αναπτύξει ελεύθερος επαγγελματίας, στενά συνδεόμενος με τότε Υπουργό - και νυν Υφυπουργό - του ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα του πολύ "βαθιού" ΠΑΣΟΚ...).

Αν δεν υπάρξει συγκεκριμένη δράση από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, μία άμεση συνέπεια της παραπάνω απόφασης του ΣτΕ θα ήταν η ακτογραμμή της Άνδρου και όσες παραλίες της είναι ακόμα σχετικά άθικτες να γεμίσουν από βίλλες (προφανώς δεν φτάνουν όσες έχουν γίνει κατά μήκος της βορειοδυτικής ακτής, μεταξύ Γαυρίου και Παλιόπολης).
Η Υπουργός Περιβάλλοντος κυρία Τίνα Μπιρμπίλη ας διαβάσει "σωστά" την απόφαση του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ και ας μην αργήσει να πάρει πρωτοβουλία για ένα σωστό χωροταξικό σχεδιασμό για τις Κυκλάδες, αλλά και για τις λοιπές παράκτιες περιοχές της χώρας μας. Είμαστε ήδη στο παρά 5΄ και σε αρκετές περιπτώσεις στο "και 5΄" (δείτε και παλιότερη ανάρτησή μου πάνω στο θέμα).

Το ζητούμενο για την ελληνική Κεντροδεξιά

Αγήνωρ Αστεριάδης, Λόφος με ελιές.

Το παρακάτω κείμενό μου βασίζεται σε ένα σχόλιο που έκανα σε σχετική ανάρτηση στο "Σημειωματάριο" του Φώτη. Στο αρχικό μου σχόλιο έχω κάνει κάποιες τροποποιήσεις και προσθήκες.

Ειλικρινά, δεν φιλοδοξώ να επηρεάσω κανένα, θα το θεωρούσα μωροφιλοδοξία εκ μέρους μου. Εντούτοις, ως ένας απλός πολίτης που κινείται στον συντηρητικό φιλελεύθερο χώρο, θα ήθελα να εκθέσω, πολύ πρόχειρα, κάποιες απόψεις για την πορεία του βασικού κεντροδεξιού κόμματος της χώρας μας, που τυχαίνει να είναι και το έτερο κόμμα εξουσίας, μαζί με το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ.

Συλλογικά ως κόμμα, η Nέα Δημοκρατία θα πρέπει επειγόντως, κατά τη γνώμη μου, να κάνει τέσσερα πράγματα:

1. Να εξετάσει, σε βάθος και χωρίς φόβο, τα αίτια της καταβαράθρωσής της στις πρόσφατες εκλογές. Ας θιγούν και πρόσωπα, δεν πειράζει (μεταξύ αυτών και ο τέως πρωθυπουργός). Και ας “καούν” όσοι υπεύθυνοι δεν “κάηκαν” ακόμα (π.χ. Προκόπης Παυλόπουλος). Τόσο το καλύτερο. Αν δεν επισημανθούν ουσιαστικά τα αίτια της συντριπτικής ήττας, που φυσικά δεν ήταν οι πρόωρες εκλογές (αυτό είναι γελοίο!), δεν υπάρχει ελπίδα να γίνει η ΝΔ κάτι καλύτερο από αυτό που είναι τώρα, ακόμα και αν επανέλθει σε τέσσερα χρόνια στην εξουσία. Η αποτυχία θα την (ξανα)περιμένει.

2. Να μην φοβηθεί να τα βάλει ιδεολογικά με την Άκρα Αριστερά, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Στο πόλεμο που έχουν κηρύξει οι εκπρόσωποι του σταλινισμού και του αριστερισμού στο κράτος και την κοινωνία μέσω οργανωμένων μειοψηφιών, η ΝΔ ας απαντήσει με αδυσώπητο ιδεολογικό πόλεμο. Υπάρχουν τα μέσα και η εκλογική συρρίκνωση της Άκρας Αριστεράς την ευνοεί. Δεν θα πρέπει να φοβηθεί ένα σύγχρονο κεντροδεξιό κόμμα να κρίνει την Αριστερά.
Ειδικά η Άκρα Αριστερά στη χώρα μας έχει τόσα πολλά τρωτά και έχει τόσο πολύ ξεφτίσει το φωτοστέφανο που της είχαν προσδώσει οι διώξεις (για τις οποίες, συχνά, ήταν συνυπεύθυνη), που μία τέτοια ιδεολογική "επίθεση" δεν είναι καθόλου δύσκολη. Θέλει όμως διαβασμένους ανθρώπους και ανθρώπους χωρίς συμπλέγματα και χωρίς δουλικότητες (σαν αυτές που είδαμε τα τελευταία χρόνια έναντι του ΚΚΕ κυρίως, με πρωταγωνιστούντα στη δουλοπρέπεια τον "μακράς πνοής" και άρτι απερχόμενο ηγέτη της ΝΔ).

3. Να μιλήσει άφοβα και ξεκάθαρα για έναν υγιή πατριωτισμό, να απενοχοποιήσει τον πατριωτισμό, να μην τον αφήσει να γίνεται καρικατούρα στα χέρια Καρατζαφέρηδων και Ψωμιάδηδων. Αυτό σημαίνει πατριωτική πολιτική όχι μόνο στα εξωτερικά-εθνικά θέματα (όπου κορώνες δεν χρειάζονται, αλλά μεθοδική και σοβαρή δουλειά), αλλά και σε ζητήματα που αφορούν στη (λαθρο)μετανάστευση, το αφρικανο-ασιάτικο λαθρεμπόριο στις πλατείες και τους δρόμους μας, την ασφάλεια, τις κάθε είδους μαφίες, τις καταλήψεις.
Υγιής πατριωτισμός σημαίνει ότι η ΝΔ θα δεσμευτεί για την κατάργηση του ασύλου, αυτής της πρωτότυπης εστίας εγκληματικότητας και αλητείας που έχει κάνει τα πανεπιστήμιά μας δακτυλοδεικτούμενα διεθνώς.

Υγιής πατριωτισμός σημαίνει να θέσει η ΝΔ ξεκάθαρα θέμα εθνικής ταυτότητας, κάτι που θα έχει απήχηση και πέρα από τον δεξιό-κεντροδεξιό χώρο. Ειδικά τώρα που κάποιοι ιδεοληπτικοί θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μαιευτήριο του Πακιστάν, του Αφγανιστάν, του Μπαγκλαντές και της Σομαλίας, προκειμένου τα νεογέννητα μουσουλμανάκια να παίρνουν την πολυπόθητη ευρωπαϊκή υπηκοότητα και να ικανοποιείται η ιδεοληψία των δικών μας "χρήσιμων ηλιθίων" .

Υγιής πατριωτισμός σημαίνει ότι δεν θα διστάσει ένα σοβαρό κεντροδεξιό κόμμα να θέσει το ζήτημα των ορίων της πολυπολιτισμικότητας.
Πολύ περισσότερο που αυτό τίθεται πλέον σε χώρες πολύ πιο προηγμένες από εμάς, με πολύ μεγαλύτερη ιστορική εμπειρία από εμάς στη συσσώρευση τεράστιου πληθυσμού μεταναστών από χώρες της Ασίας και της Αφρικής, ειδικά μάλιστα μουσουλμάνων. Δεν νοείται μεγάλο κεντροδεξιό κόμμα να έχει φοβική συμπεριφορά ως προς το μέγα αυτό ζήτημα απέναντι σε αλληλο-λιβανιζόμενους αριστερο-φιλελεύθερους "διανοούμενους" της πλάκας και του Lifestyle, μόνο και μόνο γιατί αυτοί κερδίζουν το παντεσπάνι τους από συγκεκριμένα εκδοτικά συγκροτήματα.

Ο υγιής πατριωτισμός συμπεριλαμβάνει, εννοείται, τη σύγκρουση με επιχειρηματίες-λαμόγια, με αρχή την εφαρμογή της ισονομίας για όλους τους πολίτες. Δεν γίνεται να παραδίδεται κάθε παρασκευο-σαββατοκύριακο, τις νύχτες, όλο το Κέντρο της Αθήνας σε συμμορίες λαθραίων και σε νυχτομάγαζα, με τους παρκαδόρους και τους μπράβους τους, και αυτό να μην απασχολεί κανέναν (απλό ενδεικτικό παράδειγμα). Εφαρμογή του νόμου και έμπρακτη ισονομία είναι πρωτεύοντα ζητήματα, όχι πολυτέλεια.

4. Να υιοθετήσει ορισμένα σύγχρονα αιτήματα μιας αστικοδημοκρατικής κοινωνίας, που θα πρέπει να πάψουν να αποτελούν μονοπώλιο της κεντροαριστεράς ή κάποιων μεταλλαγμένων πρώην κομμουνιστών-αριστεριστών και νυν ελευθεριακών φιλελεύθερων. Πρώτιστο είναι η προστασία του Περιβάλλοντος, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και ο σύγχρονος χωροταξικός σχεδιασμός και η πράσινη ανάπτυξη (ο όρος δεν ανήκει στον ΓΑΠ, απλά τον χρησιμοποιεί, και μπράβο του!). Οι μπετατζήδες Σουφλιάδες ανήκουν στο παρελθόν. Μαυρογιαλούρειες πολιτικές Κατσιγιάννη (επί Μητσοτάκη) και Σουφλιά στο Περιβάλλον πρέπει να είναι παραδείγματα προς αποφυγή. Τα αιτήματα για καλύτερη ποιότητα ζωής και για ανάπτυξη με αειφορία πρέπει να μπουν στις πρώτες θέσεις στο πρόγραμμα της ΝΔ. Ακόμα και αν ξενίσουν αυτά μερικούς παλιούς παραδοσιακούς δεξιούς, ειδικά στην ύπαιθρο.

Παράλληλα, να μην φοβηθεί η ΝΔ να διαχωρίσει το αίτημα για σύγχρονη περιβαλλοντική πολιτική, αίτημα με ευρεία αποδοχή και αυτονόητο για κάθε σύγχρονο ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα, από τον ακραίο αναθεωρητισμό σε ο,τιδήποτε αφορά την ταυτότητά μας και τη συλλογική μας συνείδηση ως λαό. Εννοώ εδώ τον αναθεωρητισμό που καλλιεργείται από τους ελάχιστους ελευθεριακούς φιλελεύθερους και τα προβεβλημένα ΜΜΕ που ελέγχουν (με πρώτη την πάλαι ποτέ σοβαρή δεξιά "Καθημερινή").

Αρα, για μένα τουλάχιστον, το ζητούμενο για τη ΝΔ είναι:

Ούτε ένα άχρωμο ελευθεριακό φιλελεύθερο ψευδο-δεξιό κόμμα, που φοβάται να μιλήσει για "έθνος" και δήθεν κυνηγάει τον “μεσαίο χώρο”, νομίζοντας ότι αυτός ταυτίζεται με το κομματίδιο “Δράση”, τον Διονύση Γουσέτη, τον Τάκη Καμπύλη και τα διάφορα αριστεροφιλελεύθερα ρετάλια σε τιμή ευκαιρίας που έχει περιμαζέψει ο μεταμοντέρνος εφοπλιστής Γιάννης Αλαφούζος.

Ούτε ένα κόμμα της "παλιάς καλής" λαϊκής Δεξιάς , που εκπροσωπεί τους κρατιστές και τους "ελληναράδες", λαϊκίζει όντας οινοεί επίγονος του Θεοδώρου Δεληγιάννη και προκαλεί αποστροφή σε πολλούς συντηρητικούς πολίτες με παιδεία.

Οπωσδήποτε το παζλ είναι δύσκολο, ειδικά μετά από την τραγικά άχρωμη ηγεσία του φοβικού Καραμανλή του Β΄. Πιστεύω όμως ότι είναι εφικτό.

Θέλω να ελπίζω ότι οι δύο κύριοι υποψήφιοι για την προεδρία θα τοποθετηθούν άφοβα, με σαφήνεια και όχι με ξύλινο λόγο σε ζητήματα σαν αυτά που θέτω και σε άλλα συναφή και που, νομίζω, απασχολούν αρκετούς σκεπτόμενους πολίτες του κεντροδεξιού χώρου.

Υ.Γ. Πιο πάνω ανεφερόμουν σε "χρήσιμους ηλίθιους" ισλαμοπροστάτες και lifestyle επαγγελματίες του αντιρατσισμού (ο "μπαμπούλας" της απελθούσας φοβικής λουλο-νεο-καραμάνλειας ΝΔ, μήπως και κατηγορηθεί για ρατσισμό...). Δείτε εδώ την επιστολή μίας απλής γυναίκας, εργαζόμενης στα Οινόφυτα και κατοίκου του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών, προς "χρήσιμη ηλίθια" αρθρογράφο της Athens Voice.

Για τους ανθρώπους αυτούς, που δεν έχουν φωνή γιατί δεν τους επιτρέπεται, ένα σύγχρονο κεντροδεξιό κόμμα πρέπει να μιλήσει επιτέλους, άφοβα!Η φωνή τους δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία κανενός λαϊκιστή Καρατζαφέρη και κανενός φασίστα Χρυσαυγίτη!

Η δόλια Δαλιδά...

Ο καλός μου φίλος Γιώργος μου είπε ότι είχε βρει στο YouTube ένα βιντεάκι με την αγαπημένη μας Jessye Norman να ερμηνεύει την άρια "Mon coeur s'ouvre à ta voix" ("Η καρδιά μου ανοίγει στη φωνή σου") που τραγουδά η δόλια Δαλιδά στον αφελή (;) Σαμψών λίγο πριν τον στείλει στα μπουντρούμια των Φιλισταίων. Η άρια, εννοείται, είναι από τη γνωστή σχετική όπερα του Camille Saint-Saëns, για την ακρίβεια είναι το μεγάλο "σουξέ" της. Έψαξα ωστόσο, αλλά το βιντεάκι με τη μαύρη Δαλιδά (Jessye Norman) που είχε γοητεύσει τον Γιώργο τουλάχιστον όσο η φιλισταία Δαλιδά τον Σαμψών δεν το βρήκα.
Είπα τότε, αντ' αυτού, να ανεβάσω αυτό το βιντεάκι με την πανέμορφη, φυσική ξανθιά λεττονή μεσόφωνο Elina Garanča, ανερχόμενο αστέρι (αυτή είναι πράγματι "θεά", για να δανειστώ μουρατίδειο φρασεολογία).

Και αν θέλετε κάτι παραπάνω από Garanča, εννοώ από τη φωνή της (...), μπορείτε να προμηθευτείτε το "προσωπικό" της δισκάκι με τίτλο Bel Canto που κυκλοφόρησε η Deutsche Grammophon φέτος. Τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δημοτικού Θεάτρου της Μπολόνια διευθύνει ο Roberto Abbado (ο πατέρας του, ο διάσημος μαέστρος Claudio Abbado, ήταν παλιός γόης του "χώρου", κάτι σαν τον Σαμψών δηλαδή στις καλές του μέρες, αλλά στο πιο "λατινικό" και civilisé).

Σπύρος Βούγιας: Ο Υφυπουργός-Γλάστρα της Συγγνώμης

Ο ανωτέρω εικονιζόμενος κύριος Σπύρος Βούγιας, προερχόμενος από τον Συνασπισμό, είναι ο νέος Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη.

Παρακαλώ, όποιος γνωρίζει, ας με ενημερώσει αν η αρμοδιότητα που έχει εκχωρηθεί στον κ. Βούγια στο εν λόγω Υπουργείο είναι:

1. Να ζητά συγγνώμη από τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες γιατί δεν τους φερόμαστε όσο καλά θα επιθυμούσε ο ίδιος (και αυτοί).

2. Να ζητά συγγνώμη από τον Θανάση Κούρκουλα, τη Μαρίνα Βήχου, το Παρατηρητήριο κατά του Φασισμού, του Ναζισμού και του Ντανταϊσμού, την Κίνηση "Απελάστε τον Ρατσισμό και τον Χριστιανισμό", τη Συμμαχία "Σταματήστε τον Πόλεμο και την Ειρήνη", το Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι και του Ροβανιέμι και λοιπές ΜΚΟ και γκρουπούσκουλα επειδή δεν έγιναν αυτοί Υφυπουργοί στη θέση του.

3. Να ζητά συγγνώμη από τους πρώην συντρόφους του τού ΣΥΝ που τους εγκατέλειψε για το "γωνιακό" μαγαζί της "κυβερνώσας Αριστεράς" και να τους υπόσχεται πως θα εφαρμόσει τα όσα είχε μάθει στο παλιό του μαγαζί, αυτό της "αντισυστημικής Αριστεράς" (που έχει κεσάτια).

4. Να ζητά συγγνώμη από τις καθαρίστριες που καθαρίζουν κάθε πρωί το γραφείο του, αφού δεν κάνει απολύτως τίποτα εκεί και το γραφείο θα μπορούσε να είναι κάλλιστα κλειδωμένο και να απαλάσσονται οι γυναίκες από τζάμπα κόπο.

5. Να ζητά συγγνώμη από τους υπαλλήλους του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για τον κόπο που κάνουν να προβλέπουν κάθε μήνα το κονδύλι που καλύπτει τις ανύπαρκτες αρμοδιότητές του.

6. Να ζητά συγγνώμη από τους πολίτες εν γένει, τους οποίους αρμοδίως υποτίθεται ότι προστατεύει, για το ότι είναι απλά ένας υφυπουργός-γλάστρα.

Το Υπουργείο Παιδείας και οι εθιμικές καταλήψεις.

Στιγμιότυπο από πρόσφατους αγώνες "μαθητών" σε σχεδιαστήριο ΕΠΑΛ στην Καλαμάτα. Το μόλις παραδοθέν σχεδιαστήριο μας στοίχησε 8.000 ευρώ.

Και η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου στον απαθή δρόμο των προκατόχων της στο Υπουργείο Παιδείας:

Βανδαλισμοί σε "εθιμικές καταλήψεις" (τώρα και στην Καλαμάτα, σε ολοκαίνουργιο σχεδιαστήριο ΕΠΑΛ), πορείες στη Θεσσαλονίκη του "Συντονιστικού", ένα φρούτο που έχουν φτιάξει μερικοί αληταράδες μαθητές της ΚΝΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και του Κόμματος του Μπάχαλου (εκεί αναδείχθηκε και ο Πρόεδρος του Κόμματος-βιτρίνας της αριστερίστικης βίας και της ανομίας, κύριος Αλέξης Τσίπρας). Και άλλα ωραία και εθιμικά...

Τα αιτήματα είναι, εννοείται, προσχηματικά:

"Οι μαθητές ζητούν:
• Δημόσια δωρεάν Παιδεία για όλους.
• 15% του Κρατικού Προυπολογισμού στην Παιδεία.
• Κατάργηση φροντιστηρίων.
* Δωρεάν όλα τα σχολικά βιβλία, σύγχρονα και ασφαλή σχολικά κτίρια.
• Ούτε ένας μαθητής εκτός σχολείου πριν τα 18 λόγω οικονομικής αδυναμίας της οικογένειας.
• Καμία ποινικοποίηση, καμία απειλή σε μαθητή για τους αγώνες μας" (πηγή: Greece-Salonika).

Θα ήθελα να εκφραστώ πιο ελεύθερα για τους "αγώνες" τους μέσα στα υπό κατάληψη σχολεία, αλλά σέβομαι το ιστολόγιο...

Τελικά, η ουσία των καταλήψεων είναι η εξής: Η συνεχιζόμενη υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης μόνο την ιδιωτική ωφελεί. Γνωρίζω γονείς που πήραν τα παιδιά τους από δημόσια σχολεία λόγω των καταλήψεων.

Σύμφωνοι, η άκρα Αριστερά, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και όσα γκρουπούσκουλα δεν έχει περιμαζέψει ο ΣΥΡΙΖΑ, τη δουλειά της κάνει: Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια είναι το playroom τους, με λεφτά των φορολογούμενων φυσικά, ενώ πολλές καταλήψεις είναι πασίγνωστο ότι υποκινούνται από καθηγητές στυλ αοιδίμου Τεμπονέρα.

Η εκάστοτε υπεύθυνη κυβέρνηση, όμως, δεν θα έπρεπε να βλέπει το πρόβλημα; Μέχρι πότε θα ανέχονται οι αρμόδιοι Υπουργοί τον αριστερίστικο χουλιγκανισμό, είτε εκπορεύεται από την παραγινωμένη σταλινούλα του Περισσού, είτε από τον άεργο πολιτικό μηχανικό των Βορείων Προαστείων;

Εκτός και αν, πέρα από αναισθησία, μας περισσεύουν και τα χρήματα (για πέταμα). Ο Πρωθυπουργός δεν είχε πει εμφατικά προεκλογικά: "Φίλες και φίλοι, λεφτά υπάρχουν";

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας

Ο γάλλος πολιτικός Pierre Laval (1883-1945), διατελέσας επανειλημμένα πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου επί Γ΄ Γαλλικής Δημοκρατίας και δοσίλογος πρωθυπουργός της "Κυβέρνησης του Vichy". Εδώ με τον Carl Oberg, ανώτατο διοικητή της Αστυνομίας στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία.

Ο Pierre Laval, καθαρόαιμος σοσιαλιστής πασιφιστής πολιτικός (εκτελέστηκε το 1945 επί εσχάτη προδοσία), αποτελεί, πιστεύω, το κρυφό πρότυπο μιας σειράς δημοσιογράφων και δημοσιογραφούντων που κινούνται μεταξύ της άκρως φιλελεύθερης νεο-κεντροδεξιάς και της άκρως φιλελεύθερης νεο-αριστεράς, στον "ελευθεριακό" λεγόμενο χώρο.
Διαφορετικά, δεν εξηγείται η μανία που έχει πιάσει τα τελευταία χρόνια τους κκ. Στέφανο Κασιμάτη και Τάκη Καμπύλη της αλαφούζειας "Καθημερινής" (ποιάς άλλης άραγε;...), τον κ. Δημήτρη Ψυχογιό του "Βήματος", μπορεί και κάποιους άλλους (βλ. Athens Voice, Lifo , δηλαδή τον σοβαροφανή τύπο της lifestyle Αριστεράς), να ασχολούνται μονότονα με τις ημερομηνίες των εθνικών επετείων!

Κάθε εθνική επέτειος περικλείει ένα στοιχείο "μυθολογίας", μία σύμβαση αν θέλετε, κάτι που είναι απόλυτα θεμιτό και κατανοητό. Είχα ασχοληθεί σε παλιότερο δημοσίευμά μου με την αφελή προσπάθεια του κ. Δημήτρη Φύσσα (Athens Voice) να μας πείσει για το άτοπο, από ημερολογιακής πλευράς, του εορτασμού της εθνικής επετείου την 25η Μαρτίου. Λες και επρόκειτο για ζήτημα...αστρονομίας και όχι για μια πασίγνωστη και καθολικά αποδεκτή σύμβαση!

Τις τελευταίες μέρες, σε δύο απανωτά δημοσιεύματα στην "Καθημερινή" (εδώ και εδώ) οι Τ. Καμπύλης* και Σ. Κασιμάτης πρόβαλλαν ένσταση στο ότι είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που γιορτάζει την είσοδο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι το τέλος του. Προφανώς υπονοείται μ' αυτό συλλογική πολεμοχαρής διάθεση (!), κάτι που είχε ισχυριστεί ευθέως λίγους μήνες πρωτύτερα ο Δ. Ψυχογιός (Διόδωρος).

Οι λόγοι για τους οποίους γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940 και όχι την 8η Μαϊου 1945 είναι προφανείς σε οποιονδήποτε νοήμονα: Για τη χώρα μας, που μόλις είχε βγει από τον πρώτο (;) αιματηρό κύκλο του Εμφυλίου, η τελευταία ημερομηνία δεν σήμαινε απολύτως τίποτα. Ενώ η αποφράδα ημέρα της 28ης Οκτωβρίου, ημέρα εισβολής μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης στα εδάφη μας, με στρατεύματα πολλαπλάσια των ελληνικών, σήμανε, παραδόξως και ανέλπιστα, την απαρχή μιας από τις ηρωικότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας. Αντίθετα, για τη Γαλλία δεν σήμαινε τίποτα η ημέρα εισβολής των Γερμανών, 10 Μαϊου του 1940, για τους γνωστούς λόγους (κατάρρευση της γαλλικής γραμμής άμυνας μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες).

Επειδή όμως ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ουσιαστικά στη χώρα μας συνεχίστηκε με τον Εμφύλιο (το αναγνωρίζει έμμεσα και ο Σ. Κασιμάτης, αλλά είναι πανθομολογούμενο άλλωστε), θα πρότεινα, άκρως προκλητικά και μπαίνοντας στο παιχνίδι των "αναθεωρητιστών", να μεταθέσουμε την εθνική μας εορτή:
Να εορτάζουμε πλέον ως δεύτερη εθνική εορτή, όχι την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά τη λήξη του στη χώρα μας, δηλαδή την 31η Αυγούστου, σε ανάμνηση της νίκης του Εθνικού Στρατού στον Γράμμο, το 1949!
Θα γλίτωναν οι "αναθεωρητιστές" και το "άγος" των σχολικών παρελάσεων, αφού με καμία δύναμη δεν πρόκειται να είναι ανοιχτά τα σχολεία τότε. Μ' ένα σμπάρο δυο τριγώνια, δηλαδή!

Κάτι όμως μου λέει ότι οι οπαδοί του αναθεωρητισμού, αυτοί της "νέας αριστεράς" και οι "ελευθεριακοί" σύμμαχοί τους, δεν θα ήταν ούτε και τότε ευχαριστημένοι. Η άκρως πασιφιστική ιδεολογία τους μάλλον αυτήν του Pierre Laval προσεγγίζει. Προσωπικά, δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως, αν ο Τάκης Καμπύλης, ο Στέφανος Κασιμάτης, ο Δημήτρης Ψυχογιός και οι λοιποί της παρέας ζούσαν το 1940-41, θα ήταν οι πρώτοι που, ως γνήσιοι πραγματιστές, θα αναγνώριζαν "καλή τη προαιρέσει", την ανάγκη συνεργασίας με τον "Άξονα", όπως ακριβώς και ο σοσιαλιστής και ειρηνιστής Laval.

Γιατί άλλωστε να υπερβάλλουμε με άσκοπους ηρωισμούς; Όπως έλεγε και ο πραγματιστής Αρτέμης Μάτσας,"οι Γερμανοί είναι φίλοι μας".

*Το άρθρο του "ιεραπόστολου του αναθεωρητισμού" Τάκη Καμπύλη στην προχτεσινή "Καθημερινή της Κυριακής" μεγαλοποιούσε, με διάθεση εντυπωσιοθηρίας, κάποιο ασήμαντο και αμφίβολης αξίας αλβανικό ΟΧΙ - JO - στους Ιταλούς. Το κείμενο συνοδευόταν από φαιδρό σκίτσο του Μάνου Συμεωνάκη που θα το ζήλευε προπαγανδιστής σκιτσογράφος εποχής Εμβέρ Χότζα. Θα αναφερθώ εκτενώς στο άρθρο προσεχώς.

Υ.Γ.: Ο Alexis de Tocqueville, ήδη στα μέσα του 19ου αιώνα (στο βιβλίο του "Το Παλαιό Καθεστώς και η Επανάσταση", ελλ. έκδοση: εκδ. Πόλις), κάνει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις σχετικά με την διάδοση ριζικά αναθεωρητιστικών ιδεών σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα στην προεπαναστατική Γαλλία του 18ου αιώνα μέσω της μονοπώλησης αυτού που λέμε "πνευματική παραγωγή" από μία ελίτ διανοουμένων προσκείμενων στον Διαφωτισμό. Αυτό επιτεύχθηκε μέσω της συνεχούς επανάληψης των ίδιων "αιτημάτων" από διαφορετικούς ανθρώπους, που συχνά δεν ταυτίζονταν απόλυτα ιδεολογικά μεταξύ τους.

Πώς και το θυμήθηκα αυτό; Σήμερα το πρωί, 28 Οκτωβρίου, ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου, στην εκπομπή του στον ΣΚΑΪ, έφερνε το θέμα τού γιατί να γιορτάζουμε την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως εθνική γιορτή για την Ελλάδα και όχι τη λήξη του. Είχε και έναν πανεπιστημιακό που μιλούσε για την προβληματικότητα από την άποψη της κατεύθυνσης της παιδείας που εκφράζει αυτή η επιλογή, κ.ά. (το πρόλαβα στο τέλος και δεν άκουσα τίποτα παραπάνω).

Επειδή δεν είναι δυνατό σε ένα συγκρότημα ΜΜΕ (Καθημερινή, Σκάι), τόσο πολλοί δημοσιογράφοι, συγκεκριμένης τάσης, να ασχολούνται τυχαία και επίμονα με το συγκεκριμένο θέμα και να παίρνουν θέση "αναθεωρητιστική", πιστεύω πως το συγκεκριμένο συγκρότημα έχει μεταβληθεί συνειδητά στην ατμομηχανή του μεταμοντέρνου "αναθεωρητισμού" προς μία "ελευθεριακή" κατεύθυνση.

Ίσως αυτό και να είναι προσωπική επιλογή του Γιάννη Αλαφούζου. Θυμάμαι, τον είχα ακούσει στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ να μιλάει σε μία ημερίδα και να εκφράζεται πολύ απαξιωτικά για τον χριστιανισμό και τους χριστιανούς, θεωρώντας συλλήβδην τους τελευταίους αναφανδόν απορριπτικούς ως προς την θεωρία της εξέλιξης (προφανώς, για τον κ. Αλαφούζο ο χριστιανισμός ταυτίζεται με τον ευαγγελιστικό αμερικανικό προτεσταντισμό). Ενδεχομένως, λοιπόν, ο συγκεκριμένος προσανατολισμός του συγκροτήματος να μην είναι άσχετος με την κοσμοθεωρία του ιδιοκτήτη του, που δεν είναι απλώς ιδιοκτήτης απ' όσο λέγεται.

Η παραπάνω τάση "αναθεωρητισμού", πιστεύω, δεν περιλαμβάνει μόνο τις εθνικές επετείους, αλλά πολλά άλλα αξιακά ορόσημα της ελληνικής κοινωνίας.
Προσοχή: Δεν πρόκειται εδώ για καθολικά λαϊκά αιτήματα που αφορούν σε αλλαγή παρωχημένων δομών ή για σταδιακή εγκατάλειψη παλαιών αξιών λόγω υιοθέτησης νέων, αλλά για συνειδητή διάβρωση (μέσω της επαναφοράς των ίδιων και των ίδιων θεμάτων, δίκην προπαγάνδας) καθολικά αποδεκτών οροσήμων ή αξιών από συγκεκριμένες πολύ ολιγάριθμες ελίτ που κινούνται στον ιδεολογικό χώρο που περιέγραψα πιο πάνω στην ανάρτησή μου.

Οι στοιχειώδεις για έναν πολίτη γνώσεις (κατά Αλέξη Τσίπρα)

Ο Τσίπρας απαθανατιζόμενος ως εκφωνητής της ΕΡΤ στη μεγαλειώδη εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008

Ο Αλέξης Τσίπρας , σε συνέντευξη τύπου, επέπληξε τους αστυνομικούς που δεν γνώριζαν ότι ο Μήτσος Παπαχρήστος, διανοούμενος-συγγραφέας προσκείμενος σε κάποια από τις "συνιστώσες" (κοινώς γκρουπούσκουλα) του ΤΣΥΡΙΖΑ, ήταν εκφωνητής στο Πολυτεχνείο το 1973. Ομολογώ, με μεγάλη μου ντροπή, ότι μόλις προχθές άκουσα για πρώτη φορά το όνομα του κ. Μήτσου Παπαχρήστου και επίσης ότι είχε διατελέσει εκφωνητής. Προφανώς ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι η γνώση του ονόματος αυτού περιλαμβάνεται στις απαραίτητες για έναν ένστολο πολίτη εγκυκλοπαιδικές γνώσεις. Πολλώ μάλλον για έναν μη ένστολο (όπως εγώ). Διαφορετικά, δεν θα είχε πάρει το γνωστό του υφάκι που συνδυάζει ψευτόμαγκα ελληνάρα, εισαγγελέα Βυσίνσκυ στις "Δίκες της Μόσχας" και Μέγα Ιεροεξεταστή.

Φαντάζομαι ο κ. Τσίπρας, με την εμβρίθεια λόγου και την παιδεία που πανθομολογουμένως τον διακρίνει, θα επιθυμούσε πολύ να μας υπαγορεύει τις γνώσεις που κρίνει απαραίτητες για μία εγκύκλιο παιδεία (μεταξύ αυτών και το όνομα του εκφωνητή του Πολυτεχνείου). Είναι φυσικό, αφού κατά την καρποφόρο θητεία του στην ΚΝΕ θα είχε μάθει να αποστηθίζει διάφορα "τσιτάτα" και να μιλάει έχοντας καταπιεί κασέτα, όπως άλλωστε όλα τα καλά σταλινο-ζόμπι του κόμματος της "πολιτικής αποβλάκωσης" (κατά τον αθυρόστομο Πάγκαλο).

Μέχρι τώρα ήξερα ότι όλοι σχεδόν που έχουν προβληθεί ως πρωταγωνιστές στην εξέγερση του Πολυτεχνείου έχουν εξαργυρώσει τη συμμετοχή τους σ' αυτήν και με το παραπάνω. Τώρα μαθαίνω ότι είναι και υπεράνω του νόμου. Τόσο υπεράνω του νόμου που ο Υπουργός Προστασίας του (νομοταγούς;) Πολίτη κ. Χρυσοχοϊδης διατάσσει την αποφυλάκισή τους με τεκμήριο την ιδιότητά τους ως μέλη του ΤΣΥΡΙΖΑ (λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς την αντιστασιακή τους δράση) και όχι την αθωότητά τους.

Κρίμα, ολόκληρος επαναστάτης σαν τον Μήτσο Παπαχρήστο να εξαρτάται από τη μεγαθυμία (ή την υστεροβουλία) ενός "αστού" Υπουργού Αστυνομίας για να εξασφαλίσει τη μικροαστική του "ελευθερία"...

Ο "παίκτης" και οι "φίλοι" του

Εξώφυλλο από αγγλική έκδοση του "Παίκτη" του Ντοστογιέφσκυ. Ο εικονιζόμενος δεν είναι ο "παίκτης" Αντώνης Σαμαράς, αλλά ο διάσημος μουσουργός Μουσσόργκσκυ (παίκτης "τυχηρών παιγνίων" και αλκοολικός).

Έχω μία απορία: Το συγκεκριμένο κρετίνικο δημοσίευμα με τίτλο "Αντώνης Σαμαράς: ο παίκτης", που κυκλοφορεί τελευταία στο διαδίκτυο, το έχουν ανεβάσει φίλοι του Αντώνη Σαμαρά ή μήπως φίλοι της Ντόρας, υποδυόμενοι τους "φίλους" του Σαμαρά;

Γιατί αν θέλουν να μας πείσουν ότι αυτό που η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα είναι πρωθυπουργός-κακέκτυπο του Ανδρέα της δεκαετίας του '80, και μάλιστα προς το λαϊκότερο και το πιο ελληναράδικο, μάλλον θα πείσουν μόνο τους ήδη 1000% πεπεισμένους καρα-δεξιούς, και ειδικά τους φαν της σκυλοπόπ κουλτούρας. Με τέτοια δημοσιεύματα, κατάλληλη τροφή για οπαδούς-κάφρους, πολλούς ταλαντευόμενους μεταξύ των δύο άσπονδων...φίλων Σαμαρά και Ντόρας (τους άλλους τους αφήνω απ' έξω, είναι για...μπούγιο), μάλλον βλέπω να τους σπρώχνουν προς την θυγατέρα Μητσοτάκη, ενώ άλλους τους σπρώχνουν προς την αποχή...

Λιμενεργατικές απορίες

Λιμενεργάτες του ΟΛΠ σε παλιότερες ευτυχισμένες στιγμές.

Μερικές απορίες σχετικά με την κινητοποίηση των "λιμενεργατών"του Πειραιά (για ευνόητους λόγους, η λέξη "λιμενεργάτης" τίθεται εντός εισαγωγικών...).

1. Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ του Γιώργου Αυτιά που επί δύο μέρες συνδιαλέγεται με το βίντεο του Ψωμιάδη και της κυρίας Λούκας Κατσέλη που συνδιαλέγεται επί τόσες μέρες με τους συνδικαλιστές-"λιμενεργάτες"; Καμία απολύτως! Θα μπορούσε η κυρία Υπουργός κάλλιστα να μιλάει και με το βίντεο των συνδικαλιστών, αφού είμαι βέβαιος ότι επαναλαμβάνουν ακριβώς τα ίδια.

2. Γιατί η αριστερά αντιδρά στο να υπάρξει στην Ελλάδα ένας γνήσιος θύλακας απασχόλησης σε συνθήκες υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου σύμφωνα με το δόγμα του ΚΚΕ και εν μέρει και του ΤΣΥΡΙΖΑ θα έχει πάψει η αλλοτρίωση του εργαζόμενου; Ως γνωστό, η κινεζική Cosco είναι κρατική εταιρεία κομμουνιστικού κράτους και ο διευθύνων σύμβουλός της μεγαλοστέλεχος του ΚΚΚ. Μήπως γιατί θα πρέπει το μονοποπώλιο της εργασίας σε συνθήκες υπαρκτού σοσιαλισμού να το έχει η διαβόητη "Τυποεκδοτική"; Θα ήταν πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους αριστερούς "λιμενεργάτες" να ζήσουν στις συνθήκες που πάντοτε ονειρεύονταν!

3. Μήπως η κυρία Λούκα Κατσέλη έχει ένα ακόμα κοινό σημείο με τον κύριο Πάκη Παυλόπουλο, πέρα δηλαδή από τις ακαδημαϊκές περγαμηνές και το υπουργικό αξίωμα; Δηλαδή, την προδιαγεγραμμένη αποτυχία στον τομέα ευθύνης τους λόγω υπέρ το δέον...δισταγμών και επιφυλάξεων απέναντι σε οργανωμένες μειοψηφίες;
Εκτός και αν τα κίνητρα της κυρίας Υπουργού είναι είτε ιδεολογικά, είτε κομματικά (δηλαδή, προεκλογικές ακάλυπτες επιταγές του ΠΑΣΟΚ προς συνδικάλες).

Το νέο πρότυπο άσυλο

Απεικόνιση πρότυπου ασύλου, βασισμένη σε σχέδιο του 18ου αιώνα για το άσυλο ψυχοπαθών του Τορόντο, την οποία, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, παρουσίασε ο Ζοσέπ Αντόν Ασεμπίγιο στον πρωθυπουργό, προκειμένου να λυθεί το ακανθώδες θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου.

Σύμφωνα με τον διαπρεπή καταλανό αρχιτέκτονα, το εν λόγω άσυλο θα ανεγερθεί σε ειδυλλιακή τοποθεσία του Βοτανικού, πλάι στο καταπράσινο ρυάκι με τους κορμοράνους. Μέσα θα υπάρχουν προσομοιώσεις βιβλιοθηκών, πανεπιστημιακών αιθουσών, γραφείων καθηγητών πλήρως εξοπλισμένων, με κέρινα ομοιώματα καθηγητών εντός, τα οποία οι διάφοροι μπαχαλάκηδες, αριστεριστές, χουλιγκάνοι, οπαδοί του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Τσυριζαίοι, Κνίτες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις θα μπορούν να καταστρέφουν κατά το δοκούν και χωρίς καμία ενόχληση, με καδρόνια τα οποία θα τους διανέμονται επί τούτου. Ειδικοί μηχανισμοί, τελευταίας τεχνολογίας και φιλικοί προς το περιβάλλον, θα εξασφαλίζουν την αυτόματη αποκατάσταση των χώρων, ώστε να προσφέρονται και πάλι, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, για νέες "δημιουργικές" επεμβάσεις.

Επίσης, θα υπάρχει η δυνατότητα ελεύθερης ανάρτησης πανώ και επικάλυψης των τοίχων με γκράφιτι χουλιγκανικού τύπου, τα οποία θα αυτοκαταστρέφονται μετά την παρέλευση εβδομάδας, ώστε να είναι ο χώρος έτοιμος να υποδεχθεί τη νέα κουρελαρία και τις νέες μουτζούρες. Στο κυλικείο του ασύλου θα προσφέρονται ελεύθερα καφέδες και μπύρες. Εντούτοις, τα τσιγάρα - λαθραία -, δεν θα είναι τζάμπα, γιατί θα τα πουλούν οι λαθρομετανάστες, όπως και τα CD.

Εντός του εν λόγω ασύλου θα διακινούνται ελεύθερα η Εργατική Αλληλεγγύη, η Αυγή, ο Οδηγητής, ο Ριζοσπάστης, η φούντα Καλαμών, η φούντα Κρήτης, η πρέζα, τα λαθραία CD, ο Τσίπρας, ο Γρηγόρης Ψαριανός, οι κινέζικες τσάντες, το σταλινο-ζόμπι Μεντρέκας, οι λαθρομετανάστες μικροπωλητές, οι λαθρομετανάστες και εγχώριοι νταβατζήδες, η Ιωάννα Κούρτοβικ με τις φίλες της, η Κίνηση για την Υπεράσπιση των Πικραμένων Λαθρομεταναστών και διάφορα άλλα συναφή προϊόντα, τοπικά, εδώδιμα και αποικιακά.
Η είσοδος της αστυνομίας στο εν λόγω άσυλο (ο όρος χρησιμοποιείται κατά κυριολεξία) θα είναι αυστηρά απαγορευμένη, θα επιτρέπεται όμως εφεξής στα Πανεπιστήμια.

Σύμφωνα με τον Ασεμπίγιο, η δημιουργία του εν λόγω πρότυπου ασύλου θα απαλλάξει οριστικά τα ελληνικά Πανεπιστήμια από τους ενοίκους-οιονεί ιδοκτήτες που λέγονται "οργανώσεις της Αριστεράς" και θα τους επιτρέψει να λειτουργήσουν όπως τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Παράλληλα, θα δώσει στους έλληνες αριστεριστές, νεομαοϊστές, αναρχικούς, μπαχαλάκηδες, σταλινικούς κ.ά. τον απαραίτητο ζωτικό χώρο για να εκφράζονται δημιουργικά, όπως μόνο αυτοί γνωρίζουν.

Την παραπάνω σοφή πρόταση του Ασεμπίγιο την αποκάλυψα επειδή διαβασα γι' αυτό το σύνηθες και ασήμαντο συμβάν.
(Η απορία μου είναι γιατί βγήκαν από το "άσυλο" οι τύποι. Λέτε να φοβήθηκαν μήπως ο φοβερός και τρομερός πρύτανης του ΑΠΘ κ. Αναστάσιος Μάνθος επέτρεπε στην αστυνομία να μπει; Ανενημέρωτους τους βρίσκω...).

Θεολογικοί Διάλογοι και συνοδικότητα

Μέσα στα τρέχοντα πολιτικά νέα των ημερών περνούν απαρατήρητες από πολλούς "ψαγμένους" χριστιανούς (για τους "μη ψαγμένους" δεν το συζητώ...) οι διεργασίες εν όψει της προσεχούς σύγκλησης στην Κύπρο της Μικτής Επιτροπής για τον Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Η επιστολή του καθηγητή του ΑΠΘ κ. Δημήτρη Τσελεγγίδη προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος θέτει μερικά σοβαρότατα ζητήματα (δείτε την εδώ και μία προηγούμενη επιστολή του ίδιου καθηγητή προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους εδώ).

Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, τα ζητήματα αυτά που θέτει ο κ. Τσελεγγίδης στην επιστολή του προς την Ι. Σύνοδο αφορούν πρώτιστα στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο διάλογος, δηλαδή χωρίς ουσιαστική ενημέρωση, όχι μόνο του πληρώματος της Εκκλησίας (αυτό είναι καλό μόνο για...μπούγιο στα πανηγύρια), αλλά ούτε καν των κατά τόπους επισκόπων.

Βέβαια, από τη στιγμή που επικεφαλής του Διαλόγου εκ μέρους των Ορθοδόξων είναι ο μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, ένας διαπρεπής ακαδημαϊκός θεολόγος, αλλά και ταυτόχρονα ένας κληρικός που ουδέποτε στη ζωή του βίωσε την ποιμαντική ευθύνη, όχι μόνο επισκοπής, αλλά έστω μίας ενορίας ή ενός παρεκκλησίου, η όλη κίνηση που αποκαλείται "θεολογικός Διάλογος μεταξύ Εκκλησιών" πάσχει από τα θεμέλιά της. Και πάσχει διότι ένας επίσκοπος εκπροσωπεί πρώτιστα το ποίμνιό του. Εδώ όμως έχουμε το παράδοξο να ασκεί χρέη προέδρου σώματος επισκόπων, πρεσβυτέρων και λαϊκών (δηλαδή, των συμμετεχόντων στον επίσημο "Διάλογο") ένας επίσκοπος που ουδέποτε άσκησε το ποιμαντικό λειτούργημα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη χειροτονία του. Διαφορετικά, η χειροτονία αυτή καθεαυτή δεν έχει νόημα. (Θα μπορούσε εδώ να πει κανείς, κάπως ειρωνικά, ότι είναι "σχολάζων άμα τη αθρόα χειροτονία του εις επίσκοπον..."). Νομίζω ότι εδώ υφίσταται εκκλησιολογικό πρόβλημα.

Ο κ. Τσελεγγίδης κατηγορεί (χωρίς να κατονομάζει) εκκλησιαστικά πρόσωπα εκτός της Εκκλησίας της Ελλάδος τα οποία διέπονται από πνεύμα αντι-συνοδικό και δεν επιθυμούν ενημέρωση του σώματος των επισκόπων για τις θέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο πλαίσιο του Διαλόγου. Επειδή το περιεχόμενο της επιστολής του είναι σοβαρό, καλό είναι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος να το εξετάσει σοβαρά...
Άραγε, αν ισχύει η παραπάνω μομφή (που θεωρώ ότι ισχύει, διαφορετικά δεν θα υπήρχε η "ενόχληση" κάποιων εκ των πρωτεργατών του Διαλόγου), ποιά είναι τα αίτια;

Σε κάθε περίπτωση και για να μην προστίθεται και άλλη καχυποψία όσον αφορά αυτού του είδους τους επίσημους "θεολογικούς Διαλόγους" (το αν είναι καρποφόροι είναι μέγα ζήτημα προς συζήτηση...), δεν πρέπει να δίνεται η εντύπωση ότι αυτοί διεξάγονται μέσα σε ένα ελιτίστικο κλαμπ εκκλησιαστικών αξιωματούχων "ειδημόνων επί τα θεολογικά", με εκ των προτέρων ειλημμένες αποφάσεις.
Κανένας επίσκοπος,μητροπολίτης ή πατριάρχης δεν μπορεί να υποκαταστήσει την Εκκλησία, κανείς κληρικός, μοναχός ή λαϊκός δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι κατέχει το πλήρωμα της θεολογικής γνώσης χωρίς να αυτοαναιρεθεί την ίδια ακριβώς στιγμή.

"Καθένας από εμάς ψάχνει εσαεί αυτό που η Εκκλησία κατέχει εσαεί" (Αλέξις Χομιακόφ).


Υ.Γ. Βρίσκω πολύ εύστοχα και λογικά που αναφέρει ο Ελληνόρυθμος (ουνίτης) επίσκοπος Δημήτριος Σαλάχας (τα βρήκα στο amen.gr και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

"Είναι εύλογες οι ανησυχίες αυτές, εφόσον οι εργασίες της Μικτής Επιτροπής διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών και τα Πρακτικά δεν δημοσιεύονται, πλην κάποιου επίσημου Ανακοινωθέντος και των κοινών θεολογικών κειμένων. Ίσως θα έπρεπε οι υπεύθυνοι των Εκκλησιών που εκπροσωπούνται στο Διάλογο (Προκαθήμενοι και Σύνοδοι) να ενημερώνουν έγκαιρα και υπεύθυνα το χριστεπώνυμο πλήρωμα, κλήρο, μοναχούς, θεολογικές Σχολές και λαό, για το τι διαμείβεται στον Διάλογο αυτό.
Ό,τι γενικό και συνοπτικό τυχαίνει να γνωρίζουν οι πιστοί είναι κυρίως τα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα, άρθρα και σχόλια, αρνητικά ή θετικά, σε εκκλησιαστικά έντυπα, ορισμένων ειδικών στα θέματα αυτά, μετά από κάθε συνεδρίαση της Μικτής Επιτροπής. Είναι φυσικό να διερωτώνται και να προβληματίζονται οι πιστοί για το τι συμβαίνει μέσα στη Μικτή Επιτροπή του Διαλόγου, για τα επίμαχα θέματα που συζητούνται, για τις θέσεις, αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις που προβάλλονται από Καθολικούς και Ορθοδόξους, αλλά και για τις εκατέρωθεν προθέσεις τους. Η μη έγκαιρη, υπεύθυνη και ουσιαστική πληροφόρηση δημιουργεί δικαιολογημένα καχυποψίες, φόβους για πιθανές «υποχωρήσεις» από μέρους των Ορθοδόξων μελών του Διαλόγου".

Αναρωτιέμαι: Γιατί λοιπόν αυτή η μυστικοπάθεια που ταιριάζει μόνο στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας; Για να δικαιώνονται κάποιοι "φιλελεύθεροι" που δεν χάνουν την ευκαιρία να παρομοιάζουν την Εκκλησία με το - μεταφυσικού χαρακτήρα όντως - ΚΚΕ;

Ο μόνος εγγυητής της ενότητας της ΝΔ

Εγώ ειμί ο μόνος αληθής εγγυητής της ενότητος της Παρατάξεως!

Και όμως: Λέγεται ότι ο από αρχαιοτάτων χρόνων βουλευτής Β΄ Πειραιώς, γραμματέας της (αποδεκατισμένης πλέον) Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ και Μέγας Κορυδαλλάρχης Γιάννης Τραγάκης δήλωσε ότι "εγγυάται την ενότητα της Παράταξης"! Αν είναι δυνατόν! Και τότε ποιός ρόλος θα απομείνει στον τέως Μέγα Υπερυπουργό Καθηγητή Κύριο Πάκη Παυλόπουλο;

Εκτός και αν αναλάβουν εγγυητές της ενότητας από κοινού, ως οι δύο Ηρακλειδείς του (εκπεσόντος) (νεο)καραμανλικού θρόνου.

Άνθη και απορίες

Λίγα άνθη (διά χειρός του επίκαιρου, λόγω έκθεσης, Andy Warhol) για τη νέα Υπουργό Περιβάλλοντος. Για καλή αρχή.

Τρεις απορίες επί των νεο-ονομασθέντων και των εξαφανισθέντων Υπουργείων:

1. Η κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης έγινε επειδή το εν λόγω Υπουργείο δεν είχε αντικείμενο (και εγώ το πιστεύω), άρα καλώς έγινε, ή έγινε για λόγους ιδεολογικούς, για τους οποίους πανηγύριζε η "Αυγούλα" του ΤΣΥΡΙΖ-οντος αριστερισμού και οι ασθμαίνοντες συνοδοιπόροι του, Οικολόγοι-Πράσινοι;

2. Τί νόημα έχει δίπλα στο Παιδείας να βάλουμε "Διά Βίου Εκπαίδευσης"; Ο τίτλος "Παιδείας" δεν εμπεριέχει και το άλλο; Προς τί ο βερμπαλιστικός πλεονασμός; Αν και, κατά τη γνώμη μου, ο σωστός τίτλος θα ήταν "Εκπαίδευσης και Θρησκευμάτων". Γιατί άλλο παιδεία, άλλο εκπαίδευση.

3. Στο νέο Υπουργείο Περιβάλλοντος (επί τέλους!) γιατί δόθηκε ο βαρύγδουπος τίτλος "και Κλιματικής Αλλαγής"; Υπονοείται ότι είναι στις δυνάμεις του/της Υπουργού να αλλάξει το κλίμα; Ή μήπως στις προθέσεις του/της; Μάλλον κάποιοι σύμβουλοι του GAP ή υπερβάλλοντα ζήλο (καινοτομιών) έχουν ή χωλαίνουν στην ελληνική.

Καλό είναι, τέλος πάντων, να καταλήξουμε κάποια στιγμή πώς θα ονομάζουμε τα Υπουργεία, γιατί είναι λίγο αστείο αυτό που κάνει η κάθε Κυβέρνηση, να μετονομάζει Υπουργεία για επικοινωνιακές ανάγκες.

Κατά τα άλλα, στη συμπαθέστατη εκ πρώτης όψεως και οπωσδήποτε περισσότερο καταρτισμένη από τον αλήστου μνήμης απελθόντα προκάτοχό της Υπουργό κυρία Τίνα Μπιρμπίλη ευχόμαστε ολόψυχα καλό κουράγιο και να μην ξεχνά: Περιμένουμε πολλά!