Ενα καβοντορίτικο για καλό καλοκαίρι

Επειδή φτάνουν και οι διακοπές μου, θα αρχίσω την ιντερντική μου αποτοξίνωση με ένα βιντεάκι με τον καβοντορίτικο χορό, τον κατεξοχήν χορό των Αρβανιτών, αλλά και των ελληνόφωνων, της νότιας Εύβοιας (ο οποίος όμως, αντίθετα από ό,τι βλέπετε στο βιντεάκι, είναι αποκλειστικά ανδρικός χορός).

Και για τους ασυμβίβαστους οπαδούς της αυθεντικής εκτέλεσης, υπάρχει μία ηχογράφηση του καβοντορίτικου (1991), μαζί με πολλά άλλά υπέροχα μουσικά ακούσματα, στο εξαίρετο CD "Καρυστία" της Αδελφότητας Καρυστίων και των Φίλων του Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου (θα το βρείτε σίγουρα στο Music Corner στην Πανεπιστημίου, μπορεί και στο Metropolis).

Καλό σας καλοκαίρι φίλοι, γεμάτο με όμορφες εμπειρίες και όμορφα ακούσματα!p>

Μία ενδεχόμενη λύση για το αθηναϊκό Κέντρο

Στο προηγούμενο δημοσίευμά μου για την κατάσταση στο Κέντρο της Αθήνας είχα αφήσει ανοιχτή την απάντηση ως προς το ενδεχόμενο μιας αναστροφής της. Σε παλιότερό κειμενό μου, τον Δεκέμβριο (εδώ) είχα αναρωτηθεί αν συμφέρει κάποιους αυτή η τραγική υποβάθμιση. Η διεθνής εμπειρία έχει αποδείξει ότι το κέντρο μιας μεγάλης πόλης μακροπρόθεσμα δεν χάνει ποτέ την αξία του. Αυτό ελπίζω να συμβεί και με την Αθήνα. Πώς όμως;

Θα γίνω ίσως λίγο προκλητικός με αυτό που θα πω, αλλά αν η λύση για την περιοχή κάτω από την Ομόνοια και γύρω από την Πλατεία Βάθης είναι να αγοραστούν από επενδυτές και σοβαρούς επιχειρηματίες πολλά κτίρια, παρατημένα ουσιαστικά και χρησιμοποιούμενα από τους ιδιοκτήτες τους ως αποθήκες ανθρώπων έναντι ενοικίου με το κεφάλι, ας γίνει και έτσι.

Εδώ όμως η πολιτεία θα πρέπει να παρέμβει και να καθορίσει αυστηρά χρήσεις γης και να επιβλέψει την τήρηση αυτών των χρήσεων, ώστε να αποτραπεί η μετατροπή της κάτω από την Ομόνοια περιοχής σε ένα αυθαίρετο "διασκεδαστήριο", ώστε από την κατάσταση του γκέτο λαθραίων Ασιατών και Αφρικανών - με τα συνεπακόλουθα - να φτάσουμε στην αυθαιρεσία της "νύχτας". Με την αγορά των κτιρίων από σοβαρούς επενδυτές και την μετατροπή τους σε σύγχρονες κατοικίες, προορισμένες προφανώς για μεσαία ή ανώτερα εισοδήματα (γιατί όχι και μερικές κατεδαφίσεις αδιάφορων αρχιτεκτονικά κτιρίων με σκοπό την εξοικονόμηση χώρου για ποικίλες χρήσεις;) θα μπορούσε το τωρινό άθλιο γκέτο να μετατραπεί σε μία από τις πιο προνομιούχες συνοικίες της Αθήνας.

Ίσως αυτή η εξέλιξη να έρθει και από μόνη της. Θα μπορούσε να την προκαλέσει και το Κράτος με κατάλληλες παρεμβάσεις. Μία από αυτές θα ήταν ο απηνής διωγμός των ιδιοκτητών των διαμερισμάτων (ή πρώην γραφείων)-στάβλων που προορίζονται για λαθρομετανάστες που πληρώνουν νοίκι "με το κεφάλι". Μία άλλη θα ήταν ο έλεγχος των χρήσεων γης ή και η αλλαγή τους, όπου ενδείκνυται, στη συγκεκριμένη περιοχή, σε συνδυασμό με αναπλάσεις. Παραδείγματα διεθνώς υπάρχουν, ας ανατρέξουν οι ιθύνοντες εκεί. Ενδεχομένως υπάρχουν και αντίστοιχα ευρωπαϊκά προγράμματα. Αλλά συνήθως εδώ όλα γίνονται τυχαία ή φαινομενικά τυχαία, και πάντως όχι με ορθολογικό σχεδιασμό εκ μέρους της πολιτείας.

Εις μνήμην γέροντος Ιωσήφ Βατοπεδινού (1921-2009)

Χρωστάω ακόμα τη συνέχεια στο προηγούμενο δημοσίευμά μου, όμως θέλησα να κάνω μία μικρή "διακοπή", με μία φωτογραφία από το οσιακό σκήνωμα του γέροντα Ιωσήφ του Βατοπεδινού. Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του 1921, εορτή των αγίων Αναργύρων, και εκοιμήθηκε ανήμερα των γενεθλίων του εφέτος.

Μαθητής του αγίου γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή (+1959), καταγόμενου από την Πάρο, μίας από τις αγιότερες μορφές που έχει αναδείξει η ελληνόφωνη Ορθοδοξία τον 20ό αιώνα, ο γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπεδινός μας άφησε, ανάμεσα σε άλλα, μία ωραία και κατατοπιστική βιογραφία του γέροντά του.
Ο αγιορείτικος (και όχι μόνο) μοναχισμός περικλείει πάντα στους κόλπους του ανθρώπους που βιώνουν βαθιά μέσα τους την αγάπη του Χριστού και του συνανθρώπου. Οι - υπαρκτές - προβληματικές καταστάσεις καλό είναι να μην μας οδηγούν σε γενικεύσεις, γιατί το "φαίνεσθαι", και δη το τηλεοπτικό, δεν ταυτίζεται πάντοτε με το "είναι". Και το λέω αυτό από προσωπική εμπειρία.

Το δύσκολο και το εύκολο για την Αθήνα

Φωτογραφία από την Ντάκκα, πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές. Κάθε ομοιότητα με την περιοχή κάτω από την Ομόνοια είναι απολύτως συμπτωματική.

Παραπέμπω στο άρθρο του Όμηρου Φωτιάδη χωρίς σχολιασμό. Προσέξτε μόνο την είδηση ότι σιωπηρά μας επιστρέφουν οι Ολλανδοί εκατοντάδες ασιάτες λαθρομετανάστες που βρέθηκαν στη χώρα τους με αφετηρία τη δική μας. Χωρίς αυτό να προβάλλεται από τα ΜΜΕ.

Αυτά την ίδια ώρα που ο φαιδρός Υπερυπουργός Πάκης (καμία σχέση με τους Πακιστανούς, γνωστούς και ως Pakis) υπερίπταται μαζί με τον ευρωπαίο Επίτροπο αρμόδιο για την Ασφάλεια κ. Μπαρό άνωθεν της ωραίας Σάμου και του γαλήνιου Έβρου, δήθεν για να του δείξει τις διόδους εισβολής των Ασιατών (γιατί περί εισβολής πρόκειται) και στην πραγματικότητα για να αποκοιμίσει τους ιθαγενείς ψηφοφόρους του, μήπως και σταματήσουν να αλλοιθωρίζουν προς τον...έτερον εκ των ιδιοκτητών της "πολυκατοικίας".

Αφελώς μάλλον, σκέφτομαι το εξής: Το να κάνουμε την Αθήνα Ντάκκα ή Καράτσι είναι πάρα πολύ εύκολο. Λίγη βρωμιά παραπάνω, λίγο χάος παραπάνω, λίγη ανομία παραπάνω, λίγη νεοελληνική γυφτιά παραπάνω, άντε και μερικές δεκάδες χιλιάδες Ασιάτες παραπάνω (καλομελέτα και έρχονται οι "πρόσφυγες"), που κουβαλούν μαζί την κουλτούρα τους - μέσα σ'αυτήν και τα υπαίθρια παζάρια τους -, πέστο και έγινε.
Αντίθετα, το να κάνουμε την Αθήνα μία σύγχρονη, καθαρή και ευνομούμενη μητρόπολη του ευρωπαϊκού Νότου, αυτό είναι το δύσκολο. Και θα γίνει εντελώς ανέφικτο όταν το Κέντρο της πόλης μας καταληφθεί από Πακιστανούς, Μπαγκλαντεσιανούς, Αφγανούς, Ιρακινούς, Σομαλούς και Νιγηριανούς. Ας το δούμε το θέμα με ρεαλιστική ματιά. Ήδη αυτή η μετάλλαξη της Αθήνας σε τριτοκοσμική πόλη συντελείται.

Η λύση για τη σωτηρία του Κέντρου της Αθήνας από την τριτοκοσμική υποβάθμιση ίσως και να υπάρχει. Πιστεύω όμως ότι η λύση αυτή δεν μπορεί να ξεκινά από τα - ληγμένα ήδη - ανθρωπάκια που υποτίθεται ότι μας διοικούν, Καραμανλή, Πάκη, και Σία, ούτε από την αστυνομία, ούτε από την ΕΕ, που τη βόλεψε να γίνουμε (με την υπογραφή μας στη Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ) αποδέκτης λυμάτων, αλλά θα έρθει, ίσως, από κάπου αλλού.
Επιτρέψτε μου όμως να εξηγήσω την επόμενη φορά τί εννοώ.

Σκέψεις για το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως το είχα επισκεφθεί όταν άνοιξε τμήμα του για την έκθεση "Νόστοι", τη χρονιά που μας πέρασε. Δυστυχώς, η σημαντικότατη αυτή πολιτιστική εκδήλωση, με εκθέματα κάτι παραπάνω από εξαίρετα, όπως ο "Κρατήρας του Ευφρονίου" (και όχι μόνο), "πνίγηκε" μέσα στον καταθλιπτικό Δεκέμβρη του 2008.
Το Μουσείο αυτό έχει μία ιδιαιτερότητα ως προς τα άλλα μουσεία της χώρας: Είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να λειτουργεί απολύτως παραπληρωματικά ως προς το μνημείο - ή μάλλον το σύνολο μνημείων - στο οποίο αναφέρεται. Είμαι βέβαιος ότι θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για την πόλη μας, ένα είδος landmark. Εύχομαι να έχει καλό ταξίδι μέσα στον χρόνο.

Τώρα πλέον είναι καθήκον της πολιτείας - αλλά και πλουσίων ιδιωτών-χορηγών, γιατί όχι; - να στραφεί στη ριζική ανακαίνιση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Και όταν λέω "ανακαίνιση" δεν εννοώ μόνο την αντικατάσταση των δαπέδων, αλλά και την επανέκθεση των αντικειμένων με βάση τις νεώτερες μουσειολογικές προσεγγίσεις. Η "εκθεσιακή" φιλοσοφία των κορυφαίων ελλήνων αρχαιολόγων που συνέδεσαν τη ζωή τους με το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, του Χρήστου και της Σέμνης Καρούζου, είναι απείρως σεβαστή και πολύτιμη, αλλά έχουμε ανάγκη πλέον να δοκιμάσουμε και μία διαφορετική προσέγγιση. Μας το ζητούν τα ίδια τα λαμπρά εκθέματα, για να φωτιστούν και άλλες πλευρές τους. Μας το ζητούν και τα σημαντικά ευρήματα που βρίσκονται στις αποθήκες περιμένοντας την ανάδειξή τους. Για να γίνει αυτό θα πρέπει το Μουσείο να κλείσει για αρκετό διάστημα, αλλά αυτό αξίζει να γίνει.

Παράλληλα, θα μπορούσε ένα μέρος από το ιστορικό κτίριο του Πολυτεχνείου, μετά την ενδεχόμενη απομάκρυνση της Αρχιτεκτονικής Σχολής, να μετατραπεί σε παράρτημα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, αφού έτσι και αλλιώς τα εκθέματα ασφυκτιούν στις αίθουσές του και πάμπολλα σημαντικά έργα βρίσκονται στις αποθήκες. Ας πούμε, μία παρουσίαση του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου στην Αρχαία Ελλάδα ή σε μία ελληνιστική πόλη θα μπορούσε να γίνει, μέσω πρωτότυπων εκθεμάτων και σύγχρονων οπτικοακουστικών μεθόδων, σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο του παλαιού Πολυτεχνείου.

Με τον τρόπο αυτό θα έβρισκε, ενδεχομένως, μία αξιοπρεπή στέγη στο Πολυτεχνείο και το παραμελημένο Επιγραφικό Μουσείο, που στεγάζεται σε χώρο του ισογείου του κτιρίου του Εθνικού Αρχαιολογικού στον κακότυχο πεζόδρομο της Στουρνάρη. Aποτελεί έτσι τον πτωχό συγγενή του τελευταίου, παρά τον όγκο και τη σημασία του υλικού που φιλοξενεί. Ο χώρος που καταλαμβάνει τώρα το Επιγραφικό θα μπορούσε να παραχωρηθεί στον φυσικό του κάτοχο, το Εθνικό Αρχαιολογικό.
Το Πολυτεχνείο θα μπορούσε να στεγάσει και άλλες λειτουργίες συνδεδεμένες με τη ζωή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, λειτουργίες που σχετίζονται άμεσα με τα μεγάλα σύγχρονα μουσεία σε διεθνές επίπεδο, όπως αίθουσες περιοδικών εκθέσεων, βιβλιοθήκη αρχαιολογίας, ιστορίας και ιστορίας της τέχνης ανοιχτή στο κοινό, αίθουσες εκδηλώσεων, κ.ά.

Επειδή όμως οι ιδεοληψίες στην Ελλάδα είναι ακλόνητες, συν η αναβλητικότητά μας, συν κάτι μικροσυμφέροντα καθηγητών της Αρχιτεκτονικής, δεν νομίζω το κτίριο του Πολυτεχνείου εύκολα να αποκτήσει άλλον χαρακτήρα από αυτόν που έχει τώρα (και τον ξέρουμε αυτόν τον χαρακτήρα πολύ καλά...). Τα περί μετατροπής αυτού του τεράστιου κτιρίου σε "Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα" που ανέφερε ο Άρης Σπηλιωτόπουλος μόνο ως κολακεία προς την Αριστερά μπορώ να τα εκλάβω και όχι ως ρεαλιστική πρόταση: Το Μουσείο, στην περίπτωση αυτή, θα ήταν δυσανάλογα μεγάλο ως προς το θέμα του. Εκτός και αν μας διέφυγε πόσο "παλλαϊκή" ήταν η αντίσταση στη Χούντα...

Τα "πολιτικώς ορθά" μας τελείωσαν...

Ernst Ludwig Kirchner (1880-1938), Πλατεία Nollendorf

Τα παρακάτω αποτελούν μέρος σχολίου μου σε κείμενο σχετικά με τη λαθρομετανάστευση που ανάρτησε το ιστολόγιο Γκαζάκι.
Τα παραθέτω όπως τα έγραψα:

"Έχει μαθευτεί ότι η Ελλάδα είναι μπάχαλο γι ’αυτό μας κουβαλιούνται (μέχρι και οι…Μαροκινοί). Ενώ αν εφαρμόζαμε τον νόμο, δεν θα ερχόταν κανείς ή τουλάχιστον θα το σκέφτονταν 10 φορές παραπάνω.
Για παράδειγμα:
1. ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ στο υπαίθριο παζάρι. Οπουδήποτε και για ο,τιδήποτε. Με κατάσχεση προϊόντων επιπλέον.
2. ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ στους ενοικιαστές ακινήτων ”με το κεφάλι”. Με αυστηροποίηση των ποινών.
3. ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ στα ακίνητα-τρώγλες. Με σφράγισμα του ακινήτου και δίωξη του ιδιοκτήτη. Στον Καναδά επικίνδυνα κτίρια, αν ο ιδιοκτήτης δεν τα φτιάχνει, τα κατεδαφίζουν.
4. ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ σε όσους έχουν στην υπηρεσία τους λαθρομετανάστες.

Εκεί να δείτε για πότε τα νέα θα έφταναν μέχρι τη μακρινή Καμπούλ και την ακόμα πιο μακρινή Ντάκα και τα καραβάνια θα πήγαιναν αλλού…".

ΥΓ: Είναι φασιστικά τα παραπάνω ή απλή εφαρμογή στοιχειωδών κανόνων δικαίου μίας κοινωνίας οργανωμένης σύμφωνα με τα αστικοδημοκρατικά πρότυπα;

Εν πάση περιπτώσει, ακόμα και αν κάποιοι με χαρακτήριζαν φασίστα για τα παραπάνω, θα τους απαντούσα πολύ απλά: Χέστηκα!
Δεν είναι κακό, εδώ ολόκληρος γάλλος στρατηγός Cambronne λέγεται ότι είχε απαντήσει με τη γνωστή λέξη "merde" σε πρόταση των Άγγλων για παράδοση, στη μάχη του Βατερλώ. Πόσο μάλλον ένας ασήμαντος πολίτης μιας ασήμαντης χώρας όταν έχει απέναντί του διάφορους "απίθανους" Κούρκουλες και Κουρτοβίτσες, "νονούς" - με το αζημίωτο - της κάθε είδους παραβατικότητας...

Τα "πολιτικώς ορθά" μας τελείωσαν φίλοι! Τα όρια αντοχής ξεπεράστηκαν ήδη προ πολλού...


Για να μην ξεχνιόμαστε: Η παραπάνω φωτογραφία είναι τραβηγμένη τον Μάιο του 2009 στην Αθήνα. Απλά αναρωτιέμαι: Τους μετανάστες που κουβαλούν αυτού του είδους την κουλτούρα, τους έχουμε ανάγκη ως χώρα; Η ερώτηση τίθεται με κριτήρια απολύτως πολιτικά και πραγματιστικά.

Και πάλι ο Ασωπός

Vincent van Gogh (1853-1890), Ψαρεύοντας την άνοιξη - Γέφυρα του Clichy

Για το άγος του Ασωπού ποταμού έχω ξαναγράψει στο ιστολόγιο αυτό (δείτε τη σχετική ετικέτα). Το πρόβλημα είναι γνωστό και αφορά όχι μόνο τους κατοίκους της περιοχής Οινοφύτων και Ωρωπού, αλλά πλέον ΟΛΟΥΣ τους καταναλωτές γεωργικών προϊόντων που αρδεύονται από τα νερά του Ασωπού. Να θυμίσω απλά ότι μεγάλο μέρος της παραγωγής καρότου της Ελλάδας από εκεί αρδεύεται. Για να πω τη μαύρη αλήθεια, έχω πάψει να αγοράζω εδώ και καιρό από τη λαϊκή καρότα Θηβών, αφού το καρότο, ως ρίζα, προσλαμβάνει άμεσα και συγκρατεί όλα τα επικίνδυνα συστατικά του εδάφους.

Για το άγος αυτό ευθύνονται ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν, ευθύνες όμως ιδιαίτερες φέρει η παρούσα κυβέρνηση για δύο λόγους: 1. Δεν υπάρχουν πλέον δικαιολογίες, η κατάσταση στον Ασωπό είναι γνωστή στις λεπτομέρειές της. 2. Ο αρτηριοσκληρωτικός δήθεν Υπουργός Περιβάλλοντος - νοοτροπίας δεκαετίας '60 - Γιώργος Σουφλιάς (άλλος αναντικατάστατος κηδεμόνας του οιονεί Πρωθυπουργού μας) έχει καταβάλει...ηρωικές προσπάθειες και ταχυδακτυλουργίες προκειμένου να συσκοτίσει την κατάσταση, με την αμέριστη συμπαράσταση των εκδοτικο-κατασκευαστικών συγκροτημάτων που τον στηρίζουν (Λαμπράκηδες, Μπομπολαίοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις). Το αποκορύφωμα ήταν όταν σε πρόσφατο...προκαθορισμένο έλεγχο των νερών του άτυχου ποταμού είχαν ριχτεί μέσα νερά από την Υλίκη, για να βγει το νεράκι...λαμπίκο.

Επανέρχομαι εδώ και γιατί πιστεύω ότι το θέμα δεν πρέπει να ξεχαστεί και γιατί υπάρχει ένα τεκμηριωμένο και μαχητικό ιστολόγιο που αγωνίζεται για να σταματήσει το άγος. Είναι το http://asopossos.wordpress.com.

Επιμένω ότι αν δεν θεωρήσουμε στον τόπο μας τα περιβαλλοντικά ζητήματα, ζητήματα που ξεκινούν από τον πεζόδρομο, το παρκάκι της γειτονιάς και το περιαστικό δάσος και φτάνουν στη διαχείριση απορριμάτων και αποβλήτων, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και το χωροταξικό, με έμφαση στα απειλούμενα από την οικοδόμηση νησιά μας, ως θέματα σπουδαιότατα, εθνικής εμβέλειας, θα δούμε σε ελάχιστες δεκαετίες καταστάσεις τραγικές μη αναστρέψιμες γύρω μας. Αλλά για αυτό χρειάζεται παιδεία και καλλιέργεια περιβαλλοντικής συνείδησης με πρωτοβουλία κυβερνητική. Εξακολουθώ να είμαι υπερβολικά αφελής και ιδεαλιστής και να πιστεύω στον παιδευτικό χαρακτήρα που οφείλει να έχει η πολιτική.

Ο Evgeny Starodubtsev ερμηνεύει César Franck

Ο νέος πιανίστας Evgeny Starodubtsev σε μία πολύ εκφραστική ερμηνεία της σύνθεσης του César Franck (1822-1890) «Πρελούδιο, χορικό και φούγκα» ("Prélude, Choral et Fugue"). Από τις πιο διάσημες συνθέσεις του Franck – στον οποίο έχω αφιερώσει και άλλες αναρτήσεις στο ιστολόγιό μου, όπως θα δείτε από τη σχετική ετικέτα-, το «Πρελούδιο, χορικό και φούγκα» χρωστά πολλά στη γερμανική μουσική παράδοση, όχι μόνο στον Bach, όπως υπονοεί ο τίτλος του τελευταίου μέρους, αλλά, προπαντός, στον Richard Wagner. Η χρωματικότητα της μουσικής, άλλωστε, προδίδει τη δόση του «βαγκνερικού δηλητηρίου» (κατά τον χολερικό Débussy) που είχε καταπιεί ο μεγάλος βέλγος συνθέτης.

Το "Πρελούδιο, χορικό και φούγκα"θα το βρείτε στη δισκογραφία ερμηνευμένο από μεγάλους πιανίστες, όπως ο Sviatoslav Richter (Philips), ο Evgeny Kissin (RCA), η Kerstin Aberg (BIS) και ο Stephen Hough (Hyperion). Υπάρχει επίσης και το οικονομικό δισκάκι της NAXOS με τον Ashley Wass.

Ο Άγγλος Stephen Hough είναι ίσως από τους πιο ολοκληρωμένους ερμηνευτές του César Franck και τον δίσκο του (César Franck, Piano Music, βλ. φωτογραφία εξωφύλλου) τον συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Για μία κάπως πιο γρήγορη ερμηνεία, αναζητείστε τον – επίσης πιο οικονομικό - δίσκο με τον Evgeny Kissin (RCA), όπου συμπεριλαμβάνονται η “Σονάτα του Σεληνόφωτος” του Beethoven και οι “Παραλλαγές σε ένα θέμα του Παγκανίνι” του Brahms.

Και εδώ η συνέχεια από την ερμηνεία του Starodubtsev:

Όλα καλά!

Ο γνωστός κλόουν-υπερυπουργός Dr Pakis, εκ Πακιστάν, με αμφίεση Ταλιμπανέζου, στο πλαίσιο μυστικού σχεδίου διείσδυσης στα άδυτα των ισλαμικών οργανώσεων που δρουν στην Αθήνα. Ατυχώς, η φωτογραφία διέρρευσε στο διαδίκτυο και το άριστα οργανωμένο σχέδιο ματαιώθηκε.

Αυτές οι εκλογές, κατά την κρίση μου, μόνο θετικά στοιχεία ανέδειξαν:

1. Ο κόσμος απαξίωσε σε μεγάλο βαθμό και ορατά πλέον τα πολιτικά κόμματα και ένα πρωτοφανές ποσοστό πολιτών επέλεξαν το "ούτε αλλάζουμε, ούτε βουλιάζουμε, αλλά μουλιάζουμε". Το φαινόμενο είναι ευρωπαϊκό, άρα, εδώ τουλάχιστον, "ανήκομεν εις την Δύσιν".

2. Η πλαστική κούκλα Kostakis the leader, του οίκου του γνωστού βαρώνου Johann Von Warwitsiotis ξεφούσκωσε επιτέλους και, όπως φαίνεται, δεν σηκώνει και τρόμπα για να ξαναφουσκώσει: Το πλαστικό είναι καμμένο και σκίζεται από παντού. Η λύση; "Βρες το σωστό σημείο", που λέει και ο Δήμος Αθηναίων: Ο κάδος ανακύκλωσης.

3. To ΠΑΣΟΚ του άλλου άσχετου "γόνου καλής οικογενείας" ΓΑΠ κέρδισε μεν, αλλά όχι τόσο όσο θα περίμεναν οι φανατικοί πρασινοφρουροί, νοσταλγοί του αοιδίμου (ή αλήστου μνήμης, αν το προτιμάτε) Ανδρέα. Και αυτό δείγμα ορθής κρίσης το θεωρώ (και ανεπάρκειας του αρχηγού, φυσικά).

4. Οι Οικολόγοι-Πράσινοι εξέλεξαν έναν ευρωβουλευτή και, όσο και να μου τη δίνει ο Τρεμόπουλος, θεωρώ απόλυτα θετικό το ότι δίνεται μία φωνή σε κάποιον που, έστω άτσαλα, έστω ανεπαρκώς, μιλάει για την προστασία του περιβάλλοντος. Ελπίζω η διάδοχος του Τρεμόπουλου, σε 2,5 χρόνια, να είναι πραγματική Οικολόγος. Αλλά και στον ίδιο εύχομαι καλή επιτυχία και...σύνεση.

5. Ο ΛΑΟΣ αύξησε τα ποσοστά του αναπάντεχα (;). Και προτού με κατηγορήσετε ως ακροδεξιό ή ρατσιστή (άραγε η Νίκη Τζαβέλλα είναι ακροδεξιά;), να πω ότι για μένα ο ΛΑΟΣ, όσο λαϊκιστικό και οπορτουνιστικό κόμμα και να είναι, λειτουργεί ως πυρετός, δηλαδή ως δείκτης προβλήματος στον οργανισμό. Και το πρόβλημα είναι σοβαρότατο, λέγεται "λαθρομετανάστευση μουσουλμάνων από τις πλέον καθυστερημένες κοινωνικά χώρες της Ασίας και της Αφρικής". Είναι βόμβα για την Αθήνα και βόμβα ευρύτερα στα θεμέλια της ελληνκής κοινωνίας. Φυσικά, η mainstream Κεντροδεξιά επιμένει να αγνοεί τη βόμβα, επαναπαυόμενη στην politically correct αρλουμπολογία του Πάκη και του Θανάση Νάκου. Φάτε τώρα ένα 7,2% στα μούτρα και τολμήστε να μιλήσετε για Ακροδεξιά. Προσωπικά, το απόλαυσα.

6. Άφησα το καλύτερο για το τέλος: Το επηρμένο συνοθύλευμα αναρχοφασιστών, νεομαοϊκών, κρυπτο-πολποτικών, μπαχαλάκηδων, βαρεμένων και άλλων γκρουπούσκουλων που ακούει στο όνομα (Τ)ΣΥΡΙΖΑ βρήκε τη θέση που του αξίζει, μετά από πολύμηνους και πολύμοχθους αγώνες: 4,5% και πολύ σας είναι (με τόσες βιτρίνες και πεζοδρόμια που σπάσατε)!

Όλα καλά λοιπόν.

Ομιλία Γιώργου Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη, Ευρωεκλογές 2009

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αυριανός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου σας καλεί να είναι φρεσκοπλυμένες οι κάλτσες σας την Κυριακή, γιατί διαφορετικά τα ψηφοδέλτια θα μυρίζουν ποδαρίλα και θα θεωρηθούν άκυρα.

"Αθεϊα και οικολογία δεν συμβιβάζονται"

Claude Lorrain (1600-1682), Τοπίο με εμπόρους

Τον τίτλο τον έβαλα εγώ ο φονταμενταλιστής χριστιανούλης, αλλά το απόσπασμα δεν είναι δικό μου: Προέρχεται από το μήνυμα του αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου για την Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος (πηγή: Romfaia.gr). Μοναχά οι τονισμένες ("μπολνταρισμένες") φράσεις είναι δικές μου. Και επειδή προέρχεται από τη γραφίδα του συγκεκριμένου ιεράρχη, αξίζει να προσεχθεί λίγο παραπάνω, για ευνόητους λόγους...
Άσε που οι μέρες τώρα είναι και πολύ πονηρές και "τρέμουν" διάφοροι φίλοι και αντίπαλοι του εσχάτως μεγαλυνθέντος ηλιανθού. Οπότε, το μήνυμα θα μπορούσε να ερμηνευθεί και αλλιώς (αν και δεν νομίζω ότι ο αρχιεπίσκοπος είχε τέτοια πρόθεση. Όμως, γλώττα λανθάνουσα ταληθή λέγει, αν υποτεθεί πως ήταν όντως λανθάνουσα).
Να προσθέσω μόνο στη γλώσσα που και ο αρχιεπίσκοπος ξέρει πολύ καλά από το σπίτι του:
Μακαριώτατε, μος τρέμπου γκjëφάρε, θούαϊ!

Το μήνυμα του αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

"Αποτελεί ιδιαίτερη ευλογία του Θεού το γεγονός ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι, αν και ζουν σε μια εποχή εκκοσμίκευσης και υλοφροσύνης, εν τούτοις έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο Πλανήτης μας είναι ο «Οίκος» μας, τον οποίον οφείλουμε να διατηρήσουμε και να διασώσουμε όσο εξαρτάται από όλους και τον καθένα μας. Ενδεικτικό του γεγονότος αυτού είναι και η από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.) καθιέρωση της 5ης Ιουνίου εκάστου έτους, ως Παγκόσμιας Ημέρας του φυσικού Περιβάλλοντος.

Βέβαια, μία και μόνο Ημέρα δεν αρκεί, για την διατήρηση της Πανίδος και της Χλωρίδος της Γης, ούτε για την διάσωση των πηγών ενέργειας και της βιοποικιλίας του Πλανήτη μας.

Ωστόσο, η 5η Ιουνίου εκάστου έτους πρέπει μάλλον να θεωρείται, ως εορτασμός και παγκόσμιος ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και Δημιουργό της Γης, καθώς και προς τους συνειδητοποιημένους οικολογικά ανθρώπους, σε όλα τα πλάτη και μήκη του Πλανήτη μας, για τα όσα επιτελούν, για το οικολογικό πρόβλημα της εποχής μας.

Η πανέμορφη υδρόγειος κατοικία μας είναι ασφαλώς «έργον των δακτύλων του Θεού». «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν (το ουράνιο σύμπαν) και την γην» όπως μας πληροφορεί η Αγία Γραφή (Γεν. α´ 1). Βασική διδαχή της χριστιανικής πίστης είναι ότι ο Θεός όχι μόνο εδημιούργησε την Γην, ως ένα από τα τρισεκατομμύρια αστρικά σώματα, αλλά και ότι ο ίδιος διακυβερνά τον κόσμον, επιβλέπει, φροντίζει και προνοεί για την διατήρηση της ζωής επί της Γης, καθώς και για την αρμονική λειτουργία της, μέσα στο παγκόσμιο οικολογικό σύστημα.

Από το άλλο μέρος όμως, η Αγία Γραφή διδάσκει ότι, ο Θεός και Δημιουργός του κόσμου, ετοποθέτησε επί Γης τον άνθρωπο, με συγκεκριμένη εντολή «εργάζεσθαι αυτήν και φυλάσσειν» (Γεν. β´ 15), ως διαχειριστή, δηλαδή, και οικονόμο των επί Γης κτισμάτων του.

Η παγκόσμια επομένως κινητοποίηση για την φροντίδα και διατήρηση του φυσικού και οικολογικού περιβάλλοντος ευρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση και ο κάθε κάτοικος του πλανητικού αυτού «Οίκου» του Πατρός μας Θεού, πρέπει να ευαισθητοποιείται και να συμβάλλει με οποιοδήποτε τρόπο, στην προσπάθεια αυτή.

Από το ένα μέρος λοιπόν, καλούμαστε να φροντίζουμε για το φυσικό και οικολογικό περιβάλλον, από το άλλο μέρος όμως δεν πρέπει να αυταπατώμαστε ότι η διάσωση του Πλανήτη μας εξαρτάται μόνο από τις ανθρώπινες προσπάθειες.

Ο «Οίκος» μας είναι τόσο μεγάλος και τόσο «άγνωστος» ακόμη, ώστε η διατήρηση και η διάσωσή του είναι εκτός και πέρα από την κλίμακα και υπαρξιακή δυνατότητα των ενοίκων του ανθρώπων.

Αυτό σημαίνει, ότι η οικολογική προσπάθεια πρέπει να συνοδεύεται με πίστη στον Θεό, Δημιουργό και Οικιστή του Πλανήτη μας.

Αθεΐα και Οικολογία δεν συμβιβάζονται. Η παγκόσμια, επομένως, οικολογική κινητοποίηση τότε μόνο θα έχει απτά αποτελέσματα, όταν οι κάτοικοι της Γης επιστρέψουν «επί τον κύριον του ουρανού και της Γης» (Ψαλμ. 123, 8)".

Κατάσχεση χρυσόψαρου: Το ελληνικό κράτος καταφεύγει στην έσχατη λύση στην υπόθεση Καραβέλα

Μετά από απόφαση της Υπουργού Εξωτερικών κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη, και για να μην επαναληφθούν φαινόμενα όπως αυτό της διαφυγής Καραβέλα λόγω καθυστέρησης στην αλληλογραφία μεταξύ του ΥΠ.ΕΞ. και των άλλων υπουργείων, οι ταχυδρομικές χελώνες του ΥΠ.ΕΞ. εφοδιάζονται άμεσα με GPS τελευταίας τεχνολογίας.

Στο βιντεάκι παρακολουθούμε σαρκοφάγο ταχυδρομική χελώνα του ΥΠ.ΕΞ. να κατασπαράσσει το χρυσόψαρο που βρέθηκε στη βίλα του κατηζητούμενου Χρήστου Καραβέλα και κατασχέθηκε με εντολή εισαγγελέα. Το βιντεάκι του ταϊσματος της ταχυδρομικής χελώνας ανέβηκε στο YouTube με εντολή των Υπουργών Δικαιοσύνης και ΥΠ.ΕΞ., κατόπιν αδείας της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και της ΜΚΟ "Οι φίλοι της χελώνας" (η ΜΚΟ "Βγάζουμε τα χρυσόψαρα από τη γυάλα" δεν ερωτήθηκε, για ευνόητους λόγους).
Η απόφαση ελήφθη προκειμένου να ασκηθεί ένα έσχατο μέσο πίεσης στον φυγόδικο Καραβέλα, αφού αυτός δεν επείσθη να αφήσει την εξωτική Ουρουγουάη ούτε μετά την σύλληψη της οικογένειάς του.

"Κοινωνία": Λάθος αγώνας με λάθος μέσα

O βορειοϊρλανδός Alister McGrath, μοριακός βιοφυσικός και καθηγητής ιστορικής θεολογίας στην Οξφόρδη, πρώην άθεος και μαρξιστής και νυν συνειδητός χριστιανός, έχει εκδώσει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, το "Λυκόφως του Αθεϊσμού" που κυκλοφορεί σε πολύ καλή μετάφραση και στα ελληνικά. Θα το παρουσιάσω κάποια άλλη φορά, ελπίζω. Προς το παρόν θα περιοριστώ να αναφέρω μία - ορθότατη - διαπίστωσή του ότι στα νεωτερικού τύπου κράτη, η ύπαρξη "κρατικής Εκκλησίας" σηματοδοτεί τη σταδιακή παρακμή της συγκεκριμένης Εκκλησίας προς ώφελος είτε "μη κρατικών¨" θρησκευτικών κοινοτήτων, είτε προς ώφελος της θρησκευτικής αδιαφορίας

Αυτό σαφώς συμβαίνει και στη χώρα μας, αν και σε ασυγκρίτως μικρότερο βαθμό από ό,τι στην εκκοσμικευμένη και παραδομένη στη λατρεία του "πολιτικώς ορθού" Αγγλικανική ομολογία και στις αντίστοιχα εκκοσμικευμένες "επίσημες" Λουθηρανικές εκκλησίες των Σκανδιναβικών χωρών. Οι ωφελημένοι και στις δύο περιπτώσεις είναι οι "μη ομολογιακοί" και οι "χαρισματικοί" χριστιανοί, δηλαδή τα παρακλάδια των Ευαγγελιστών και των Πεντηκοστιανών. Και φυσικά οι υπέρμαχοι του υλισμού. Οπωσδήποτε όμως, ειδικά τώρα με τη ραγδαία ανάπτυξη του Διαδικτύου και των ΜΜΕ, το καθεστώς της "επικρατούσας θρησκείας" καθιστά την Ορθόδοξη Εκκλησία στη χώρα μας τον ευκολότερο στόχο των κάθε είδους αντιχριστιανών. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν ιστολόγια αφιερωμένα αποκλειστικά στην "αποδόμηση" του χριστιανισμού, και μάλιστα του Ορθόδοξου.

Η άποψη που είχα από παλιότερα και την έχω εκφράσει και εδώ σε παλιότερο δημοσίευμα (εδώ) ήταν ότι ο τυπικός χωρισμός Κράτους - Εκκλησίας, μετά από αμοιβαίο διάλογο για τακτοποίηση εκατέρωθεν εκκρεμοτήτων, θα απέβαινε προς όφελος της Ορθόδοξης χριστιανικής πίστης στη χώρα μας. Σε μία περίοδο ραγδαίας εκκοσμίκευσης, πνευματικής κρίσης και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος η Εκκλησία μόνο πνευματικά κέρδος θα αποκόμιζε από την απαγκίστρωσή της αυτή, η οποία σε τελική ανάλυση έχει αποβεί ένα "δηλητηριώδες δώρο" (cadeau empoisonné) για την ίδια.

Δυστυχώς, την άποψη αυτή δεν μπορούν ακόμα να την κατανονήσουν μεγάλο μέρος των πιστών. Τη μεγάλη στο σημείο αυτό ευθύνη τη φέρει μέρος του κλήρου και ειδικά του - ευρισκόμενου σε αφασία ως επί το πλείστον - ανώτερου, που έχει μάθει να ζει αυτιστικά Αντίθετα, να το πούμε και αυτό, υπάρχουν πολλοί "ψαγμένοι" έγγαμοι κληρικοί που ουσιαστικά θέλουν τον διαχωρισμό, όπως και πολλοί συνειδητοί λαϊκοί χριστιανοί.Σαν να μην έφταναν όμως αυτά, εμφανίζεται και κόμμα που, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διακηρήσσει ως σύνθημα την "ενότητα κλήρου και λαού". Εννοώ εδώ την Κοινωνία.

Δηλαδή, υπονοούν τί οι ιδρυτές του νέου κόμματος αυτού; Ότι ο κλήρος είναι αποξενωμένος από τον πιστό λαό της χώρας; (τη λέξη "πιστός" την υπογραμμίζω) Σίγουρα υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα και αυτή η "αποξένωση" κυρίως αφορά τον άγαμο κλήρο των πόλεων, πολλοί από τους οποίους ζουν στην κοσμάρα τους, για να μην πω και ότι ζουν διπλή ζωή... Αλλά ως προς τον έγγαμο κλήρο κυρίως, αλλά ακόμα και πολλούς μοναχούς, δεν θα έλεγα ότι είναι αποξενωμένοι από τον πιστό λαό, ώστε να χρειάζονται τέτοιες διακηρύξεις (αν υπονοούσε κάτι τέτοιο η διακήρυξη, που δεν το νομίζω). Οι έγγαμοι παπάδες, άλλωστε, έχουν γυναίκα, παιδιά, είναι κανονικοί οικογενειάρχες όπως όλοι οι άλλοι.

Ομως ο λαός της πατρίδας μας αποτελείται και από ανθρώπους που δεν έχουν στενή σχέση με την Εκκλησία, ή και καμία σχέση με αυτήν ή τη χριστιανική πίστη εν γένει, ή και ανήκουν σε άλλα δόγματα. Τί νόημα λοιπόν έχει μία τέτοια διακήρυξη περί "ενότητας κλήρου και λαού"; Με το ζόρι θα τους φέρουν στην Εκκλησία; Μήπως πιστεύουν οι ιδρυτές και τα μέλη του κόμματος (που αυτοπροσδιορίζεται, μάλλον αυτάρεσκα, ως "παράταξη") ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού εκκλησιάζεται συνειδητά, βρίσκεται "υπό την καθοδήγηση πνευματικού πατέρα" και "ζει πνευματική ζωή", όπως λένε οι ίδιοι για τους εαυτούς τους σε κάποια συνέντευξή τους; Αν πιστεύουν κάτι τέτοιο, μάλλον δεν έχουν καμία απολύτως επαφή με την πραγματικότητα.

Τη χριστιανική μου πίστη ποτέ δεν την έκρυψα στη ζωή μου, χωρίς φυσικά και να την προβάλλω επιδεικτικά και να ισχυρίζομαι δημοσία ότι "ζω πνευματική ζωή". Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τη θεωρώ βασικό συστατικό της προσωπικότητάς μου, για να μην πω το βασικότερο αυτοπροσδιοριστικό μου στοιχείο. Η πίστη μου αυτή θα είναι και το μόνο πράγμα που θα κουβαλάω επάνω μου φεύγοντας από εδώ...

Δεν θεωρώ όμως ότι χρειαζόμαστε χριστιανικά κόμματα στην Ελλάδα και μάλιστα κόμματα που τονίζουν διαρκώς ότι ιδρύθηκαν κατόπιν προτροπής κάποιου πνευματικού πατέρα (όσο σεβαστός και να είναι αυτός). Πέρα από το άτοπο του πράγματος (έτσι νομίζω) ένας πνευματικός να παροτρύνει τα πνευματικοπαίδια του να ιδρύσουν "πολιτική παράταξη", αναρωτιέμαι τί θέλουν να να επιτύχουν στο κάτω-κάτω με ένα τέτοιο κόμμμα. Την αποτροπή του αποχριστιανισμού της Ελλάδας μέσω ενός κληρικαλιστικού (κατά βάθος) κόμματος που θα λάβει το 0,0... στις εκλογές και το οποίο προβάλλει εαυτό ως το μόνο κόμμα που είναι γνήσια εκκλησιαστικό; Δεν έχουν καταλάβει ότι από τη στιγμή που ο Ορθόδοξος χριστιανισμός θα εμφανιστεί ως σύστημα αξιών που επιδιώκει να επιβληθεί στο σύνολο μίας νεωτερικής (πώς να το κάνουμε;) κοινωνίας, έχει αυτόχρημα απωλέσει την πνευματική του έλξη, δηλαδή τη μόνη του δύναμη;

Καταλαβαίνω ότι το κόμμα "Κοινωνία" ξεκίνησε από κάποια "πνευματική συντροφιά" σε κάποια ενορία, θεωρώ όμως την ιδέα ευθύς εξαρχής ως λανθασμένη. Κάι είναι παρήγορο ότι σοβαρότατες ενστάσεις υπήρξαν και από συνειδητούς χριστιανούς (εδώ, για παράδειγμα). Καλό θα ήταν να είχαν κατανοήσει νωρίτερα οι ιδρυτές του κόμματος - και όχι...παράταξης - "Κοινωνία" ότι αυτό που κάνουν είναι λάθος, είναι σπατάλη χρήματος, χρόνου και δυνάμεων στην καλύτερη περίπτωση. Τα πράγματα στην κοινωνία μας, αλλά και στον εκκλησιαστικό χώρο, είναι πολυσύνθετα και όχι "μονομπλόκ", όπως φαίνεται να πιστεύουν τα ιδρυτικά μέλη του εν λόγω κόμματος. Και εν πάση περιπτώσει, επειδή και εμένα ο αποχριστιανισμός της ελληνικής κοινωνίας με απασχολεί όσο και αυτούς, θα τους έλεγα αδελφικά και φιλικά ότι ο αγώνας που κάνουν είναι αγώνας οπισθοφυλακής και μάλιστα με τα λάθος μέσα.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Είναι κιτς, είναι cult, ψηφίστε τους!

Φοβερό το προεδρείο του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όλοι τους cult φιγούρες βγαλμένες από τα βάθη της Μεταπολίτευσης, άντε μέχρι 1985 (απόδειξη της διαχρονικότητας της ελληνικής άκρας Αριστεράς). Το απόλυτο ελληνικό ακροαριστερό κιτς σε μία φωτογραφία.

Έχουμε και λέμε (από αριστερά προς τα δεξιά):

- Χαρακτηριστικός τύπου συνδικάλα-εργατοπατέρα, διορισμένου στο Δημόσιο προ αμνημονεύτων ετών αλλά απασχολούμενου με τα συνδικαλιστικά, επίσης προ αμνημονεύτων ετών.

- Γεροντοφρικιό των Εξαρχείων (για τους φίλους: Πέτρος Κωνσταντίνου), με αποκλειστική non-stop απασχόληση ως ινστρούχτορας και οργανωτής επανάστασης που - γαμώτο - δεν έρχεται ποτέ της η άτιμη... Προσέξτε το χαρακτηριστικό καρώ πουκάμισο - τύπου πάγκου λαϊκής (το ξέρω επειδή και γω ψωνίζω από εκεί!) - που παραπέμπει σε τίμιο εργάτη φάμπρικας γύρω στα 1980.

- Το απόλυτο cult: Η θηλυκή (τρόπος του λέγειν...) εκδοχή του Παναγιώτη Μαντρέκα του ΚΚΕ (του ανθρώπου-ζόμπι με το ανέκφραστο πρόσωπο και τον υπνωτισμένο και υπνωτιστικό λόγο αν δεν καταλάβατε). Προσέξτε το έθνικ σχέδιο στη μπλούζα της, κάτι σαν πιο σύγχρονη εκδοχή του κλασικού κνίτικου "ταγαριού". Η γυναίκα-ζόμπι με το βλέμμα κακιασμένου Βούδα - τί πίνεις και δεν μας δίνεις; - είναι γονιδιακά (ακρο)αριστερή, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο (κατά το δόγμα του "απόλυτου προορισμού" των Ιανσενιστών και του Καλβίνου). Θα μπορούσε να ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ ή - οριακά - στο ΚΚΕ και να είναι μέλος του γνωστού "Δικτύου" των Εξαρχείων. Το γεγονός ότι πρόλαβε και την άρπαξε ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί αναμφισβήτητη απώλεια για τα υπόλοιπα κόμματα και γκρουπούσκουλα του "χώρου".

- Ο τελευταίος τύπος, αυτός με τη γραβάτα, μάλλον απλά είδε φως και μπήκε. Τύπος βλαχοδήμαρχου προσκείμενου στο ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1981-1985 σε ώρα επίσημης τελετής παρουσία τοπικού πολιτευτή.

Το μαγνητοφωνάκι στο τραπέζι δεν είναι επειδή ακόμα δεν έχουν MP3 Player. Το έχουν σκόπιμα επειδή και αυτό παραπέμπει στην κιτς δεκαετία του '80. Το γεροντοφρικιό καταγράφει τον λόγο του, για να τον ακούσει μετά και να κάνει την αυτοκριτική του στο επόμενο συνέδριο, κατά την προσφιλή κομμουνιστική συνήθεια.

Μετά από ένα τέτοιο ενσταντανέ, νομίζω ότι ο Catman μπροστά τους είναι σαφώς λιγότερο cult, καθώς σημειολογικά παραπέμπει σε πολύ λιγότερα πράγματα: Είναι απλά ο χαζός του χωριού.

Η ανύπαρκτη τιμή της "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ". Ή πώς μία εφημερίδα μπορεί να γίνει ηθική αυτουργός σε ανθρωποκτονία από πρόθεση

Στο πασίγνωστο μυθιστόρημα του Heinrich Böll, "Η χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλουμ" μία "ύποπτη" για συνεργασία με τρομοκράτες νεαρή μικροαστή οδηγείται στον ευτελισμό και την τελική καταστροφή λόγω της ακόρεστης ανθρωποφαγίας μίας λαϊκίστικης δεξιάς ταμπλόιντ εφημερίδας (υπονοείται η Bild-Zeitung).
Στον αντίποδα της Bild-Zeitung, η αριστερίστικη λαϊκίστικη "Ελευθεροτυπία" του μεγαλοσυγκροτήματος Τεγόπουλου, γνήσια έκφραση του μεταπολιτευτικού άνευ όρων "προοδευτισμού", έχει αναλάβει εργολαβικά τον τελευταίο καιρό την υποστήριξη των ακραίων ισλαμιστών, στο όνομα της "πολιτικώς ορθής" υποστήριξης των κάθε λογής μειονοτήτων.
Για την "Ελευθεροτυπία" ο κύριος εχθρός είναι ο χριστιανισμός, και δη ο Ορθόδοξος, οπότε ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος. Είναι χαρακτηριστικό ότι την ημέρα που μπήκαν γκαζάκια σε εκκλησίες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, λίγο πριν από τη Μεγαλοβδομάδα, η εφημερίδα του Τεγόπουλου ήταν η μόνη που όχι μόνο δεν έβαλε το θέμα στην πρώτη σελίδα, αλλά και ανάρτησε στην πρώτη σελίδα, ως είδηση, την απόκτηση τζαμιού από τη μπαγκλαντέζικη κοινότητα μέσω αγοράς μεγάλου ορόφου κτιρίου πίσω από το Δημαρχείο, αφού στους "καημένους" το κράτος δεν χτίζει τζαμί! (Αλήθεια, στους Έλληνες του εξωτερικού, το κράτος έχτισε τις εκκλησίες;).

Το ότι η "Ελευθεροτυπία" εκφράζει με συνέπεια έναν άκρατο αντιχριστιανισμό είναι δικαίωμά της. Όποιος θέλει την αγοράζει. Παλιότερα την αγόραζα τουλάχιστον 1-2 φορές την εβδομάδα, τα τελευταία χρόνια το έχω κόψει και το κάνω συνειδητά, όχι πάντως για λόγους οικονομίας.
Αυτό που ΔΕΝ είναι όμως δικαίωμα της συγκεκριμένης εφημερίδας είναι να σιγοντάρει εμμέσως πλην σαφώς στη διάπραξη ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑΣ.
Τί εννοώ;
Σήμερα 27/5, η καλή μας Bild-Zeitung του ελληνικού αριστερισμού (βλέπε "Ελευθεροτυπία") προέβαλλε ευμενώς στην πρώτη σελίδα την απαίτηση των διαφόρων ισλαμιστών ηγετών των εδώ μουσουλμάνων να αποκαλύψει η αστυνομία το όνομα του αστυνομικού που έσχισε τα φύλλα από το Κοράνι. Σημειωτέον ότι το έντυπο του Τεγόπουλου ρίχνει λάδι στη φωτιά για τρίτη τουλάχιστον συνεχή ημέρα, συντηρώντας το θέμα στην 1η σελίδα του.

Στο παρελθόν έχω ταχθεί κατά της απαγόρευσης δημοσίευσης ονομάτων παιδεραστών από την περίεργη Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων (δημιούργημα της εκσυγχρονιστικής - σοσιαλιστικής κυβέρνησης Σημίτη, την οποία στήριξε η "Ε"). Όμως, εδώ το ζήτημα είναι άλλο, τελείως διαφορετικό.

Ο κάθε νοήμων ξέρει τι σημαίνει η δημοσίευση του ονόματος του αστυνομικού που έκανε την αναμφισβήτητη ανοησία: Τη θανατική του καταδίκη από τους ισλαμιστές που βρίσκονται ΚΑΙ μεταξύ των "καημένων" μεταναστών (και λαθρομεταναστών). Με όποιο τρόπο αυτή είναι εφικτή και με όποιο τρόπο βάλει ο νους σας και ο νους των ισλαμοκάφρων. Προηγούμενα υπάρχουν πολλά, διεθνώς. Και τούτο επειδή το ίδιο το Κοράνι ζητάει τον θάνατο για τους "εχθρούς του Αλλάχ".

Αν αυτό που κάνει η "Ελευθεροτυπία" δεν είναι δυνητικά υποκίνηση σε έγκλημα κατά της ανθρώπινης ζωής, τότε τί είναι; Απευθύνομαι στην κοινή λογική, τίποτα άλλο.

Και αναρωτιέμαι: Μήπως από τα μπλογκ που έχουν μία στοιχειώδη κατανόηση στο συμφέρον αυτού του τόπου θα έπρεπε να γίνει καταγγελία της πατσαβούρας του Τεγοπουλιστάν;