Εθνικισμός, ολοκληρωτισμός και (σοσιαλ)φιλελευθερισμός: Κάποιες διευκρινίσεις

Πελοποννησιακός Χορός. Από τους Ελληνικούς Χορούς του Νίκου Σκαλκώττα.

Το προηγούμενο δημοσίευμά μου, σχετικά με τον δημοσιογράφο Δημήτρη Παπαγεωργίου (το οποίο είχε ρητά διατυπωμένη στόχευση: την επιλεκτική εφαρμογή των νόμων), ίσως ξένισε μερικούς από τους αναγνώστες του ιστολογίου, ειδικά όσους είχαν καταλάβει ότι κρατώ σαφέστατες αποστάσεις από θέσεις της εθνικιστικής δεξιάς (για την άκρα δεξιά, δεν το συζητώ καν...).

Θεωρώ, λοιπόν, καλό να κάνω κάποιες διευκρινίσεις σχετικά με το πώς βλέπω τα πράγματα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να σκέφτεται πολιτικά, είμαι φανατικά κατά του ολοκληρωτισμού. Με απωθούσε πάνω από όλα η ιδέα του ελέγχου της συνείδησης από κάποιους που αποφάσιζαν για λογαριασμό μου, είτε αυτό αφορούσε στη θρησκεία (και αναφέρομαι εδώ και σε ορισμένες καταστάσεις εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας είμαι συνειδητά και όχι από συνήθεια μέλος), είτε αυτό αφορούσε στην πολιτική. Με φόβιζε η ιδέα του ολοκληρωτισμού και της ιδεολογικής τρομοκρατίας, γενικά. Εκεί εντόπιζα και τη μεγαλύτερη διαφωνία μου με τους κυρίαρχους ιδεολογικά στη δεκαετία του '80 οπαδούς της Αριστεράς.

Είναι ενδιαφέρον ότι κάποιοι όψιμοι θιασώτες του απόλυτου φιλελευθερισμού (ουσιαστικά: της ελευθεριακότητας), ειδικά όσοι διεκδικούν τώρα αναφορές στην αμερικανική φιλελεύθερη Αριστερά, είχαν περάσει προηγουμένως από τις δεξαμενές του σταλινικού κομμουνισμού και του ευρωκομμουνισμού, όπου εκθείαζαν το καθεστώς του Τίτο ως αντίδοτο στο (πρώην) αγαπημένο τους σοβιετικού τύπου καθεστώς. Άλλοι, πάλι, από τους όψιμους φιλελεύθερους υπήρξαν απλά αριστεριστές ή τροτσκιστές, παραβλέποντας τις ευθύνες του Τρότσκυ για τα φοβερά εγκλήματα που συντελέστηκαν κατά τη λενινιστική περίοδο (επειδή όμως υπάρχει το "λαμπρό" προηγούμενο της Γαλλικής Τρομοκρατίας, ό,τι γίνεται με όραμα το αδιαμφισβήτητα "λαμπρό μέλλον της ανθρωπότητας" είναι συγγνωστό, αν όχι ασήμαντη λεπτομέρεια...). Αν δείτε κάποια προβεβλημένα ονόματα αρθρογραφούντων στο διαδίκτυο ή σε εφημερίδες τύπου Athens Voice, Lifo, Faq, και ψάξετε την προϊστορία τους, θα διαπιστώσετε πόσο δίκιο έχω.

Δεν είμαι όψιμος ευρωπαϊστής, όπως κάποιοι νεοφώτιστοι ζηλωτές του φιλελευθερισμού, που συγχέουν τον άκρατο διεθνισμό με τον κοσμοπολιτισμό και την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Στα 12-13 χρόνια μου, αν θυμάμαι καλά, άρχισα να διαβάζω την "Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος" του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, νέο τότε απόκτημα της οικογενειακής μας βιβλιοθήκης. Από τα εφηβικά μου χρόνια ήμουν υπέρ της τότε ΕΟΚ.
Επίσης, δεν είμαι όψιμος οπαδός της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας, χωρίς στρεβλώσεις και χωρίς θεοποίησή της, εννοείται: Ήμουν και είμαι υπέρ του συστήματος αυτού, όχι ως πανάκεια, όχι ως ψευδο-μεσσιανικό όραμα, κοσμικό υποκατάστατο μεταφυσικού Παραδείσου (κακή κληρονομιά του Διαφωτισμού αυτός ο μεσσιανισμός...), αλλά ως την καλύτερη, ίσως, προσώρας δυνατή λύση στο αιώνιο πρόβλημα της διακυβέρνησης της ανθρώπινης κοινωνίας , υπό τις παρούσες συνθήκες και τουλάχιστον για το μέρος της οικουμένης που θεωρείται ότι είναι πολιτισμικά επίγονος του ελληνορωμαϊκού-χριστιανικού κόσμου.
Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και η κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όσο πεζή και ατελής και αν μας φαίνεται, είναι "μία κάποια λύσις". Ξέρω, ο Καστοριάδης της αρνείται τον τίτλο "δημοκρατία", ίσως και να έχει δίκιο γιατί εκείνος "δημοκρατία" θεωρεί μόνο την λεγόμενη "άμεση δημοκρατία" του αρχαίου αθηναϊκού τύπου, αλλά δεν κολλάω στους τίτλους. Ας την πούμε όπως θέλουμε. Είναι αυτό που είναι.

Έχω την εντύπωση ότι συγχέεται συχνά και σκόπιμα η κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία και η στενά συνδεδεμένη με αυτήν ελεύθερη οικονομία, είτε με τον απόλυτο ελευθεριακό φιλελευθερισμό (αγγλοσαξωνικής κυρίως κοπής), είτε με την αριστεροφιλελεύθερη ιδεολογία της πολιτικής ορθότητας, την οποία δεν θα σταματήσω να επικρίνω, διότι την θεωρώ μορφή σύγχρονου ολοκληρωτισμού.
Αν ο μεσοπολεμικός ολοκληρωτισμός είχε την όψη του ναζισμού και του κομμουνισμού, ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός στις δυτικές κοινωνίες έχει κυρίως την όψη της πολιτικής ορθότητας. Αυτό το επισημαίνουν σοβαροί άνθρωποι, καθ' όλα οπαδοί της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της αγοράς. Συνιστώ σε όλους τους αγγλομαθείς να διαβάσουν τα δοκίμια του άγγλου ψυχιάτρου Theodore Dalrymple (που μάλλον είναι Εβραίος και γιος κομμουνιστή αστού) (αναζητείστε τα στο amazon.co.uk). Σε αυτά μπορεί κανείς να βρει μία πολύ τεκμηριωμένη και καυστική κριτική του σοσιαλφιλελευθερισμού και της πολιτικής ορθότητας, από μία συντηρητική δημοκρατική-φιλελεύθερη σκοπιά, αλλά και από τη σκοπιά ενός πολύ καλλιεργημένου ανθρώπου που για πολλά χρόνια έχει εργαστεί ως ψυχίατρος και στην Αφρική και στις αγγλικές φυλακές....

Η μεταπολεμική κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Ευρώπη βασίστηκε σε ορισμένες αρχές, μεταξύ των οποίων ήταν η αρχή του κράτους-έθνους και ο σεβασμός στην πολύμορφη πολιτισμική παράδοση του έθνους, όντας παράδοση της πλειοψηφίας. Ο ίδιος ο τίτλος των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων αυτό υπονοεί. Κάποιοι από τους μεγάλους οραματιστές της Ενωμένης Ευρώπης, όπως ο Γάλλος Robert Schuman (1886-1963), ήταν συνειδητοί χριστιανοί. Αυτό που βλέπω σήμερα στη χώρα μας είναι ότι, με χαρακτηριστική επαρχιώτικη καθυστέρηση τουλάχιστον δεκαπενταετίας, επιχειρείται η απαξίωση για κάθε τι που αναφέρεται στην ελληνικότητα και σ' έναν υγιή, μετριοπαθή πατριωτισμό, η απαξίωση κάθε τι του χριστιανικού, και δη ορθόδοξου χριστιανικού. Με λίγα λόγια, η συγκεκριμένη "ελίτ" συστηματικά απαξιοί κάθε πολιτισμικό στοιχείο που υπήρξε συστατικό της μαγιάς που διαμόρφωσε αυτό που αποκαλούμε σήμερα "ελληνικό έθνος". Δεν γνωρίζω πόσο στενή φυλετική σχέση έχει με τους αρχαίους Έλληνες το έθνος αυτό, ούτε που με ενδιαφέρει. Όμως, το έθνος αυτό υφίσταται χάρη σε συγκεκριμένα πολιτισμικά γνωρίσματα. Η σκύλευση της έννοιας του έθνους από την ηλίθια επταετή Χούντα δεν μπορεί να αποτελεί κανένα άλλοθι.

Η απαξίωση επιχειρείται από μία μικρή αριστερο-φιελελεύθερη ελίτ που κατέχει τα ΜΜΕ και υπάρχει χάρη σε αυτά. Χωρίς τα ΜΜΕ, ο μικρός αυτός κύκλος μέτριων διανοουμένων είναι ασήμαντος, σχεδόν ανύπαρκτος. Γνώρισμά της συγκεκριμένης ελίτ είναι ότι διέπεται από νοοτροπία αντιχριστιανική, αλλά και ολοκληρωτική, παρά τις διαρκώς διακηρυσσόμενες - δίκην γυρολόγου με μεγάφωνα στο Ντάτσουν - δημοκρατικές της υπερευαισθησίες. Υπάρχουν, βέβαια, και ελάχιστοι αμιγώς (=μη αριστεροί) φιλελεύθεροι μεταξύ τους, αλλά η πλειοψηφία ανήκει στη "ροζ" Αριστερά Κολωνακίου και ΒΠ.

Τελευταίο τους εύρημα: Στο όνομα του αντιχριστιανισμού τους, κυρίως, και δευτερευόντως στο όνομα του "αντιεθνικισμού" και του "αντιρατσισμού" τους, οι συγκεκριμένοι διαμορφωτές της Κοινής Γνώμης προωθούν την επιβολή της "πολυπολιτισμικότητας" στην ελληνική κοινωνία. Του νέου χρυσού "διοπετούς" ξοάνου που πρέπει όλοι να λατρέψουμε!
Όχημα για την επιβολή αυτού του ιδεολογήματος, που ήδη χρεωκόπησε στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες, αποτελούν οι μουσουλμάνοι (όχι οι άθεοι ή οι χριστιανοί) μετανάστες. Ο ιδεοληπτικός και αδαής πρωθυπουργός μας δεν είναι παρά το εκτελεστικό όργανο, ο μοχλός για να πραγματοποιηθεί το πείραμα. Για τον λόγο αυτό, τους έχω αποκαλέσει επανειλημμένα "χρήσιμους ηλίθιους" των ισλαμιστών, αλλά και των καλών μας εξ Ανατολών γειτόνων, που έχουν κάθε συμφέρον να δουν ένα μουσουλμανικό μη αφομοιώσιμο πληθυσμό 1 εκατομμυρίου, τουλάχιστον, να εμφυτεύεται ως ξένο σώμα στην κοινωνία μας.
Θα μπορούσα να αποκαλέσω έτσι και τον ανελλήνιστο GAP, αλλά νομίζω ότι το επίθετο "χρήσιμος" είναι υπερβολικό για την περίπτωσή του...

Στους καλοταϊσμένους αυτούς (αριστερο)φιλελεύθερους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, που, με νοοτροπία Μαντάμ Σουσούς, βλέπουν σε κάθε έκφανση του ψηφιδωτού που αποκαλούμε "ελληνικότητα", "καθυστέρηση" και "επαρχιωτισμό" (δηλ. τις ασθένειες από τις οποίες πάσχουν οι ίδιοι) θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπάρχει μία ακόμα μεγαλύτερη δυστυχία από το να είσαι Έλληνας: Να είσαι κομπλεξικός Έλληνας!

Δημήτρης Παπαγεωργίου: Ένας οιονεί πολιτικός κρατούμενος του αριστεροφιλελεύθερου καθεστώτος

Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου είναι ένας δημοσιογράφος που ανήκει στον χώρο της εθνικιστικής δεξιάς. Δεν προέρχομαι από τον χώρο αυτό ιδεολογικά, αλλά δεν πιστεύω ότι το να ανήκεις στην εθνικιστική δεξιά είναι περισσότερο "κακό" από το να ανήκεις στη μεταμοντέρνα φιλελελεύθερη αριστερά (στην οποία ανήκουν και ο πρωθυπουργός μας με την παρεούλα του), για παράδειγμα.

Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου, το αναγνωρίζω αυτό, είναι διαβασμένος δημοσιογράφος. Αρθρογραφεί στο περιοδικό "Πάτρια" και έχει λόγο συγκροτημένο και ουσιαστικό, μέσα στο πλαίσιο της ιδεολογίας του. Αυτό ίσως τον ξεχωρίζει από παλιότερες ή και σύγχρονες δημόσιες εκφάνσεις αυτού που λέμε "εθνικιστικός δεξιός λόγος", που έφτανε στα όρια της γραφικότητας. Ο Δ. Παπαγεωργίου δεν είναι ο γραφικός δεξιός. Ίσως γι'αυτό είναι και ιδιαίτερα ενοχλητικός για το καθεστωτικό αριστεροφιλελεύθερο λόμπυ, στον οποίο έχει ασκήσει τεκμηριωμένη κριτική.

Δεν γνωρίζω αν είχε δίκιο η εισαγγελέας που αποφάσισε την προφυλάκισή του μετά τα επεισόδια μεταξύ ακροδεξιών και ακροαριστερών-αριστεριστών (αυτοαποκαλούμενων "αντιρατσιστών") στους Αμπελόκηπους. Γνωρίζω όμως ένα πράγμα:
Αν ο Δημήτρης Παπαγεωργίου ανήκε στον αριστερίστικο ή τον αριστεροφιλελεύθερο χώρο, όντας δημοσιογράφος, θα ήταν αδύνατο να προφυλακιστεί. Παντελώς αδύνατο. Καμία κυρία ή κύριος εισαγγελεύς δεν θα το τολμούσε, ό,τι και να είχε διαπράξει, ακόμα και αν υπήρχαν 100 αξιόπιστοι μάρτυρες. Το αριστερό καθεστώς και παρακράτος της χώρας μας θα την/τον είχε εξαφανίσει από προσώπου γης...

Μόνο και μόνο για τον λόγο αυτό, διαισθάνομαι ότι ο Δημήτρης Παπαγεωργίου είναι ένας οιονεί πολιτικός κρατούμενος του σοσιαλφιλελεύθερου καθεστώτος, που ελέγχει εξουσιαστικά και την ενημέρωση.

Μπορεί ιδεολογικά να μην ταυτίζομαι απόλυτα με τον Δημήτρη Παπαγεωργίου, αισθάνομαι όμως ότι είμαι απόλυτα αλληλέγγυος με αυτόν.

Το ιστολόγιό του, Χωρίς Κορδόνια, για όποιον επιθυμεί να το διαβάσει.

Στον Δημήτρη, που δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αφιερώνω το ηχητικό αυτό ντοκουμέντο με τον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ να ερμηνεύει μερικά από τα "Πρελούδια και Φούγκες" του Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Έργο εξαίσιο, για στιγμές περισυλλογής, γραμμένο "εν κρυπτώ", μικρή αντίσταση στον αμείλικτο συνειδησιακό έλεγχο που ασκούσε η τότε (1950) εκδοχή της "εφαρμοσμένης" μαρξιστικής ουτοπίας.

Τι κρύβεται στο πίσω μέρος του μυαλού του καλού επαγγελματία "αντιρατσιστή"

James Gillray (1757-1815)*, Παρισινό Δείπνο. Μία οικογένεια παρισινών "αβράκωτων" (=λαϊκών φανατικών υποστηρικτών της Γαλλικής Επανάστασης) ξεκουράζεται ύστερα από την κούραση της ημέρας...
(δημοσιεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1792).
*Ο James Gillray ήταν διάσημος άγγλος σατιρικός σκιτσογράφος και λιθογράφος.

Όταν η ανταμοιβή του επαγγελματία-"αντιρατσιστή" είναι πολλές χιλιάδες ευρωπαϊκά ευρώ (εδώ) - οι "χρήσιμοι ηλίθιοι" της πολιτικής ορθότητας έχουν πιάσει για τα καλά τα πόστα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, βλέπετε -, η "κούραση" της ημέρας αξίζει και με το παραπάνω. Όπως και να το κάνουμε, συγκεντρώσεις, παραστάσεις στην Ευελπίδων, επαφές με κάθε λογής Αφροασιάτες μουσουλμάνους (οι χριστιανοί, όπως οι Αιγύπτιοι Κόπτες, που δεινοπαθούν από το Ισλάμ, αποκλείονται), όλα αυτά απαιτούν άφθονο χρόνο (και χρήμα), που εμείς οι μικροαστοί εργαζόμενοι δεν διαθέτουμε. Κακά τα ψέματα...

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου, λοιπόν, για τις διάφορες επαγγελματικές και χρυσοπληρωμένες ΜΚΟ.

Αν κρίνω από τα όσα διαδραματίστηκαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση (και όχι μόνο), να υποθέσω ότι το δείπνο με τους "αντιδραστικούς" στο πιάτο πρέπει να είναι ένας ευσεβής και ανομολόγητος πόθος των ανωτέρω "ταμένων" "ακτιβιστών"; Προφανώς, αυτό θα ανήκει στην κατηγορία "τερπνόν", ως η υπέρτατη δυνητική απόλαυση στο πίσω μέρος του μυαλού κάθε καλού επαγγελματία "προοδευτικού-αντιρατσιστή".

Καλή σας όρεξη!


Aπό την ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας των Κοπτών Αιγυπτίων την Πέμπτη που μας πέρασε στην Πλατεία Συντάγματος. Αιτία η μαζική δολοφονία αθώων χριστιανών σε πόλη της Άνω Αιγύπτου από φανατικούς ισλαμιστές, τα Χριστούγεννα με το παλαιό ημερολόγιο, οπότε οι χριστιανοί Κόπτες συνεορτάζουν Χριστούγεννα και Θεοφάνεια (σύμφωνα με αρχαίο χριστιανικό έθος της Ανατολής). Οι χριστιανοί έβγαιναν από την εκκλησία εκείνη την ώρα, οπότε τους "γάζωσαν" οι συμπολίτες τους ισλαμιστές (δείτε εδώ).

Επειδή περνούσα από το Σύνταγμα την ώρα της συγκέντρωσης, μπορώ να πω ειλικρινά πως δεν πήρε το μάτι μου κανένα από τα γνωστής αισθητικής πανώ του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΣΥΡΙΖΑ, της Κίνησης Απελάστε τον Ρατσισμό (τη Βλακεία πότε θα την απελάσουμε;), κ.λπ. Εν ολίγοις, οι επαγγελματίες του "αντιρατσισμού" απουσίαζαν παντελώς.

Λογικό. Αφού πρώτα από όλα μισούν ο,τιδήποτε το χριστιανικό. Άσε που οι Κόπτες κρατούσαν σταυρούς: Ως γνωστόν, αριστεριστές και αριστεροφιλελεύθεροι, άμα τη θέα του σταυρού, μεταβάλλονται σε κάτι που θυμίζει το κοριτσάκι του "Εξορκιστή"...

Όσο για τους 6 χριστιανούς της Αιγύπτου που πλήρωσαν με τη ζωή τους απλά και μόνο το γεγονός ότι πίστευαν στον Χριστό, είμαι βέβαιος ότι βρήκαν κοντά σε Αυτόν την πραγματική και αιώνια Ζωή, σε αντάλλαγμα για ετούτη την πρόσκαιρη που τους την στέρησε το μίσος. Όπως και είμαι βέβαιος ότι οι δολοφόνοι τους βρήκαν, ανέλπιστα, ψυχές που τους αγαπούν και που προσεύχονται για αυτούς, για τη μεταστροφή των ψυχών τους επί τα κρείττω, αυτό που στην εκκλησιαστική γλώσσα λέγεται μετάνοια...

O GAP, ο Νίκος Αλιβιζάτος, οι ΜΚΟ και το Χρυσό Μοσχάρι της Πολυπολιτισμικότητας

Εmil Nolde (1867-1956), Ο χορός γύρω από το Χρυσό Μοσχάρι.

Την Κυριακή που μας πέρασε, ο προβεβλημένος αριστεροφιλελεύθερος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ. Νίκος Αλιβιζάτος δημοσίευσε άρθρο στην αλαφούζεια "Καθημερινή" (και η εφημερίδα φρόντισε να το προβάλει με σχολιασμό στην 1η σελίδα) με τίτλο "Μετανάστες:Συνταγματικό τόξο για την Ελλάδα".

Το άρθρο του Νίκου Αλιβιζάτου, κατ' εμέ, σημαίνει προσπάθεια επιβολής φίμωσης της αντίθετης γνώμης σε ένα κρίσιμο θέμα όπως το μεταναστευτικό. Έχει ένα "διακριτικό" άρωμα ολοκληρωτισμού. Δείχνει ότι και η αυτοαποκαλούμενη "ανανεωτική αριστερά" δεν έχει αποκοπεί από τη σαγήνη του ολοκληρωτισμού που κληρονόμησε από τον ιδεολογικό παππού της, τον μαρξιστικό κομμουνισμό.
Οι καυγάδες, επομένως, μεταξύ αριστεροφιλελεύθερων και σταλινικών κομμουνιστών ή και αριστεριστών μάλλον ως ενδοοικογενειακοί καυγάδες θα πρέπει να εκληφθούν σε πολλές περιπτώσεις. Δηλαδή, για το πώς θα πρέπει να μαγειρέψουμε το κοτόπουλο, ψητό, τηγανητό ή βραστό. Στη βάση όμως, δηλαδή στη σφαγή και το φάγωμα του κοτόπουλου, συμφωνούν όλοι...

Η υπόθεση, όμως, έχει και άλλη διάσταση:
Ο Νίκος Αλιβιζάτος είναι μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), γνωστής ΜΚΟ του αριστεροφιλελεύθερου-ελευθεριακού χώρου. Στέλεχός της είναι, ειρήσθω εν παρόδω, και ο άκρως "ευαίσθητος" για "μειονότητες" δημοσιογράφος της "Καθημερινής" (πρώην του ΔΟΛ, πρώην του "Ελεύθερου Τύπου" της Γιάννας) κ. Τάκης Καμπύλης.
Όπως αποκάλυψε το Antinews (δείτε εδώ και εδώ), ουσιαστικά το υπό κατάθεση άκρως "φιλελεύθερο" νομοσχέδιο του Υπoυργoύ Εσωτερικών κ. Γιάννη Ραγκούση για την Ιθαγένεια σε κάθε "πικραμένο" (και μουσουλμάνο) λαθρομετανάστη δεν είναι τίποτα άλλο παρά το σχέδιο που απεστάλη από την εν λόγω ΜΚΟ στον Υπ. Εσ. και στον πρωθυπουργό μας, τον στρατευμένο ιδεολόγο της με το ζόρι πολυπολιτισμικότητας Mr GAP.

Το ότι ο κ. Ανδρέας Τάκης, τέως Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη στον Κύκλο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και νυν Γ.Γ. του Υπουργείου Εσωτερικών, ανήκει στον ίδιο ιδεολογικό κύκλο με τον κ. Κωνσταντίνο Τσιτσελίκη (ΕΕΔΑ), που σχετίζεται επίσης με το γνωστό ΚΕΜΟ (Κέντρο Έρευνας Μειονοτικών Ομάδων), αυτό το γνώριζα από παλιά. Και από πολύ σίγουρη πηγή. Φυσικά, δεν το γράφω γιατί τάχα ήταν υποχρεωμένος να έχει άλλη ιδεολογία, αλίμονο, αλλά για να δείξω πώς "δένει" η υπόθεση και "κλείνει" τελικά ο κύκλος.

Πρόκειται, δηλαδή, για παρεϊστικη δουλίτσα. Εν αγνοία, φυσικά, των ιθαγενών (των Ελλήνων, εννοώ).

Και το κουβάρι ξεδιαλύνεται:

1. Μία σοσιαλφιλελεύθερη ΜΚΟ, η ΕΕΔΑ, φτιάχνει ένα προσχέδιο νόμου για την αλλαγή της ιθαγένειας. Το αποστέλλει σε Υπουργό Εσωτερικών και Πρωθυπουργό.

2. Διορίζεται ΓΓ του αρμόδιου Υπουργείου Εσωτερικών ένας επιστήμονας του σοσιαλφιλελεύθερου-ελευθεριακού χώρου, τον οποίο συνδέουν δεσμοί φιλίας και ιδεολογικής συγγένειας με άτομα της ΕΕΔΑ, που δραστηριοποιούνται, εννοείται, και σε άλλες ανάλογες ΜΚΟ και κινήσεις. Πάντα στον σοσιαλφιλελεύθερο-ελευθεριακό χώρο.

3. Ο νέος ΓΓ φροντίζει να πλασάρει την πρόταση της ΕΕΔΑ ως νομοσχέδιο.

4. Ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος , στέλεχος της ΕΕΔΑ, αναλαμβάνει να το προπαγανδίσει στα ΜΜΕ, ειδικά στα "αστικά", όπως η άλλοτε συντηρητική "Καθημερινή". Αποκρύπτει φυσικά, η εφημερίδα στο σχόλιό της ότι ο Αλιβιζάτος ήταν ουσιαστικά εκ των συντακτών του προσχεδίου νομοσχεδίου που κατέθεσε η ΕΕΔΑ.
Θορυβημένος από την αντίδραση των πολιτών στην δημόσια διαβούλευση στο opengov, ο συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος αφήνει να του πέσει το ψευδο-φιλελεύθερο προσωπείο, ζητώντας συνταγματικές εγγυήσεις κατά των διαφωνούντων (και στο εν λόγω νομοσχέδιο και στον διορισμό της ομοϊδεάτισσάς του κυρίας Θάλειας Δραγώνα).

Στον ξέφρενο χορό των σοσιαλφιλελεύθερων διαμορφωτών της Κοινής Γνώμης και των δήθεν ΜΚΟ γύρω από το ξόανο του Χρυσού Μοσχαριού της Πολυπολιτισμικότητας, ο GAP παίζει προφανώς τον ρόλο του Ααρών.

Ο Μωϋσής που θα στείλει τελικά το χρυσό ξόανο στο πύρινο χωνευτήρι, δείχνοντας πόσο ψεύτικος και ανίσχυρος ήταν ο "θεός" που λάτρευαν οι Ισραηλίτες, άραγε υπάρχει;
Ή μήπως είναι ανώφελο να τον περιμένουμε και μπορούμε και χωρίς αυτόν όσοι πολίτες δεν διακατεχόμαστε από τις ιδεοληψίες της ομαδούλας "Mr GAP and Friends";

Αντί επιλόγου: Απόσπασμα από το ορατόριο-όπερα του Arnold Schoenberg, "Μωυσής και Ααρών" (1932).

Ολοκληρωτισμοί

Σκηνή από την ταινία "Η Δίκη" (1962), σε σκηνοθεσία Orson Welles, με τον Anthony Perkins στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Franz Kafka.

Ως επίλογο, κατά κάποιον τρόπο, στην προηγούμενη ανάρτησή μου, θα ήθελα να καταγράψω μια σκέψη μου:

Οι παππούδες μας γλίτωσαν, με φοβερές θυσίες και μεγάλο κόστος, την επιβολή ενός στυγνού ολοκληρωτισμού που θα μετέτρεπε τη χώρα μας σε μία δεύτερη Αλβανία του Εμβέρ Χότζα και σε μία δεύτερη Ρουμανία του Νικολάε Τσαουσέσκου. Σε μία χώρα όπου το καθεστώς που θα μας είχε επιβληθεί, μέσα στην ψευδομεσσιανική του ιδεοληψία, δεν θα άφηνε χώρο ούτε καν για την ελευθερία της σκέψης.

Αυτόν τον απαίσιο ολοκληρωτισμό που επιδίωξε να μας επιβάλει το ΚΚΕ τον αποφύγαμε. Και το κόστος το πληρώσαμε για δεκαετίες. Το πλήρωσαν, αναπόφευκτα, και οι υποστηρικτές του ΚΚΕ, το πλήρωσαν και έντιμοι αριστεροί που δεν είχαν μετοχή στην προσπάθεια ένοπλης επιβολής του ολοκληρωτισμού, το πληρώσαν όμως και οι της "άλλης όχθης", με τον δικό τους τρόπο. Το πλήρωσε όλη η χώρα.

Δεν σκοπεύουμε σήμερα να υπαχθούμε σε έναν άλλον ολοκληρωτισμό, αυτόν της "πολιτικής ορθότητας" ,που κάποιοι, πολύ πιο ευφυείς από τον Ζαχαριάδη και τους περί αυτόν, πολύ πιο "λουστραρισμένοι" και πολύ πιο "στεκούμενοι" οικονομικά, θέλουν να μας επιβάλουν.
Είμαστε αρκετές οι φωνές που θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε. Και δεν είμαστε "φωνές βοώντος εν τη ερήμω".

Ούτε οι υποψήφιοι δυνάστες μας - και τα σκυλάκια κανίς τους που γαβγίζουν τσιριχτά - είναι παντοδύναμοι. Αυτό είναι βέβαιο.

Καλή χρονιά σε όλους εύχομαι.

Niko Ago και Αθηναίος: Οταν η λογοκρισία μας βολεύει, είναι καλή

Ο Εμβέρ Χότζα ως γενναίος παρτιζάνος (στο μέσον του πίνακα, με τα μπλε). Πίνακας στο ύφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Προσέξτε ότι ο "ήρωας" εμφανίζεται ψηλότερος από τους υπόλοιπους

Με τις αναρτήσεις στο "μπλογκ του Αθηναίου" δεν ήμουν απόλυτα σύμφωνος, όπως συμβαίνει και με άλλα ιστολόγια που κατά καιρούς κοιτάω. Πολλές ήταν απλοϊκές. Κάποιες, ωστόσο, ήταν αρκετά εύστοχες, ειδικά εκείνες που έθιγαν την άθλια κατάσταση που επικρατεί από Ομόνοια και κάτω. Ο έντονος αντιαλβανισμός του ιστολογίου, ωστόσο, δεν με εξέφραζε. Πολλά σχόλια ήταν πραγματικά πολύ χαμηλού επιπέδου. Δεν θεωρώ ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι αλβανοί μετανάστες και το έχω γράψει και στο παρόν ιστολόγιο. Αλλά δεν είναι το μόνο ιστολόγιο ή φόρουμ με υβριστικά ή φανατικά ή γελοία σχόλια. Περί ορέξεως, που λένε...

Αντίστοιχα, δεν βρίσκω καθόλου συμπαθή, ούτε καν άξιο λόγου, τον δημοσιογράφο της "Αυγής" και του FAQ Niko Ago. Κλασική περίπτωση μετριότητας, που βρήκε, ως μετανάστης, την φιλεύσπλαχνη ελληνική Αριστερά για να φάει ψωμάκι. Παλιότερα, κάτι τέτοιους "λόγιους" τους περιμάζευε ο τέως πρόεδρος (και καταστροφέας) του Αρβανίτικου Συνδέσμου Ελλάδος, μακαρίτης τώρα, Αριστείδης Κόλλιας. Ο Niko Ago πουλάει "αντιρατσισμό" με εξυπναδίστικο ύφος, γιατί αυτό θέλουν οι εργοδότες του. Δεν νομίζω βέβαια ότι οι συμπατριώτες του εδώ, άνθρωποι ενταγμένοι στην ελληνική κοινωνία και οικογενειάρχες οι περισσότεροι, θέλουν να ταυτίζονται με τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες εξ Ασίας και την κουλτούρα της απλωμένης κουρελούς με τα λαθραία εμπορεύματα. Τέλος πάντων, ας γράφει ο Niko Ago ό,τι νομίζει και ό,τι τον βολεύει, ελεύθερος είναι. Πάντως, κατά την ασήμαντη γνώμη μου, την αλβανική κοινότητα της Ελλάδας φωνές σαν αυτή του κ. Ago δεν την βοηθούν.

Το ιστολόγιο του "Αθηναίου" τα είχε χώσει χοντρά στον κύριο Ago, συχνά με υπερβολή. Περισσότερο με πείραζε που η μπάλλα, στα σχόλια κυρίως, έπαιρνε το σύνολο των Αλβανών, είτε μεταναστών, είτε κατοίκων της χώρας τους. Πολλά σχόλια ήταν κατάφωρα ρατσιστικά. Το θεωρώ παντελώς άδικο, κυρίως γιατί, παρά τα όσα στραβά τους, δεν μου αρέσει να τους τσουβαλιάζουμε όλους μαζί εξαιτίας ενός εξυπνάκια δημοσιογράφου. Έχω πολύ καλούς φίλους Αλβανούς και νομίζω ότι είναι ένας λαός που τον γνωρίζω αρκετά καλά, και από τις δυο πλευρές, την καλή και την ανάποδη (και εμείς έχουμε τις δυο πλευρές μας, άλλωστε). Πιστεύω ότι πολλά προβλήματα που εντοπίζουμε στη σχέση μας με τους Αλβανούς οφείλονται περισσότερο στην πολυετή απομόνωση και κοινωνική καθυστέρηση της γείτονος, παρά σε υπαρκτές διαφορές νοοτροπίας μεταξύ μας. Νομίζω ότι σε 1-2 γενιές οι διαφορές στη νοοτροπία και την κοινωνική συμπεριφορά μεταξύ των δύο λαών θα είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες. Καμιά φορά, λέω μέσα μου για Έλληνες και Αλβανούς: Νjë μουτ γjέμι(τα ίδια σκ... είμαστε).

Αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιούται ο κύριος Niko Ago να ζητήσει την επέμβαση της Υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, δηλαδή της (μισητής για τους εργοδότες του) Αστυνομίας (εδώ) κατά του "μπλογκ του Αθηναίου". Και, εννοείται, πέτυχε το κλείσιμό του, το οποίο διατείνεται ότι δεν επιδίωξε! (ας τολμούσε η Αστυνομία να κάνει διαφορετικά, ποιός θα τους έσωζε από την Ειδική Σύμβουλο-dominatrix Venus Αλ Σάλεχ...).

Κύριε Niko Αgo, παρ' όλα αυτά, κατανοώ τον τρόπο με τον οποίο ενεργήσατε: Η νοοτροπία σας είναι εμβερχοτζική, λόγω παιδείας και ανατροφής. Ο παππούς μου έλεγε "πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι". Επιπλέον, στη "σχολή" της ελληνικής Αριστεράς όπου φοιτάτε, είναι δύσκολο να μάθετε δημοκρατία. "Πολιτική ορθότητα", μάλιστα, αυτή διδάσκεται εκεί κατά κόρον. Ειδικά "πολιτική ορθότητα" όπου μας συμφέρει...

Ξέρετε, κύριε Ago τι λένε οι παλιοί στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, στη μεσαιωνική εκδοχή της μητρικής σας γλώσσας;
Dosa valle nuku di, ka të shih derku të nxi?
Δηλαδή: Η γουρούνα χορό δεν ξέρει, από που να δει το γουρουνάκι να μάθει;

Αυτό πάθατε και εσείς κύριε Ago. Και για να μην έχετε μάθει μέχρι στιγμής, δεν θα μάθετε ποτέ σας. Επειδή, ίσως και να μην θέλετε. Με το ζόρι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Θα είναι σαν τον αρβανίτη χωρικό που ζόριζε το ζωντανό του να "αγιαστεί", λέγοντας: Do mos do, pi gomar ajazmo! Δηλαδή: Θες δεν θες, πιες γαϊδούρι αγιασμό.

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους (και σε εσάς, κύριε Niko Ago).
Krishtlindje të gëzuara e të bekuara!

Υ.Γ. Σε μία απάντησή μου σε σχόλιο αναγνώστη, γράφω ότι και οι Αλβανοί της Αθήνας έχουν αγανακτήσει με την άθλια κατάσταση που έχει επιφέρει η αφροασιατική λαθρομετανάστευση σε μεγάλες περιοχές του αθηναϊκού Κέντρου. Αυτό δεν είναι θεωρητική διαπίστωση, το ξέρω από προσωπική εμπειρία. Αφήνω το πώς είδε την κατάσταση φίλος Αλβανός από Τίρανα, αφήνω τί μου λέει φίλος ταξιτζής, Αρβανίτης, που μιλάει με αλβανούς πελάτες. Και ορίστε που το διαπιστώνει και ο δικηγόρος κ. Φαήλος Κρανιδιώτης (επίσης Αρβανίτης) σε κείμενό του εδώ.
Να γιατί έγραψα ότι δημοσιογραφία σαν αυτή του κ. Niko Ago, που βάζει όλους τους μετανάστες σε ένα σακί, εξυπηρετεί την ιδεολογία της άκρας ή της σοσιαλφιλελεύθερης Αριστεράς, αλλά δεν εξυπηρετεί την αλβανική κοινότητα της Ελλάδας, από τις πλέον ενταγμένες κοινότητες μεταναστών στη χώρα μας.

Μόνο ακραίοι εθνικιστές, σοσιαλφιλελεύθεροι και αριστεριστές επιμένουν να μην κάνουν διάκριση των μεταναστών βάσει πολιτισμικών κριτηρίων: Οι πρώτοι επειδή επιμένουν σε κριτήρια φυλετικά, οι δεύτεροι λόγω "πολιτικής ορθότητας" και οι τρίτοι λόγω ακραίου διεθνισμού.
Το έχω ξαναγράψει: Το πρόβλημά μας, το πιστεύω απόλυτα, δεν είναι η μετανάστευση, το πρόβλημα είναι πόσο εντάξιμοι είναι οι μετανάστες. Και αυτό εξαρτάται από ποιες χώρες έρχονται και ποιο είναι το πολιτισμικό τους υπόβαθρο . Στο τελευταίο, μπαίνει φυσικά και ο παράγοντας Ισλάμ...

Φευ! Δεν θα έχουμε την τιμή να ανακαλύψουμε εμείς τον τροχό (όπως ίσως νομίζει ο πρωθυπουργός μας κύριος ΓΑΠ...). Τα μουσουλμανικά γκέτο στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες μιλούν από μόνα τους. Επιπλέον, αν σκεφτείτε ότι στις χώρες αυτές η ευνομία είναι ο κανόνας, ενώ εδώ η εξαίρεση, τότε μπορεί κανείς να δει κανείς τις συνέπειες από τη δημιουργία Ομονιστάν, Παντελεημονιστάν, Αττικιστάν και Βικτωριστάν (τα οποία κείνται, κατ' ευτυχή συγκυρία, μακράν του ειδυλλιακού Καστρίου, της μυροβόλου Εκάλης και της αγλαοφήμου Φιλοθέης).

Ο "αντιεξουσιαστής" γιος του μεγαλογιατρού, η κυρία Τσαλικιάν και η οπλοβομβίδα

Georges Rouault, Rue des Solitaires ("Οδός των Μοναχικών") (1922)

Δύο συμβάντα και μία συνέντευξη.

Το πρώτο συμβάν:
Το περιστατικό είναι απόλυτα αληθές.
Φίλος μου γιατρός υπηρετεί σε νοσοκομείο μεγάλης επαρχιακής πόλης. Την ημέρα της επετείου του φόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έγιναν και εκεί επεισόδια και σπασίματα, τόσο που πολύς κόσμος φοβήθηκε να πάει στον παρακείμενο πανηγυρίζοντα ναό του Αγίου Νικολάου.

Το βράδυ, στα επείγοντα περιστατικά, φέρνουν έναν δεκαεννιάρη, εμφανώς του αντιεξουσιαστικού χώρου, με κάταγμα στο χέρι από γκλομπ αστυνομικού. Ποιός τον έφερε; Ο πατέρας του νεαρού, ο top ιδιώτης μεγαλογιατρός της πόλης, με κουστωδία όλους τους γιατρούς του νοσοκομείου (ενώ αν ήταν ο οποιοσδήποτε "μη επώνυμος", καταλαβαίνετε...). Ουσιαστικά τον φυγάδευσαν, για να μην συλληφθεί. Ρωτά ο εφημερεύων γιατρός: Πώς το έπαθες; Προτού προλάβει να μιλήσει ο "επαναστάστης", πετάγεται ένας γιατρός: "Του το μάγκωσε πόρτα!". Ο εφημερεύων αρκέστηκε στο να κάνει απλά μία γκριμάτσα, ίσα-ίσα για να μην φανεί βλάκας. Τί να πει; Η εμφάνιση και μόνο του εύπορου "αντιεξουσιαστή" ήταν εύγλωττη. Όπως και η δειλή σιωπή του...

Δεν ξέρω αν τους διάφορους "έγκυρους αναλυτές" των "έγκυρων ΜΜΕ" έχει προβληματίσει το γεγονός ότι παιδιά μεγαλοαστικών, νεόπλουτων συνήθως, οικογενειών, στρέφονται στη βία και την καταστροφή. Πάντα κατά των ξένων περιουσιών, εννοείται, ποτέ κατά της δικής τους. Δεν νομίζω ο εν λόγω "επαναστάτης" να τολμούσε να χαράξει έστω και μία γραμμή με μαρκαδόρο στον τοίχο του πολυτελούς ιατρείου του μπαμπά του ή να σπάσει έστω και τον καθρέφτη του πολυτελούς οικογενειακού τους αυτοκινήτου, αν έχουν βέβαια ένα μόνο...

Στην παρακμιακή Ελλάδα της κλεπτοκρατίας και του νεοπλουτισμού, ο "αντιεξουσιασμός" (ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός) και ο "αριστερισμός" γίνονται τα άλλοθι για την πραγματική επανάσταση που δεν συμβαίνει, το λάθος αντίδοτο στο το ότι οι γονείς αυτών των παιδιών δεν είχαν να τους δώσουν παρά μόνο ένα πράγμα: Άφθονο χρήμα.

Η συνέντευξη:
Το περιστατικό με τον γιο του μεγαλογιατρού μου θύμισε το παρακάτω παραλήρημα της κυρίας Τζίνας Τσαλικιάν, τυπικό δείγμα νοοτροπίας "Μαμάς Βορείων Προαστείων" (δανείζομαι τον τίτλο του μυθιστορήματος της Πωλίνας Νάσιουτζικ και προς Θεού, ας μην ερμηνευτεί αυτό ότι εννοώ όλες τις μαμάδες που μένουν εκεί. Έχω άλλωστε καλές φίλες μαμάδες στα ΒΠ, που δεν είναι καθόλου σαν την Μαντάμ Τσαλικιάν):

"Και θέλω να αγωνιστώ για να παραμείνει ο Αλέξανδρος η αφορμή τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει μέσα στην άνεση και τον καταναλωτισμό, αλλά και όλα τα υπόλοιπα παιδιά της γενιάς του, να κάνουν τη δική τους επανάσταση... Έχουν κάθε λόγο να διεκδικήσουν ό,τι τους αξίζει. Να διεκδικήσουν τη ζωή τους. Πρέπει να έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται και να διαδηλώνουν χωρίς να φοβούνται, για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή." (δημοσιεύτηκε στην "Αυγή", την εφημερίδα των "επαναστατημένων" των ΒΠ).

Προσπαθώντας να ερμηνεύσω τον τρόπο σκέψης της κυρίας Τσαλικιάν, αναρωτιέμαι μήπως η "επανάσταση" των χορτασμένων παιδιών είναι τελικά το άλλοθι των γονιών που αρκέστηκαν στο να τα χορτάσουν, ξεχνώντας ότι "ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος".


Το δεύτερο συμβάν:
Στις 7 Νοεμβρίου 2009 ο νεαρός κύπριος υπολοχαγός Χαράλαμπος Χαραλάμπους (φωτογραφία) θυσίασε τη ζωή του για να σώσει τους συναδέλφους του από - κατά λάθος - αφοπλισμένη οπλοβομβίδα. Διαβάστε το εδώ.

Από τη μια ο φετιχισμός της δήθεν "επανάστασης", υπό την στοργική (υπερ)προστασία του μεγαλοαστού γονιού και με τη δειλή σιωπή του "επαναστατημένου".
Από την άλλη μια "σιωπηρή" πράξη υπέρτατης αυτοθυσίας, που διήρκεσε όσα δευτερόλεπτα κάνει να σκάσει η οπλοβομβίδα και που αποσιωπήθηκε από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Τη 6η του μηνός Δεκεμβρίου μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας

Ο άγιος Νικόλαος ο "Στρειδάς". Εφέστιος ψηφιδωτή εικόνα της αγιορείτικης Μονής Σταυρονικήτα, που ανασύρθηκε από ψαράδες από τη θάλασσα, με ένα στρείδι κολλημένο στο μέτωπο του θαλασσινού αγίου.

Επειδή στο πνευματικό κενό που ζούμε, θέλουν μερικοί να μας "φορέσουν" με το ζόρι ανύπαρκτους ήρωες για να ξεχάσουμε τους πραγματικούς,

Επειδή δεν πρέπει η μνήμη μας να είναι μνήμη χρυσόψαρου,

Επειδή ο άγιος Νικόλαος μας συντροφεύει σαν φίλος πιστός πάνω από 1600 χρόνια τώρα, ολοζώντανος δίπλα μας,

Γι'αυτό ας μην τους αφήσουμε να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι η 6η Δεκεμβρίου είναι ημέρα μνήμης του ταπεινού αγίου επισκόπου των Μύρων της Μικράς Ασίας, του προστάτη των μικρών, των αδικημένων, των ασήμαντων, των ταλαιπωρημένων, των θαλασσοδαρμένων.

Μακάρι να προσεύχεται πάντοτε στον Θεό για την ανάπαυση όσων χάθηκαν πρόωρα και άδικα, σε στεριά και αέρα και θάλασσα, και να "μυρίζει τα πρόσωπα" και "ημών των περιλειπομένων".

Η Γενοκτονία της Βανδέας (Απρίλιος 1793-Ιούλιος 1794): Το κρυφό (;) ακοίμητο σκουλήκι στην καρδιά του "λαμπερού" κόκκινου μήλου της Επανάστασης

Το σημερινό διαμέρισμα της Βανδέας (Vendée) (χάρτης), είναι μόνο ένα μέρος από τη Βανδέα της Γαλλικής Επανάστασης, που κάλυπτε μία πολύ μεγάλη περιοχή της δυτικής Γαλλίας, δυτικά του Λίγηρα και μέχρι τον Ατλαντικό.

Παρά την αιδήμονα και ένοχη ταυτόχρονα σιωπή του επίσημου γαλλικού κράτους, επιβιώνει ακόμα στους κατοίκους της περιοχής η συλλογική μνήμη από τα απίστευτα εγκλήματα που οι οπαδοί της "Ελευθερίας-Ισότητας-Αδελφότητας" διέπραξαν κατά του άμαχου πληθυσμού, μήνες αφότου η "αντεπανάσταση" της Βανδέας είχε λήξει. Σκοπός ομολογημένος ήταν ο πλήρης αφανισμός της χριστιανικής Βανδέας από προσώπου γης. Γι' αυτό και τα εκτελεστικά όργανα των Γιακωβίνων "προτιμούσαν" ιδιαίτερα τα βρέφη, τα παιδιά, τις νεαρές γυναίκες και τις εγκύους, ώστε η εξόντωση των "ερπετών" (όπως αποκαλούσαν τους ντόπιους) να είναι εξασφαλισμένη. Ο "καλύτερος" θάνατος γι' αυτή την κατηγορία του πληθυσμού ήταν ο μαζικός πνιγμός στα ποτάμια, μέσα σε σαπιοκάραβα, ειδικά όταν δεν απέδωσαν προσπάθειες μαζικής δηλητηρίασης με χημικά αέρια παρασκευασμένα από έναν φαρμακοποιό-χημικό επ' ονόματι Proust.

Η ιδέα της "Τελικής Λύσης" των Ναζί δεν ήταν τελικά καθόλου πρωτότυπη...Οι ιδεολόγοι μαζικοί εγκληματίες του 20ού αιώνα πρέπει να είχαν εγκύψει πολύ πάνω στην ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης.
Το έμβλημα της λαϊκής εξέγερσης της Βανδέας. Η επαναστατική γαλλική κυβέρνηση μετονόμασε την καθημαγμένη επαρχία σε Vengé, δηλαδή "εκδικημένη".

Ποτέ δεν δόθηκε καμία επίσημη συγγνώμη για τη Γενοκτονία της Βανδέας. Ο Διαφωτισμός είναι ο - προσώρας - νικητής της Ιστορίας (αυτής όμως της Ιστορίας που, αψηφώντας τις μεσσιανικού χαρακτήρα ψευδοθρησκευτικές ιδεοληψίες του , πορεύεται προς την Τελική Κρίση, τουλάχιστον για όσους την βλέπουν μέσα από την χριστιανική εσχατολογία...).
Η συγγνώμη είναι είτε για τους ηττημένους, είτε για όσους μπορούν να βιώσουν την οδυνηρή μετάνοια.

Αντί άλλου σχολίου, θα παραθέσω αυτούσιο απόσπασμα από την επίσημη αναφορά του στρατηγού Westermann, απεσταλμένου της επαναστατικής γαλλικής κυβέρνησης κατά των κατοίκων της Βανδέας (μετάφραση δική μου, από το άρθρο του Reynald Secher, "Guerre civile, Génocide, Mémoricide", δημοσιευμένο στο Le Livre noir de la Révolution française, εκδ. Cerf, Paris 2009, σ. 231):

"Δεν υπάρχει πλέον Βανδέα, αγαπητοί ρεπουμπλικανοί, είναι νεκρή κάτω από τα ελεύθερα σπαθιά μας, μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά της. Μόλις τους έθαψα στα έλη και τα δάση του Σαβεναί. Πιστός στις διαταγές που μου δώσατε, συνέθλιψα τα παιδιά κάτω από τα πόδια των αλόγων, σφαγίασα τις γυναίκες έτσι που, τουλάχιστον αυτές, δεν θα ξαναγεννήσουν ληστές. Δεν μπορεί κανείς να μου προσάψει ότι έχω έστω και έναν αιχμάλωτο, τους έχω εξοντώσει όλους (...) Οι δρόμοι είναι σπαρμένοι με πτώματα. Υπάρχουν τόσα πολλά που, σε πολλά σημεία, σχηματίζουν πυραμίδα. Τουφεκίζουμε διαρκώς στο Σαβεναί, γιατί συνεχώς έρχονται καινούριοι ληστές που υποκρίνονται ότι παραδίδονται ως αιχμάλωτοι. Δεν θα πιάσουμε αιχμαλώτους, θα έπρεπε να τους δώσουμε ψωμί και την ελευθερία τους, αλλά το έλεος δεν είναι επαναστατικό".

Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρρος (Maximilien Robespierre): "Η αρετή υπήρξε πάντοτε μειονότητα πάνω στη γη". Η ζωντανή απόδειξη του πώς ένας "αδιάφθορος" και "ενάρετος" οπαδός του Διαφωτισμού μπορεί ταυτόχρονα να είναι ο ηθικός αυτουργός μαζικών δολοφονιών αθώων, ακόμα και γενοκτονίας, πάντοτε στο όνομα της "Προόδου". Και χωρίς καμία απολύτως τύψη να επισκιάζει την αταλάντευτη ιδεολογική του βεβαιότητα...

Υ.Γ. Για τη συζήτηση σχετικά με τη Γενοκτονία της Βανδέας που προκάλεσε το - εξαιρετικά τεκμηριωμένο πρέπει να πω - βιβλίο του Reynald Secher, "Μία γαλλο-γαλλική γενοκτονία" (πρωτότυπος τίτλος: La Vandée-Vengé), κυρίως λόγω της αντίδρασης των ιστορικών που θέλουν να υπεραμυνθούν της Γαλλικής Επανάστασης ως σύνολο, δείτε και το σχετικό άρθρο στην αγγλική Βικιπαίδεια.

Francis Cabrel - Je rêve

Μία πολύ ωραία μπαλλάντα του Françis Cabrel - Je rêve (Ονειρεύομαι) - σε ποίηση και μουσική του ίδιου.

Από τα πρώτα γαλλικά τραγούδια που άκουσα όταν πήγα στη Γαλλία σαν φοιτητής, κάμποσα χρόνια πίσω, και ίσως το μόνο που μού "κόλλησε" τόσο πολύ και με συγκινεί βαθιά μέχρι τώρα.

"Αντιρατσισμός": Το μαγαζάκι είναι γωνιακό

O διορισμός της ελληνίδας ηθοποιού-συγγραφέως-"αντιρατσίστριας" κυρίας Αφροδίτης Αλ-Σάλεχ ως "ειδικής συμβούλου" του γνωστού Υφυπουργού-Γλάστρα-Ζητώ συγγνώμη-ΠΡΟ.ΠΟ. κ. Βούγια αποδεικνύει αυτό που πολλοί "φασίστες" σαν εμένα λέγαμε πολύ καιρό τώρα:
Οτι, δηλαδή, ο "αντιρατσισμός" είναι ένα πολύ προσοδοφόρο επάγγελμα. Κυριολεκτικά. Η κυρία Σάλεχ "πουλούσε" "αντιρατσισμό" σε διαδίκτυο και εφημερίδες και...έπιασε την καλή. Γωνιακό το μαγαζάκι της κυρίας Αφροδίτης!

Αλήθεια, η κυρία Σάλεχ, έστειλε και αυτή βιογραφικό, σαν την άλλη "αντιρατσίστρια", την κυρία Δραγώνα, ή προσλήφθηκε από τον αποτυχημένο πολιτικάντη προϊστάμενό της βάσει συνέντευξης; Πάντως, πολύ γρήγορα θα έγινε η "συνέντευξη", τρεις μέρες μόλις μετά τον διορισμό του κ. Βούγια ως Υφυπουργού-Γλάστρα!

Πόσα μας κοστίζει συνολικά ο άνευ καθηκόντων κύριος Βούγιας και το τσίρκο του; Τα λέω αυτά, αφού υποτίθεται ότι διανύουμε φάση αυστηρού νοικόκυρέματος του Κράτους...

Βέβαια, ο διορισμός προσώπων σαν την κυρία Σάλεχ σε τέτοιες θέσεις, προφανώς υποδηλώνει σταδιακή αποδοχή των θέσεων των προαγωγών της αφρο-ασιατικής μουσουλμανικής (κυρίως) λαθρομετανάστευσης στη χώρα μας. Που τείνει να πάρει τη μορφή εποικισμού, ελέω και της υπογεγραμμένης από τον GAP, ως Υπουργό Εξωτερικών, Συνθήκης του Δουβλίνου ΙΙ...

Eν τέλει, λυπούμαι βαθιά που οι εκπρόσωποι της κυρίαρχης σήμερα αριστεροφιλελεύθερης ιδεολογίας αδυνατούν να κατανοήσουν πόσο δίκιο είχε ο κορυφαίος έλληνας πολιτικός φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης, εκπρόσωπος μιας άλλης Αριστεράς, όταν έθετε το θέμα της σύγχρονης συζήτησης περί "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" σε μία άλλη διάσταση (εδώ).

Υ.Γ. (ως συνέχεια απάντησής μου σε σχόλιο αναγνώστη):
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μία προσπάθεια εποικισμού, σχεδόν, της Ελλάδας από το τουρκικό κράτος (τα "βαθύ" και "ρηχό" είναι κουραφέξαλα) με πακιστανούς, αφγανούς, ιρακινούς, μπαγκλαντεσιανούς μουσουλμάνους. Ας προστεθούν και οι Σομαλοί, επίσης μουσουλμάνοι στην ολότητά τους, και το γλυκό δένει. Οι άνθρωποι αυτοί ΔΕΝ είναι αφομοιώσιμοι και δεν είναι τυχαίο που οι ενταγμένοι μετανάστες (Αλβανοί, Πολωνοί, κ.ά.) δεν τους θέλουν με τίποτα. Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι οι "αντιρατσιστές" δεν ασχολούνται με τους ενταγμένους. Ασχολούνται μόνο με τους μουσουλμάνους Αφρο-ασιάτες, επειδή ακριβώς αυτοί υπηρετούν την ιδεοληψία τους περί πολυπολιτισμικότητας, επειδή αυτοί φτιάχνουν γκέτο. Ας προστεθούν εδώ ως αίτια ο φυσικός κοινωνικοπολιτικός συντηρητισμός των Αλβανών και η θέλησή τους να ενταχθούν απόλυτα στην ελληνική κοινωνία, δύο πράγματα που διώχνουν μακριά τους "αντιρατσιστές".

Το αν τα γκέτο υποβαθμίζουν τη ζωή φτωχών ελλήνων πολιτών σε ήδη υποβαθμισμένες συνοικίες, αλλά και ενταγμένων μεταναστών, το αν κερδίζουν από την ενοικίαση "με το κεφάλι" ιδιοκτήτες ακινήτων που διαμένουν σε ευπορότερες περιοχές, αυτά ουδόλως συγκρινούν τους επαγγελματίες "αντιρατσιστές". Το λένε καθαρά, είναι μία οδυνηρή διαδικασία που πρέπει να την περάσουμε ως κοινωνία προκειμένου να φτάσουμε στο "υπέρτατο αγαθό" της "πολυπολιτισμικότητας", για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι! Κάτι σαν καθαρτική δοκιμασία, δηλαδή! Είδα πρόσφατα μία εκπομπή στη ΝΕΤ με την γνωστή "αντιρατσίστρια" δημοσιογράφο-κριτικό κινηματογράφου Μαρία Κατσουνάκη (αρθρογραφεί στην αλαφούζειο "Καθημερινή", και αυτή...) και υποστηριζόταν ανοιχτά αυτή η μεσσιανική αντίληψη.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με τον υπεραισιόδοξο δογματικό ντετερμινισμό των Ερυθρών Χμερ της Καμπότζης είναι απλά συμπτωματική: Και εκεί ο υφιστάμενος ιστός στην κοινωνία της Καμπότζης έπρεπε να καταστραφεί πλήρως, ειδικά οι αστοί, αλλά και οι πόλεις, προκειμένου να προχωρήσει ο λαός προς το αναπόφευκτο λαμπρό μέλλον. Οι σωροί των κρανίων από την τραγωδία του 1975-79 (21% του πληθυσμού της Καμπότζης νεκροί στην υπηρεσία της βεβαιότητας του λαμπρού μέλλοντος) φανερώνουν τα όρια της ιδεοληψίας.

Y.Γ. 2: Αφότου είχα αναρτήσει το παραπάνω κείμενο, το Antinews αναδημοσίευσε κάποιες "καλλιτεχνικές" φωτογραφίες της κυρίας Ειδικής Συμβούλου Βούγια και παντός Ταλιμπανιστάν Αφροδίτης Αλ Σάλεχ, δημοσιευμένες στο έγκριτο περιοδικό Penthouse (δείτε επίσης εδώ). Ηταν τότε που το κορίτσι προσπαθούσε να φτιάξει καριέρα με πιο "διαχρονικούς" τρόπους σε σχέση με τον "αντιρατσισμό". Μπορείτε να τις δείτε, για να έχετε και μία οπτική εμπειρία της κυρίας Ειδικής Συμβούλου. Και για να καταλάβουμε τη σοβαρότητα της κυρίας και του κυρίου Βούγια (μήπως και του μεταμοδέρνου κυρίου GAP που τον διόρισε;). Διαβάστε επίσης τα σχόλια στο δημοσίευμα του Antinews, είναι απολαυστικά.

Λέτε να ζηλέψουν και να μας βγουν σε ανάλογες φωτογραφήσεις η κυρία Θάλεια Δραγώνα, η κυρία Ιωάννα Κούρτοβικ και η κυρία Μαρίνα Βήχου; Και ο κύριος Θανάσης Κούρκουλας να εκθέσει την κορμάρα του στον φακό για το γυναικείο και το gay κοινό; Γιορτές έρχονται, ένα "αντιρατσιστικό λεύκωμα" θα πουλήσει. Προτείνω τα έσοδα από την πώλησή του να διατεθούν για τους σκοπούς της Ταλιμπανικής Κοινότητας Αθηνών και Περιχώρων.

Τουλάχιστον, όμως, είμαι ευτυχής που ο κύριος Βούγιας έβγαλε την κυρία Αλ Σάλεχ από τον βόρβορο της αμαρτίας, βρίσκοντάς της μία τίμια δουλειά. Νά' ναι καλά ο άνθρωπος που το σκέφτηκε το κορίτσι. Μόνο που και αυτή η καημένη, γιατί το έκρυβε ενάμισυ μήνα από τους αναγνώστες του ιστολογίου της; Δεν είναι η δουλειά ντροπή κοπέλλα μου, ακόμα και αν είναι αργομισθία...

Mνήμη αγίου πατριάρχη Σερβίας Παύλου

Ένας νέος Σιατίστης Αντώνιος, ένας νέος άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως συνεχίζει πλέον να ζει σε μία άλλη διάσταση, ενωμένος με την Όντως Ζωή. Με το βλέμμα στην κοινή Ανάσταση.
Στη συνείδηση των Ορθοδόξων όπου γης ο μακαριστός πατριάρχης Παύλος ήταν απλά ένας άγιος. Τίποτα λιγότερο.

Διαβάστε το μικρό αφιέρωμα στο ιστολόγιο του Misha.

Εκτός σχεδίου δόμηση στις παράκτιες περιοχές: Η Άνδρος και οι ευθύνες του πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ

Μία είδηση που δεν πρέπει να περάσει στα "ψιλά": Στη σημερινή "Καθημερινή της Κυριακής", διαβάζουμε ότι το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας (αρμόδιο για περιβαλλοντικά θέματα) "με σειρά αποφάσεων του (3253/2009, κ.λπ.) έκανε δεκτές αιτήσεις κατοίκων της Άνδρου που ζητούσαν να ακυρωθεί η υπ αριθμ. 26877/2003 απόφαση του υφυπουργού ΠΕΧΩΔΕ με την οποία ανεστάλη για ένα χρόνο (από 16.7.2003) η χορήγηση οικοδομικών αδειών σε εκτός σχεδίου περιοχές της Άνδρου, καθώς και σε όλο το μήκος της εκτός σχεδίου παράκτιας περιοχής της και σε απόσταση 100 μέτρων από την γραμμή του αιγιαλού. Στην συνέχεια με ανάλογες τρεις αποφάσεις του ο υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ παρέτεινε την απαγόρευση για τρία ακόμη χρόνια". Το ΣτΕ "έκρινε ότι είναι παράνομη η απόφασή του υφυπουργού ΠΕΧΩΔΕ για αναστολή χορήγησης οικοδομικών αδειών καθώς έχει εξαντληθεί το ανώτατο χρονικό διάστημα (τριετία) αναστολής χορήγησης των οικοδομικών αδειών στην Άνδρο".

Ποιά είναι η αιτία αυτής της απόφασης του ΣτΕ, που είναι εντούτοις γνωστό για την ευαισθησία και την αυστηρότητά του σε θέματα προστασίας του Περιβάλλοντος και χάρη στο οποίο διαθέτουμε αυτή τη στιγμή μία πλουσιότατη νομολογία στον κρίσιμο αυτό τομέα;
Μα προφανώς η ηθελημένη - θεωρώ - αναβλητικότητα του ΥΠΕΧΩΔΕ του απελθόντος Γιώργου Σουφλιά να εκδώσει το Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ) για τον καθορισμό της Ζώνης Οικιστικού Ελέγχου (ΖΟΕ) που αφορούσε στο νησί. Και πάλι από την εφημερίδα: "Στην περίπτωση της Άνδρου, αναφέρεται στις δικαστικές αποφάσεις, από το 2002 είχε καταρτιστεί και διαβιβαστεί στο ΣτΕ σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για τον καθορισμό ΖΟΕ και καθορισμό των όρων δόμησης στις εκτός σχεδίου περιοχές της Άνδρου, το οποίο επεξεργάστηκε μεν το ΣτΕ, αλλά ποτέ δεν εκδόθηκε. Στις υπουργικές αποφάσεις που παρατείνουν την αναστολή έκδοσης των οικοδομικών αδειών, αναφέρεται στις αποφάσεις του ΣτΕ, γίνεται λόγος για παράταση των αναστολών προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία έγκρισης ΠΔ καθορισμού ΖΟΕ".

Η εν λόγω παραπομπή της έκδοσης ΠΔ από μήνα σε μήνα και από χρόνο σε χρόνο, έκανε τελικά το ΣτΕ να λάβει μία απόφαση που εκθέτει μεν τους τότε Υπουργό και Υφυπουργό (σκασίλα μου γι' αυτό και σκασίλα τους και αυτοί), αλλά εκθέτει και το νησί στην άγρια οικοδομική δραστηριότητα. Θύμα θα είναι κυρίως οι ακτές (για απόσταση από τη θάλασσα λιγότερη από 100 μέτρα!!!) και θύτες κτηματομεσίτες, εργολάβοι και εύποροι Αθηναίοι (κυρίως), που βλέπουν το νησί ως προέκταση του απωλεσθέντος Παραδείσου της υπαίθρου της Αττικής, προκειμένου να έχουν εκεί "πολυτελή" εξοχική κατοικία.

Ο κυρίως όμως θύτης των ακτών και των κορυφογραμμών των νησιών μας είναι το ελληνικό Κράτος που, με πολιτικάντηδες διαχρονικής και διακομματικής αξίας τύπου Σουφλιά, επιτρέπει την καταστροφή των Κυκλάδων από την ανεξέλεγκτη εκτός σχεδίου δόμηση κατά την τελευταία εικοσιπενταετία.

Το φαινόμενο έλαβε ξαφνικά μεγάλες διαστάσεις την ένδοξη σημήτειο εποχή του Χρηματιστηρίου, όταν πλήθος γιατρών, οδοντιάτρων, δικηγόρων, τραγουδιστών, τηλεπερσόνων και λοιπών ελεύθερων επαγγελματιών (αλλά και πολιτικών) έσπευδαν στα νησιά για απόκτηση εξοχικής κατοικίας και μάλιστα με αριθμό τετραγωνικών που ισοφάριζε ή ξεπερνούσε αυτόν της κύριας κατοικίας τους στα Βόρεια ή τα Νότια Προάστεια. Η κατάσταση σε πολλές περιοχές των Κυκλάδων, ιδιαίτερα παράκτιες, είναι πλέον μη αναστρέψιμη: Η αισθητική μιας πιο "γκλαμουράτης" Λούτσας έχει επιβληθεί.

Οι εκπρόσωποι αυτής της νεόπλουτης upper middle class, "διασημότητες" ή μη, προτιμούν κατά κανόνα περιοχές με "ανεμπόδιστη θέα στη θάλασσα", με τη λογική της ισοδυναμίας θάλασσας-πισίνας, γι' αυτό και η υποβάθμιση των ακτών λόγω της εκτός σχεδίου δόμησης είναι άμεσο αποτέλεσμα της νοοτροπίας τους. Συχνά, πολλοί από αυτούς συνδέονταν και με ισχυρούς πολιτικούς (για παράδειγμα, επαγγελματική δραστηριότητα οικοδόμησης και πώλησης εξοχικών κατοικιών στη Σέριφο είχε αναπτύξει ελεύθερος επαγγελματίας, στενά συνδεόμενος με τότε Υπουργό - και νυν Υφυπουργό - του ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα του πολύ "βαθιού" ΠΑΣΟΚ...).

Αν δεν υπάρξει συγκεκριμένη δράση από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, μία άμεση συνέπεια της παραπάνω απόφασης του ΣτΕ θα ήταν η ακτογραμμή της Άνδρου και όσες παραλίες της είναι ακόμα σχετικά άθικτες να γεμίσουν από βίλλες (προφανώς δεν φτάνουν όσες έχουν γίνει κατά μήκος της βορειοδυτικής ακτής, μεταξύ Γαυρίου και Παλιόπολης).
Η Υπουργός Περιβάλλοντος κυρία Τίνα Μπιρμπίλη ας διαβάσει "σωστά" την απόφαση του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ και ας μην αργήσει να πάρει πρωτοβουλία για ένα σωστό χωροταξικό σχεδιασμό για τις Κυκλάδες, αλλά και για τις λοιπές παράκτιες περιοχές της χώρας μας. Είμαστε ήδη στο παρά 5΄ και σε αρκετές περιπτώσεις στο "και 5΄" (δείτε και παλιότερη ανάρτησή μου πάνω στο θέμα).

Το ζητούμενο για την ελληνική Κεντροδεξιά

Αγήνωρ Αστεριάδης, Λόφος με ελιές.

Το παρακάτω κείμενό μου βασίζεται σε ένα σχόλιο που έκανα σε σχετική ανάρτηση στο "Σημειωματάριο" του Φώτη. Στο αρχικό μου σχόλιο έχω κάνει κάποιες τροποποιήσεις και προσθήκες.

Ειλικρινά, δεν φιλοδοξώ να επηρεάσω κανένα, θα το θεωρούσα μωροφιλοδοξία εκ μέρους μου. Εντούτοις, ως ένας απλός πολίτης που κινείται στον συντηρητικό φιλελεύθερο χώρο, θα ήθελα να εκθέσω, πολύ πρόχειρα, κάποιες απόψεις για την πορεία του βασικού κεντροδεξιού κόμματος της χώρας μας, που τυχαίνει να είναι και το έτερο κόμμα εξουσίας, μαζί με το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ.

Συλλογικά ως κόμμα, η Nέα Δημοκρατία θα πρέπει επειγόντως, κατά τη γνώμη μου, να κάνει τέσσερα πράγματα:

1. Να εξετάσει, σε βάθος και χωρίς φόβο, τα αίτια της καταβαράθρωσής της στις πρόσφατες εκλογές. Ας θιγούν και πρόσωπα, δεν πειράζει (μεταξύ αυτών και ο τέως πρωθυπουργός). Και ας “καούν” όσοι υπεύθυνοι δεν “κάηκαν” ακόμα (π.χ. Προκόπης Παυλόπουλος). Τόσο το καλύτερο. Αν δεν επισημανθούν ουσιαστικά τα αίτια της συντριπτικής ήττας, που φυσικά δεν ήταν οι πρόωρες εκλογές (αυτό είναι γελοίο!), δεν υπάρχει ελπίδα να γίνει η ΝΔ κάτι καλύτερο από αυτό που είναι τώρα, ακόμα και αν επανέλθει σε τέσσερα χρόνια στην εξουσία. Η αποτυχία θα την (ξανα)περιμένει.

2. Να μην φοβηθεί να τα βάλει ιδεολογικά με την Άκρα Αριστερά, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Στο πόλεμο που έχουν κηρύξει οι εκπρόσωποι του σταλινισμού και του αριστερισμού στο κράτος και την κοινωνία μέσω οργανωμένων μειοψηφιών, η ΝΔ ας απαντήσει με αδυσώπητο ιδεολογικό πόλεμο. Υπάρχουν τα μέσα και η εκλογική συρρίκνωση της Άκρας Αριστεράς την ευνοεί. Δεν θα πρέπει να φοβηθεί ένα σύγχρονο κεντροδεξιό κόμμα να κρίνει την Αριστερά.
Ειδικά η Άκρα Αριστερά στη χώρα μας έχει τόσα πολλά τρωτά και έχει τόσο πολύ ξεφτίσει το φωτοστέφανο που της είχαν προσδώσει οι διώξεις (για τις οποίες, συχνά, ήταν συνυπεύθυνη), που μία τέτοια ιδεολογική "επίθεση" δεν είναι καθόλου δύσκολη. Θέλει όμως διαβασμένους ανθρώπους και ανθρώπους χωρίς συμπλέγματα και χωρίς δουλικότητες (σαν αυτές που είδαμε τα τελευταία χρόνια έναντι του ΚΚΕ κυρίως, με πρωταγωνιστούντα στη δουλοπρέπεια τον "μακράς πνοής" και άρτι απερχόμενο ηγέτη της ΝΔ).

3. Να μιλήσει άφοβα και ξεκάθαρα για έναν υγιή πατριωτισμό, να απενοχοποιήσει τον πατριωτισμό, να μην τον αφήσει να γίνεται καρικατούρα στα χέρια Καρατζαφέρηδων και Ψωμιάδηδων. Αυτό σημαίνει πατριωτική πολιτική όχι μόνο στα εξωτερικά-εθνικά θέματα (όπου κορώνες δεν χρειάζονται, αλλά μεθοδική και σοβαρή δουλειά), αλλά και σε ζητήματα που αφορούν στη (λαθρο)μετανάστευση, το αφρικανο-ασιάτικο λαθρεμπόριο στις πλατείες και τους δρόμους μας, την ασφάλεια, τις κάθε είδους μαφίες, τις καταλήψεις.
Υγιής πατριωτισμός σημαίνει ότι η ΝΔ θα δεσμευτεί για την κατάργηση του ασύλου, αυτής της πρωτότυπης εστίας εγκληματικότητας και αλητείας που έχει κάνει τα πανεπιστήμιά μας δακτυλοδεικτούμενα διεθνώς.

Υγιής πατριωτισμός σημαίνει να θέσει η ΝΔ ξεκάθαρα θέμα εθνικής ταυτότητας, κάτι που θα έχει απήχηση και πέρα από τον δεξιό-κεντροδεξιό χώρο. Ειδικά τώρα που κάποιοι ιδεοληπτικοί θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μαιευτήριο του Πακιστάν, του Αφγανιστάν, του Μπαγκλαντές και της Σομαλίας, προκειμένου τα νεογέννητα μουσουλμανάκια να παίρνουν την πολυπόθητη ευρωπαϊκή υπηκοότητα και να ικανοποιείται η ιδεοληψία των δικών μας "χρήσιμων ηλιθίων" .

Υγιής πατριωτισμός σημαίνει ότι δεν θα διστάσει ένα σοβαρό κεντροδεξιό κόμμα να θέσει το ζήτημα των ορίων της πολυπολιτισμικότητας.
Πολύ περισσότερο που αυτό τίθεται πλέον σε χώρες πολύ πιο προηγμένες από εμάς, με πολύ μεγαλύτερη ιστορική εμπειρία από εμάς στη συσσώρευση τεράστιου πληθυσμού μεταναστών από χώρες της Ασίας και της Αφρικής, ειδικά μάλιστα μουσουλμάνων. Δεν νοείται μεγάλο κεντροδεξιό κόμμα να έχει φοβική συμπεριφορά ως προς το μέγα αυτό ζήτημα απέναντι σε αλληλο-λιβανιζόμενους αριστερο-φιλελεύθερους "διανοούμενους" της πλάκας και του Lifestyle, μόνο και μόνο γιατί αυτοί κερδίζουν το παντεσπάνι τους από συγκεκριμένα εκδοτικά συγκροτήματα.

Ο υγιής πατριωτισμός συμπεριλαμβάνει, εννοείται, τη σύγκρουση με επιχειρηματίες-λαμόγια, με αρχή την εφαρμογή της ισονομίας για όλους τους πολίτες. Δεν γίνεται να παραδίδεται κάθε παρασκευο-σαββατοκύριακο, τις νύχτες, όλο το Κέντρο της Αθήνας σε συμμορίες λαθραίων και σε νυχτομάγαζα, με τους παρκαδόρους και τους μπράβους τους, και αυτό να μην απασχολεί κανέναν (απλό ενδεικτικό παράδειγμα). Εφαρμογή του νόμου και έμπρακτη ισονομία είναι πρωτεύοντα ζητήματα, όχι πολυτέλεια.

4. Να υιοθετήσει ορισμένα σύγχρονα αιτήματα μιας αστικοδημοκρατικής κοινωνίας, που θα πρέπει να πάψουν να αποτελούν μονοπώλιο της κεντροαριστεράς ή κάποιων μεταλλαγμένων πρώην κομμουνιστών-αριστεριστών και νυν ελευθεριακών φιλελεύθερων. Πρώτιστο είναι η προστασία του Περιβάλλοντος, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και ο σύγχρονος χωροταξικός σχεδιασμός και η πράσινη ανάπτυξη (ο όρος δεν ανήκει στον ΓΑΠ, απλά τον χρησιμοποιεί, και μπράβο του!). Οι μπετατζήδες Σουφλιάδες ανήκουν στο παρελθόν. Μαυρογιαλούρειες πολιτικές Κατσιγιάννη (επί Μητσοτάκη) και Σουφλιά στο Περιβάλλον πρέπει να είναι παραδείγματα προς αποφυγή. Τα αιτήματα για καλύτερη ποιότητα ζωής και για ανάπτυξη με αειφορία πρέπει να μπουν στις πρώτες θέσεις στο πρόγραμμα της ΝΔ. Ακόμα και αν ξενίσουν αυτά μερικούς παλιούς παραδοσιακούς δεξιούς, ειδικά στην ύπαιθρο.

Παράλληλα, να μην φοβηθεί η ΝΔ να διαχωρίσει το αίτημα για σύγχρονη περιβαλλοντική πολιτική, αίτημα με ευρεία αποδοχή και αυτονόητο για κάθε σύγχρονο ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα, από τον ακραίο αναθεωρητισμό σε ο,τιδήποτε αφορά την ταυτότητά μας και τη συλλογική μας συνείδηση ως λαό. Εννοώ εδώ τον αναθεωρητισμό που καλλιεργείται από τους ελάχιστους ελευθεριακούς φιλελεύθερους και τα προβεβλημένα ΜΜΕ που ελέγχουν (με πρώτη την πάλαι ποτέ σοβαρή δεξιά "Καθημερινή").

Αρα, για μένα τουλάχιστον, το ζητούμενο για τη ΝΔ είναι:

Ούτε ένα άχρωμο ελευθεριακό φιλελεύθερο ψευδο-δεξιό κόμμα, που φοβάται να μιλήσει για "έθνος" και δήθεν κυνηγάει τον “μεσαίο χώρο”, νομίζοντας ότι αυτός ταυτίζεται με το κομματίδιο “Δράση”, τον Διονύση Γουσέτη, τον Τάκη Καμπύλη και τα διάφορα αριστεροφιλελεύθερα ρετάλια σε τιμή ευκαιρίας που έχει περιμαζέψει ο μεταμοντέρνος εφοπλιστής Γιάννης Αλαφούζος.

Ούτε ένα κόμμα της "παλιάς καλής" λαϊκής Δεξιάς , που εκπροσωπεί τους κρατιστές και τους "ελληναράδες", λαϊκίζει όντας οινοεί επίγονος του Θεοδώρου Δεληγιάννη και προκαλεί αποστροφή σε πολλούς συντηρητικούς πολίτες με παιδεία.

Οπωσδήποτε το παζλ είναι δύσκολο, ειδικά μετά από την τραγικά άχρωμη ηγεσία του φοβικού Καραμανλή του Β΄. Πιστεύω όμως ότι είναι εφικτό.

Θέλω να ελπίζω ότι οι δύο κύριοι υποψήφιοι για την προεδρία θα τοποθετηθούν άφοβα, με σαφήνεια και όχι με ξύλινο λόγο σε ζητήματα σαν αυτά που θέτω και σε άλλα συναφή και που, νομίζω, απασχολούν αρκετούς σκεπτόμενους πολίτες του κεντροδεξιού χώρου.

Υ.Γ. Πιο πάνω ανεφερόμουν σε "χρήσιμους ηλίθιους" ισλαμοπροστάτες και lifestyle επαγγελματίες του αντιρατσισμού (ο "μπαμπούλας" της απελθούσας φοβικής λουλο-νεο-καραμάνλειας ΝΔ, μήπως και κατηγορηθεί για ρατσισμό...). Δείτε εδώ την επιστολή μίας απλής γυναίκας, εργαζόμενης στα Οινόφυτα και κατοίκου του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών, προς "χρήσιμη ηλίθια" αρθρογράφο της Athens Voice.

Για τους ανθρώπους αυτούς, που δεν έχουν φωνή γιατί δεν τους επιτρέπεται, ένα σύγχρονο κεντροδεξιό κόμμα πρέπει να μιλήσει επιτέλους, άφοβα!Η φωνή τους δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία κανενός λαϊκιστή Καρατζαφέρη και κανενός φασίστα Χρυσαυγίτη!

Η δόλια Δαλιδά...

Ο καλός μου φίλος Γιώργος μου είπε ότι είχε βρει στο YouTube ένα βιντεάκι με την αγαπημένη μας Jessye Norman να ερμηνεύει την άρια "Mon coeur s'ouvre à ta voix" ("Η καρδιά μου ανοίγει στη φωνή σου") που τραγουδά η δόλια Δαλιδά στον αφελή (;) Σαμψών λίγο πριν τον στείλει στα μπουντρούμια των Φιλισταίων. Η άρια, εννοείται, είναι από τη γνωστή σχετική όπερα του Camille Saint-Saëns, για την ακρίβεια είναι το μεγάλο "σουξέ" της. Έψαξα ωστόσο, αλλά το βιντεάκι με τη μαύρη Δαλιδά (Jessye Norman) που είχε γοητεύσει τον Γιώργο τουλάχιστον όσο η φιλισταία Δαλιδά τον Σαμψών δεν το βρήκα.
Είπα τότε, αντ' αυτού, να ανεβάσω αυτό το βιντεάκι με την πανέμορφη, φυσική ξανθιά λεττονή μεσόφωνο Elina Garanča, ανερχόμενο αστέρι (αυτή είναι πράγματι "θεά", για να δανειστώ μουρατίδειο φρασεολογία).

Και αν θέλετε κάτι παραπάνω από Garanča, εννοώ από τη φωνή της (...), μπορείτε να προμηθευτείτε το "προσωπικό" της δισκάκι με τίτλο Bel Canto που κυκλοφόρησε η Deutsche Grammophon φέτος. Τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δημοτικού Θεάτρου της Μπολόνια διευθύνει ο Roberto Abbado (ο πατέρας του, ο διάσημος μαέστρος Claudio Abbado, ήταν παλιός γόης του "χώρου", κάτι σαν τον Σαμψών δηλαδή στις καλές του μέρες, αλλά στο πιο "λατινικό" και civilisé).